Na Ukrainie proces rekrutacji osób zdolnych do służby wojskowej nie przebiega tak sprawnie, jak byłoby to konieczne, aby
wypełnić stale pojawiające się luki na froncie w walce z Rosją.
Serwis informacyjny Antispiegel podał 11 lipca 2026 r.:
„Według ukraińskiej policji liczba ataków na ośrodki rekrutacyjne wzrosła z 38 w 2023 roku do 341 w 2025 roku.”
Do zamieszek dochodzi również podczas wyszukiwania i zbierania poborowych przez pracowników urzędów.
Według internetowego magazynu „multipolar” 8 lipca 2026 r. w Lwowie na Ukrainie około 200 mieszkańców
próbowało zapobiec przymusowej rekrutacji 30-latka.
Według naocznych świadków rekruterzy mieli wcześniej pobić cywilnego mieszkańca i
wepchnąć go do minibusa należącego do władz.
W związku z tym zebrali się mieszkańcy, aby pomóc temu mężczyźnie.
Pracownicy regionalnego centrum rekrutacyjnego (TZK) zostali przy tym otoczeni na ulicy, zaatakowani
fizycznie, a samochody tej instytucji zostały zniszczone.
Padły również strzały, a kilka osób odniosło obrażenia.
Prezydent Zełenski i władze regionalne potępiają zachowanie mieszkańców i grożą konsekwencjami.
Tyle na temat komunikatu serwisu „multipolar” dotyczącego sytuacji w zakresie procesów rekrutacyjnych na Ukrainie.
Platforma informacyjna Antispiegel dodaje 11 lipca 2026 r.:
„Jednak zamieszki we Lwowie to tylko najnowszy epizod z serii nasilających się protestów.
Tylko od początku lata zgłoszono tak wiele przypadków napaści ze strony rekruterów, że ich opis
przypominałby krótką powieść. Krótką, ale bardzo dramatyczną.
Funkcjonariusze zatrzymują każdego, kogo tylko mogą: samotnych ojców lub, wręcz przeciwnie, ojców wielodzietnych,
kierowców, operatorów kombajnów, rolników, weteranów, cudzoziemców, narkomanów, a nawet osoby niepełnosprawne.
Nawet wyprowadzanie psów ich nie powstrzymuje.
W ramach przymusowej mobilizacji nie cofają się przed żadną metodą:
Duszą ludzi, biją ich, wiążą i torturują, a także przebijają opony.
Zdesperowani obywatele coraz częściej sięgają po broń i improwizowane środki, by
przeciwstawić się komisariatom wojskowym.
„Relacja z tych starć przeraża swoją brutalnością.”
Niestety, jak to często bywa, jest to konsekwencja wieloletnich i nieustannych represji wobec ludności
cywilnej, takich jak te, które mają miejsce na Ukrainie.
Główne media zazwyczaj nie poruszają tej kwestii.
Społeczeństwo nie czuje się ani zrozumiane, ani wysłuchane.
W obliczu zagrożenia egzystencjalnego zdecydowanej większości ludzi nie udaje się zachować opanowania jako
nadrzędnej zasady w tej sytuacji, mimo że właściwie każdy wie, że przemocą nie da się rozwiązać problemów.
A już na pewno nie pod wpływem nagromadzonych, burzliwych emocji.
Wtedy niestety zdarzają się rzeczy, których później gorzko się żałuje, jak na przykład te
zamieszki, które wymienia serwis „Antispiegel”:
„10 czerwca w regionie Równego kierowca traktora uderzył w pojazd komisariatu wojskowego i złamał pracownikowi rękę.
12 czerwca mieszkańcy Krywego Rogu zaatakowali łopatą autobus komisji wojskowej i zdołali
uwolnić mężczyznę, który został przymusowo zwerbowany.
15 czerwca w regionie Równego ponownie użyto łopaty, gdy pewien mężczyzna bronił swojego
sąsiada przed pracownikami komisariatu wojskowego.
18 czerwca w miejscowości Letyczów w obwodzie chmielnickim mężczyzna otworzył ogień z karabinu
szturmowego w kierunku budynku komisariatu wojskowego.
22 czerwca w Charkowie mężczyzna stawił opór pracownikom komisariatu wojskowego, używając pistoletu,
granatów oślepiających i noża, a następnie uciekł.
26 czerwca w Charkowie mężczyzna zabił nożem pracownika komisariatu wojskowego.
28 czerwca mieszkańcy Zaporoża uwolnili mężczyznę, używając gazu pieprzowego.
30 czerwca w Odessie kobieta zabiła nożem pracownika komisariatu wojskowego, gdy ten próbował
przymusowo powołać jej chłopaka do służby wojskowej.
„Listę tę można by jeszcze przedłużyć.”
Czy te przypominające wojnę domową warunki panujące na Ukrainie mogą być mrocznym zapowiedzią tego, co czeka również UE, a w
szczególności Niemcy, jeśli zamiast konsekwentnych wysiłków na rzecz pokoju i
deeskalacji nadal będzie się podążać kursem wojennym?
Kurs wojenny, którego znaczna część społeczeństwa w ogóle nie chce?
Gdy jednak ustawa o wzmocnieniu rezerw (ResStG) zostanie przyjęta przez Bundestag, a w jej wyniku rezerwiści będą
konsekwentnie powoływani do służby, pętla wojny zacisnie się na tyle, że nikt stąd tak szybko się nie wyrwie.
Dlatego ponownie apelujemy: kto chce położyć kres tej wojowniczej retoryce, niech zabierze głos TERAZ!
Teraz musimy jednoznacznie dać do zrozumienia naszym posłom do Bundestagu w listach i podczas rozmów: „Nie chcemy wojny!”
I jeszcze: potrzebne jest nie tylko zdecydowane „Nie!” dla ustawy o wzmocnieniu rezerw, ale także
stanowcze „Nie!” dla każdej innej formy przygotowań do wojny.
Dołącz i ty do tego ruchu na rzecz pokoju!