Państwa na całym świecie pogrążają się w długach.
W Niemczech dług publiczny osiągnął pod koniec 2025 r. poziom 2 661 mld euro, czyli ponad 2,6 biliona euro.
W strefie euro jest to łącznie 14,5 biliona euro, a w Stanach Zjednoczonych aż 38,2 biliona dolarów.
Jak wykazano w programie „Spisek Rotszyldów – część 1: Wojna przeciwko ludzkości” , przyczyną tego problemu jest fakt, że
potężnym rodzinom bankierów udało się ustanowić prywatnie kontrolowane banki centralne w niemal wszystkich krajach świata.
W ten sposób przywłaszczyli sobie prawo do tworzenia pieniędzy z niczego, by następnie
pożyczać je za odsetki i odsetki od odsetek.
A przecież żadne państwo nie musiałoby mieć długów, ponieważ każde państwo ma nieodłączne prawo do emisji
własnej waluty, zamiast pożyczać ją w zamian za odsetki.
Te koszty odsetkowe są również jedną z przyczyn stale rosnących obciążeń podatkowych i
składkowych, pod których ciężarem cierpi zwykła ludność.
Dzięki przywróceniu prawa do emisji pieniądza w ręce suwerennych państw oraz udzielaniu nieoprocentowanych kredytów wszystkie rządy
mogłyby zatem całkowicie oszczędzić swoim obywatelom ciężaru długu publicznego, odsetek oraz wysokich podatków i opłat.
Potwierdzają to pewne bardzo udane przykłady z przeszłości, które Stephen Mitford Goodson, były dyrektor Banku Centralnego
Republiki Południowej Afryki, udokumentował w swojej książce „Historia banków centralnych i zniewolenia ludzkości”.
Przykład 1: Kolonie amerykańskie
„Kiedy amerykańskie kolonie znajdowały się jeszcze pod panowaniem brytyjskim, drukowały własny papierowy pieniądz.”
Pierwszą kolonią, która zdecydowała się na ten krok, była Massachusetts w 1691 roku.
Wkrótce dołączyły do nich Pensylwania, Nowy Jork, Delaware i Maryland.
Waluta ta nazywana była „colonial scripts” lub „bills of credit”.
Uwolniła te kolonie od kontroli ze strony angielskich banków i pozwoliła im samodzielnie zarządzać swoimi
finansami w gospodarce wolnej od inflacji, w której pobierano jedynie niewielkie podatki.
„Cechami charakterystycznymi tego okresu kolonialnego były stały i stabilny wzrost gospodarczy oraz rosnący dobrobyt.”
Sytuacja ta utrzymywała się, dopóki w 1764 roku Bank Anglii nie ograniczył w znacznym stopniu prawa kolonii amerykańskich do
emisji własnej waluty, co doprowadziło do załamania gospodarki.
Przykład 2: Bank Państwowy w Dakocie Północnej
W Stanach Zjednoczonych w jednym stanie nadal istnieje bank stanowy będący własnością
publiczną, a mianowicie w Dakocie Północnej.
Wszystko to sięga roku 1919, „ kiedy to 48 ówczesnych stanów USA otrzymało możliwość założenia własnych banków stanowych”.
Jako jedyne państwo Dakota Północna przyjęła tę ofertę i od tego czasu bank pomaga w finansowaniu nieruchomości, udziela
pożyczek na nowe przedsięwzięcia biznesowe oraz udziela rolnikom kredytów przy oprocentowaniu wynoszącym zaledwie 1% rocznie.
W Dakocie Północnej nie znane są kryzysy kredytowe ani blokady kredytowe.
„W ten sposób Dakota Północna stała się najzdrowszym finansowo i najbogatszym stanem w USA.”
Przykład 3: Bank Państwowy w rosyjskim imperium carskim
W 1860 roku w Imperium Rosyjskim utworzono bank państwowy.
„Wybijała monety i drukowała banknoty dla kraju, regulowała obieg pieniężny oraz udzielała przemysłowi i handlowcom pożyczek
o niskim oprocentowaniu za pośrednictwem banków komercyjnych.
Państwowy Bank Rolniczy udzielał kredytów przy oprocentowaniu tak niskim, że można je było śmiało nazwać opłatą manipulacyjną.
