Σε όλο τον κόσμο, τα κράτη βυθίζονται στα χρέη.
Στη Γερμανία, το δημόσιο χρέος έφτασε στα τέλη του 2025 τα 2.661 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από 2,6 τρισεκατομμύρια ευρώ.
Στην ευρωζώνη το συνολικό ποσό ανέρχεται σε 14,5 τρισεκατομμύρια ευρώ, ενώ στις ΗΠΑ φτάνει τα 38,2 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Όπως επισημάνθηκε στην εκπομπή «Η συνωμοσία των Ρότσιλντ – Μέρος 1: Ο πόλεμος κατά της ανθρωπότητας» , η αιτία αυτού του
προβλήματος έγκειται στο γεγονός ότι ισχυρές τραπεζικές οικογένειες κατάφεραν να εγκαθιδρύσουν κεντρικές τράπεζες
υπό ιδιωτικό έλεγχο σε σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου.
Με αυτόν τον τρόπο, οικειοποιήθηκαν το δικαίωμα να δημιουργούν χρήμα από το τίποτα, για να το
δανείζουν στη συνέχεια με τόκο και ανατοκισμό.
Ωστόσο, κανένα κράτος δεν θα έπρεπε να έχει χρέος, καθώς αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα κάθε κράτους να εκδίδει το
δικό του νόμισμα, αντί να το δανείζεται καταβάλλοντας τόκους.
Αυτά τα έξοδα από τόκους αποτελούν επίσης έναν από τους λόγους για τη διαρκώς αυξανόμενη φορολογική
επιβάρυνση, από την οποία υποφέρει ο απλός λαός.
Μέσω της επαναφοράς της δημιουργίας χρήματος στα χέρια των κυρίαρχων κρατών και της χορήγησης άτοκων δανείων, όλες οι
κυβερνήσεις θα μπορούσαν, επομένως, να απαλλάξουν πλήρως τους πολίτες τους από το βαρύ φορτίο του δημόσιου
χρέους, των τόκων και των υψηλών φόρων και εισφορών.
Αυτό αποδεικνύεται από ορισμένα πολύ επιτυχημένα παραδείγματα του παρελθόντος, τα οποία τεκμηρίωσε ο Stephen Mitford Goodson, πρώην
διευθυντής της Κεντρικής Τράπεζας της Νότιας Αφρικής, στο βιβλίο του «Ιστορία των Κεντρικών
Τραπεζών και της Υποδούλωσης της Ανθρωπότητας».
Παράδειγμα 1: Οι αμερικανικές αποικίες
«Όταν βρίσκονταν ακόμη υπό βρετανική κυριαρχία, οι αμερικανικές αποικίες εκτύπωναν το δικό τους χαρτονόμισμα.»
Η πρώτη αποικία που αποφάσισε να προβεί σε αυτό το βήμα ήταν η Μασαχουσέτη το 1691.
Σύντομα ακολούθησαν η Πενσυλβάνια, η Νέα Υόρκη, το Ντελαγουέρ και το Μέριλαντ.
Αυτό το νόμισμα ονομαζόταν «colonial scripts» ή «bills of credit».
Απάλλαξε τις εν λόγω αποικίες από τον έλεγχο των αγγλικών τραπεζών και τους επέτρεψε να διαχειρίζονται οι
ίδιες τα οικονομικά τους, σε μια οικονομία χωρίς πληθωρισμό, όπου επιβάλλονταν ελάχιστοι φόροι.
«Η συνεχής και σταθερή οικονομική ανάπτυξη, καθώς και η αυξανόμενη ευημερία, ήταν χαρακτηριστικά αυτής της αποικιακής περιόδου.»
Η κατάσταση αυτή παρέμεινε σταθερή μέχρι το 1764, όταν η Τράπεζα της Αγγλίας περιόρισε δραστικά το δικαίωμα των
αμερικανικών αποικιών να εκδίδουν το δικό τους νόμισμα, προκαλώντας έτσι την κατάρρευση της οικονομίας.
