Það er kominn tími aftur:
Sumarið er að hefjast og venjulegir fyrirsagnir fylla blaðsíður fjölmiðla, svo sem:
"Er Elbe-áin í Magdeburg að glíma við sögulega lágt vatnsstað?" eða "Lágur vatnsstaður raskar skipaumferð".
Þessar viðvörunarskilaboð eru nú send út árlega og gætu valdið fólki áhyggjum.
Í fyrra stóðu fyrirsögnarnar: "Elbe-áin er með lægsta vatnsstað sinn nokkru sinni" eða "Vatnsstaður
Elbe-árinnar í Magdeburg er lægri en nokkru sinni fyrr".
En þegar síðasta sumar var Simon á staðnum við Elbu til að útskýra hvað lágt vatnsstaða snérist um og hvaða aðferðir eru
notaðar til að búa til skelfingarskrumskenndar fyrirsagnir.
Í þessu þætti komumst við að því hvernig Elba var árið 1904, til dæmis, og hvaða raunverulegar ástæður til áhyggna eru í raun.
Hæ! Ég las eitthvað áhugavert í einu af nýjustu tölublöðum S&G.
Ef þú þekkir ekki ennþá S&G, kíktu hér.
S&G-greinin vísaði til *Der Spiegel*-greinar frá júlí á þessu ári, sem ber yfirskriftina:
Elba hefur náð sögulegu lágmarki nálægt Magdeburg.
Útdráttur úr grein í *Der Spiegel*: "Vatnsstaður Elbu hefur lækkað niður í metlágmark við Magdeburg."
Við Strombrücke var vatnsstaðan 44 sentímetrar.
Það væri lægsta vatnsstaða sem nokkru sinni hefur verið skráð á þessum stað.
Önnur fjölmiðlafyrirtæki skynjuðu líka tækifæri og birtu fyrirsagnir á borð við: "Elbe í sínu lægsta
vatnsstöðu nokkru sinni", eins og *Bild* greindi frá.
Og: "Vatnsstaður Elbu í Magdeburg er í sögulegu lágmarki," segir MDR.
Í grein í *Der Spiegel* stendur áfram: "Umhverfissamtökin BUND eru áhyggjufull."
Í ljósi lágs vatnsstands hvetur hún til að íhuga að stöðva skipaumferð á Elbe.
Að skipta um umræðuefni: Ef þú þarft á einhvern hátt póstkort af þessum fallega stað þar sem ég stend núna, en þér líkar þó ekki
svo vel við hina tiltölulega nýju brú í bakgrunni, þá á ég hér póstkort af því sem ég tel vera brúnni á undan þeirri sem
var á undan – hún stóð þá nokkrum hundruðum metra neðar í ánni.
Póstkortið er reyndar nokkuð gamalt – það er frá árinu 1904.
Hér geturðu séð brúna eins og hún var þá, og fyrir neðan hana nokkur börn sem spreyttu sig í grunnflóðum Elbu.
15 sentímetrar yfir núlli við mælipunktinn.
Kannski ætti ég að senda þessa póstkortið síðar til *Der Spiegel*, með nokkrum gagnlegum skýringum á bakinu – til dæmis að
það sé dálítið flókið að bera saman vatnsborðsmælingar, því Elbe hefur verið dýpkuð nokkrum sinnum til að auðvelda skipaumferð.
Í dag er Elbe-dalurinn dýpri, árbotninni þrengri og af þeim sökum rennur vatnið hraðar.
Í kjölfarið leiðir sama vatnsstaða venjulega til hærri flæðishraða en áður.
Vatnsstaðir hafa verið mældir í Magdeburg síðan 1772.
Lægsta skráða flæðishraði Elbu við Magdeburg-járnbrautabrúna – rannsóknarefnið – er ekki talan fyrir þetta
ár, um það bil 130 rúmmetrar á sekúndu, heldur 95 rúmmetrar á sekúndu, skráð árið 1904.
Skoðum bara nánar dæmaárið 1904.
Sächsische Zeitung birti nokkrar ljósmyndir sem tengjast þessu.
Þar sem við ættum engu að síður ekki að bera saman stigin, skulum við í staðinn bera saman myndirnar.
Hér má einnig sjá börn syndandi.
Fólk leitaði að fjársjóðum sem höfðu dottið í ána, og bátar sem eigendur þeirra úr Gag drógu eftir ána með hestavögnum.
Eða hér er smá skatleikur undir brúarpíleri.
Heilagreinin í *Sächsische Zeitung* lýsir mörgum litlum, óvenjulegum atburðum sem eiga sér stað á þurrkuðum
bökkum Elbu í tiltölulega kátum og afslöppuðum tóni.
Höfðu menn þá, án þeirrar umhyggju og tillitssemi sem fjölmiðlar sýna í dag, einfaldlega ekki hugsað nógu langt fram
til að leyfa sér að finna þá réttu kvíðastigi í slíkri stöðu?
Hér er myndband frá "hamfarasárinu 2025" til að gefa þér beina sjónræna samanburð.
Ef þetta ár er það versta síðan vatnsstigsmet hófust, spyr SZ :
Það er nú ákaflega hættulegt að fara yfir ána, þrátt fyrir að vatnsstaðan sé sagður lág. En árið 1904 var jafnvel það mögulegt.
MDR varar einnig við: "Lögreglan bendir á að vatnsborðið samsvari ekki raunverulegri dýpt vatnsins."
Það er enn ekki hægt að ganga yfir Elbu.
Allar tilraunir yrðu lífshættulegar vegna straumsins.
Ég sé, jæja, allt í lagi. Verstu þurrkun Elbfljótsins var líklega líka dálítið "einkennalaus" og ekki
svo augljós, rétt eins og oft vill verða með Covid-19.
Spurningin sem stendur eftir er: hvers vegna reyna fjölmiðlar okkar að nýta sér hvert tækifæri – jafnvel það sem aðeins
fjarlæglega tengist – til að fræða okkur um loftslagsbreytingar?
Þessi spurning er kannuð í þessari frábæru Kla.TV-skýrslu, sem ég vil mæla með fyrir þig hér.
Smávægilegur spoiler: þessi kafli greinir skýrt frá uppruna, fólkinu á bak við hann og nöfnum þeirra sem græða á
þessu viðskiptalíkani, og útskýrir hvernig allt virkar.
Svo kíktu endilega! Bæ.