W ciągu ostatnich 20 lat pokoju w Imperium Rosyjskim, czyli w latach 1895–1914, produkt krajowy
brutto rósł średnio o dziesięć procent rocznie .
„Wreszcie, w tym okresie funkcjonowania banku państwowego nie odnotowano ani znaczącej inflacji, ani znaczącego bezrobocia”.
Podsumowanie:
We wszystkich tych przypadkach banki państwowe funkcjonowały więc znakomicie, przyczyniając się do
wysokiego wzrostu gospodarczego, i to bez znacznej inflacji.
A przede wszystkim nie było żadnego obciążenia w postaci długu publicznego i odsetek.
Było to jednak dla świata wielkich finansów tak wielką solą w oku, że walczyli z tym za pomocą
najbardziej przestępczych i skorumpowanych machinacji.
Jak ujawniono w programach „Spisek Rothschildów” – część 1 i część 2 dotychczas usuwali z drogi każdego polityka, który stał
na przeszkodzie ich planom, i pogrążali każdy kraj w wojnie tak długo, aż ich prywatne banki uzyskały prawo do emitowania
jako banki centralne banknotów bez pokrycia i udostępniania ich rządowi w zamian za odsetki i odsetki składane.
Aby móc spłacać odsetki, ludność była następnie nieustannie obciążana podatkami i opłatami.
Słynny ekonomista William Cunningham (1849–1919) porównał zatem działalność tych prywatnych bankierów w
Anglii do gąbki, która wysysała całe bogactwo kraju i hamowała wszelki rozwój gospodarczy.
W ten sposób nieuchronnie dochodzi do zubożenia ludności.
Ale właśnie to jest bez wątpienia celem osób pociągających za sznurki zza kulis.
Wypływa to jednoznacznie z przemówienia Normana Montagu, prezesa Banku Anglii, wygłoszonego w 1924 roku przed
Stowarzyszeniem Bankierów Stanów Zjednoczonych w Nowym Jorku.
Norman Montagu był najbardziej wpływowym bankierem centralnym swoich czasów.
Oprócz pełnienia funkcji prezesa Banku Anglii brał udział m.in. w utworzeniu amerykańskiego banku centralnego Fed, a nawet był
jednym z założycieli Banku Rozrachunków Międzynarodowych (BIS).
Wszystkie te instytucje stanowią potężne ośrodki wysokiego szczebla w świecie wielkomistrzowskiej masonerii i
wielkiej finansjery, nad którymi panują Rotszyldowie.
Powiedział wówczas: „Kapitał musi bronić się wszelkimi możliwymi sposobami, zarówno poprzez wspólne
działania banków, jak i na drodze ustawodawczej”.
Należy ściągnąć długi, a kredyty hipoteczne wypowiedzieć jak najszybciej.
Gdy zwykli ludzie stracą swoje domy w wyniku orzeczenia sądowego, staną się bardziej ulegli i łatwiej dadzą się
kierować silną ręką rządu, który pełni rolę centralnej siły bogactwa wśród czołowych finansistów.
„Te prawdy są dobrze znane naszym najważniejszym przywódcom, którzy obecnie zamierzają
stworzyć imperializm, aby rządzić światem ”
Według niego celowe zubożanie ludności jest zatem narzędziem wielkiej finansjery
służącym do uległego podporządkowania ludzkości.
Poszczególne rządy pełnią w tym procesie jedynie rolę narzędzi na drodze do światowej dominacji.
Stało się to możliwe dzięki systemowi banków centralnych i pieniądza dłużnego, wprowadzonemu przez banksterów, w
wyniku czego niemal wszystkie rządy znalazły się w pułapce nadmiernego zadłużenia i całkowitej zależności.
Aby uwolnić się od tego systemu dominacji wielkiej finansjery, potrzebna jest polityka finansowa wzorowana na wspomnianych
przykładach ze Stanów Zjednoczonych i Imperium Rosyjskiego.
To dowodzi, że sprawiedliwy system finansowy nie jest tylko utopią, ale doskonale sprawdza się w praktyce.
Potrzebni są jednak ludzie z wewnątrz i odważni sygnalizatorzy nieprawidłowości, tacy jak Stephen Mitford Goodson,
którzy mają odwagę zabrać głos i nazwać rzeczy po imieniu.
Tylko w ten sposób może nastąpić i nastąpi zmiana!