Παράδειγμα 2: Η Κρατική Τράπεζα της Βόρειας Ντακότα
Στις ΗΠΑ, υπάρχει ακόμα μια κρατική τράπεζα που ανήκει στο δημόσιο σε μία μόνο πολιτεία, συγκεκριμένα στη Βόρεια Ντακότα.
Αυτό χρονολογείται από το 1919, « όταν δόθηκε στις 48 τότε πολιτείες των ΗΠΑ η δυνατότητα
να ιδρύσουν τις δικές τους κρατικές τράπεζες.
Η Βόρεια Ντακότα ήταν η μόνη πολιτεία που αποδέχτηκε αυτή την προσφορά και, έκτοτε, η τράπεζα συνδράμει στη χρηματοδότηση
ακινήτων, χορηγεί δάνεια για νέες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες και παρέχει δάνεια σε αγρότες με επιτόκιο μόλις 1 % ετησίως.
Στη Βόρεια Ντακότα δεν υπάρχουν πιστωτικές κρίσεις ή περιορισμοί στη χορήγηση πιστώσεων.
«Έτσι, η Βόρεια Ντακότα εξελίχθηκε στην οικονομικά πιο υγιή και πλούσια πολιτεία των ΗΠΑ.»
Παράδειγμα 3: Η Κρατική Τράπεζα στη Ρωσική Αυτοκρατορία
Το 1860 ιδρύθηκε μια κρατική τράπεζα στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
«Κόβε τα νομίσματα και εκτύπωνε τα τραπεζογραμμάτια της χώρας, ρύθμιζε τις χρηματικές συναλλαγές και
χορηγούσε δάνεια με χαμηλά επιτόκια στη βιομηχανία και το εμπόριο μέσω των εμπορικών τραπεζών.»
Η Κρατική Αγροτική Τράπεζα χορηγούσε δάνεια με επιτόκια τόσο χαμηλά, που θα μπορούσε κανείς
άνετα να τα χαρακτηρίσει ως έξοδα διαχείρισης.
Κατά τα τελευταία 20 χρόνια ειρήνης της αυτοκρατορίας, δηλαδή από το 1895 έως το 1914, το ακαθάριστο εθνικό
προϊόν αυξανόταν κατά μέσο όρο κατά δέκα τοις εκατό ετησίως .
«Τέλος, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου λειτουργίας της κρατικής τράπεζας δεν παρατηρήθηκε ούτε
αξιοσημείωτος πληθωρισμός ούτε αξιοσημείωτη ανεργία.»
Συμπέρασμα:
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, λοιπόν, οι κρατικές τράπεζες λειτούργησαν άψογα, οδήγησαν σε υψηλή
οικονομική ανάπτυξη και αυτό χωρίς σημαντικό πληθωρισμό.
Και πάνω απ’ όλα, δεν υπήρχε κανένα βάρος από δημόσιο χρέος και τόκους.
Αυτό, όμως, αποτελούσε τόσο μεγάλο αγκάθι για τα υψηλά κλιμάκια της χρηματοοικονομικής ελίτ, ώστε τα
αντιμετώπισαν με τις πιο εγκληματικές και διεφθαρμένες μεθόδους.
Όπως αποκαλύφθηκε στις εκπομπές «Η συνωμοσία των Ρότσιλντ», Μέρος 1 και Μέρος 2, μέχρι σήμερα έχουν εξαλείψει κάθε πολιτικό που
εμπόδιζε τα σχέδιά τους και έχουν βυθίσει κάθε χώρα σε πόλεμο μέχρις ότου οι ιδιωτικές τράπεζές τους αποκτήσουν το δικαίωμα, ως
κεντρικές τράπεζες, να εκδίδουν χαρτονομίσματα χωρίς αντίκρισμα και να τα διαθέτουν στην
κυβέρνηση έναντι της καταβολής τόκων και ανατοκισμού.
Για να μπορέσει να πληρώσει τους τόκους, ο λαός καλούνταν συνεχώς να συνεισφέρει μέσω φόρων και εισφορών.
Ο διάσημος οικονομολόγος Γουίλιαμ Κάνινγκχαμ (1849–1919) συνέκρινε, λοιπόν, τη δραστηριότητα αυτών των ιδιωτικών
τραπεζιτών στην Αγγλία με ένα σφουγγάρι που απορροφούσε ολόκληρο τον πλούτο της χώρας και εμπόδιζε κάθε οικονομική ανάπτυξη.
Έτσι, ο πληθυσμός οδηγείται αναπόφευκτα στη φτώχεια.
Αλλά ακριβώς αυτό είναι, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους στόχους εκείνων που κινούν τα νήματα από τα παρασκήνια.
Αυτό προκύπτει σαφώς από την ομιλία του Νόρμαν Μοντάγκου, διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, την οποία εκφώνησε το 1924
στην Ένωση Τραπεζιτών των Ηνωμένων Πολιτειών, στη Νέα Υόρκη.
Ο Νόρμαν Μοντάγκου ήταν ο πιο επιρροή κεντρικός τραπεζίτης της εποχής του.
Εκτός από το ρόλο του ως διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, συμμετείχε, για παράδειγμα, στην ίδρυση της
Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed) και ήταν μάλιστα ένας από τους ιδρυτές της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS).
Όλα αυτά αποτελούν ισχυρούς κόμβους της υψηλού επιπέδου μασονικής υψηλής χρηματοοικονομικής
σκηνής, η οποία ελέγχεται από τους Ρότσιλντ.
Είπε τότε: «Το κεφάλαιο πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του με κάθε δυνατό τρόπο, τόσο μέσω της κοινής
δράσης των τραπεζών, όσο και μέσω της νομοθεσίας.»
Τα χρέη πρέπει να εισπραχθούν, ενώ οι υποθήκες πρέπει να καταγγελθούν το συντομότερο δυνατό.
Όταν οι απλοί άνθρωποι χάσουν το σπίτι τους λόγω δικαστικής απόφασης, θα γίνουν πιο υποχωρητικοί και θα αφήνονται πιο εύκολα
να καθοδηγούνται από το ισχυρό χέρι της κυβέρνησης, η οποία λειτουργεί ως κεντρική δύναμη του
πλούτου υπό την ηγεσία των μεγάλων χρηματοδοτών.
«Αυτές οι αλήθειες είναι καλά γνωστές στους σημαντικότερους άνδρες μας, οι οποίοι τώρα ετοιμάζονται να
δημιουργήσουν έναν ιμπεριαλισμό για να κυβερνήσουν τον κόσμο »
Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, η σκόπιμη εξαθλίωση του πληθυσμού αποτελεί, επομένως, ένα μέσο της υψηλής
χρηματοοικονομικής ελίτ για να υποτάξει την ανθρωπότητα.
Οι αντίστοιχες κυβερνήσεις λειτουργούν απλώς ως εργαλεία του στην πορεία του προς την παγκόσμια κυριαρχία.
Αυτό κατέστη δυνατό χάρη στο σύστημα των κεντρικών τραπεζών και του νομίσματος χρέους που εγκατέστησαν οι
«τραπεζιστές», μέσω του οποίου σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις έχουν παγιδευτεί σε υπερχρέωση και απόλυτη εξάρτηση.
Για να απελευθερωθούμε από αυτό το σύστημα κυριαρχίας της υψηλής χρηματοοικονομικής, χρειάζεται μια δημοσιονομική
πολιτική που να ακολουθεί το πρότυπο των παραδειγμάτων που αναφέρθηκαν στις ΗΠΑ και στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Αυτό αποδεικνύει ότι ένα δίκαιο χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν είναι απλώς μια ουτοπία, αλλά λειτουργεί πράγματι στην πράξη.
Για να γίνει αυτό, όμως, χρειάζονται άτομα από το εσωτερικό του συστήματος και θαρραλέοι πληροφοριοδότες όπως
ο Stephen Mitford Goodson, που έχουν το θάρρος να σηκωθούν και να καταγγείλουν την αδικία.
Μόνο έτσι μπορεί και θα επέλθει μια αλλαγή!