Λίγο πριν από τρεις περιφερειακές εκλογές στη Γερμανία, μια τρομοκρατική επίθεση κατά της εκδήλωσης «Christopher
Street Day» (CSD) στο Βερολίνο συγκλόνισε ολόκληρη τη Γερμανία.
Στις 25 Ιουλίου, γύρω στις 22:00, ένα μικρό φορτηγάκι έπεσε με ταχύτητα πάνω σε ένα
πλήθος ανθρώπων, ενώ ο δράστης αρχικά διέφυγε.
Μια μέρα αργότερα, στις 26 Ιουλίου γύρω στις 18:00, ο φερόμενος ως δράστης σκοτώθηκε από την αστυνομία σε ένα
συγκρότημα κήπων ερασιτεχνικής καλλιέργειας στο Βερολίνο.
Όποιος παρακολουθεί τις τρομοκρατικές επιθέσεις των τελευταίων ετών, διαπιστώνει ότι αυτές
παρουσιάζουν, σε ορισμένα σημεία, ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
Παράδειγμα 1: Η ταυτότητα του δράστη εξακριβώνεται με εκπληκτική ταχύτητα.
Είτε βρίσκονται διαβατήρια είτε κινητά τηλέφωνα ακριβώς στον τόπο του εγκλήματος είτε στο όχημα
που χρησιμοποιήθηκε για τη διάπραξη του εγκλήματος.
Κατά τη διάρκεια της τρομοκρατικής επίθεσης στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου το 2016, το κινητό
του Ανίς Αμρίς βρισκόταν στη μάσκα του αυτοκινήτου.
Ο Αμπντούλ Μπαλούτ, ο δράστης της πρόσφατης επίθεσης στο Βερολίνο, προφανώς ξέχασε κι αυτός το κινητό του στο αυτοκίνητο.
Τώρα έγινε γνωστό ότι φέρεται να είχε αφήσει στο αυτοκίνητο ακόμη και ένα δεύτερο κινητό τηλέφωνο, στο
οποίο φέρεται να έχει βρεθεί ένα βίντεο ομολογίας.
Οι δράστες που αφήνουν έγγραφα ταυτότητας ή κινητά τηλέφωνα στον τόπο του εγκλήματος, και αυτό συμβαίνει σε
σχεδόν όλες τις επιθέσεις των τελευταίων ετών – πόσο πιθανό και αξιόπιστο είναι αυτό;
Παράδειγμα 2: Οι δράστες παρουσιάζονται στο κοινό ως τρομοκράτες και ως άτομα γνωστά στις αστυνομικές αρχές.
Ο δράστης Ανίς Αμρί στο Βερολίνο το 2016 ήταν γνωστός στις αρχές ως επικίνδυνος, όπως και, για
παράδειγμα, ο Σερίφ Τσεκάτ στο Στρασβούργο το 2018.
Ο συγκεκριμένος δράστης ήταν επίσης γνωστός στις αρχές και, κατά καιρούς, τελούσε υπό
παρακολούθηση από τις μυστικές υπηρεσίες και την αστυνομία.
Αν συγκρίνουμε το περιστατικό στη χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου το 2016 με το σχόλιο του πρώην αστυνομικού,
δημοσιογράφου και εμπειρογνώμονα σε θέματα ασφάλειας Στέφαν Σούμπερτ σχετικά με αυτό, το
γεγονός αυτό μπορεί ωστόσο να αμφισβητηθεί.
«Και έλαβα 20.000 έγγραφα από όλες τις αρχές, και μπόρεσα επίσης να μιλήσω με έναν ανακριτή που ασχολείται άμεσα με υποθέσεις
τρομοκρατίας, ο οποίος μου επέστησε ακριβώς την προσοχή σε αυτό το θέμα, λέγοντας: «Προσπαθούμε εδώ και
ενάμιση χρόνο να συλλάβουμε τον Anis Amri, αλλά δεν μπορούμε να εκδώσουμε ένταλμα σύλληψης.»
«Έχουμε κάνει κατ’ ιδίαν συζητήσεις με ανώτερους, οι οποίοι μας είπαν: “Αφήστε τον άνθρωπο ήσυχο!” – παρά τα σοβαρά αδικήματα,
παρά τις μαχαιριές στο περιβάλλον των ναρκωτικών, παρά τις άμεσες επαφές με το ΙΚ, το οποίο τότε ήταν πολύ, πολύ ενεργό.»
Ακριβώς η ομάδα με την οποία ο Ανίς Αμρί… – Ο Ανίς Αμρί δεν είναι μεμονωμένος δράστης, αλλά διέθετε ένα εκτεταμένο δίκτυο του ΙS
στη Γερμανία, στο οποίο ανήκει, για παράδειγμα, και ο Αμπού Βαλλάχ – ο οποίος αυτή τη στιγμή βρίσκεται ενώπιον
δικαστηρίου, καθώς επιθυμεί να αποτρέψει την απέλασή του.
Και αυτός ήταν ο λόγος, η θέση μου, ότι οι μυστικές υπηρεσίες —από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος μέχρι
τη CIA— έκαναν τα πάντα για να εμποδίσουν τους αστυνομικούς να κάνουν τη δουλειά τους, να συλλάβουν αυτόν τον επικίνδυνο άνδρα
—για τον οποίο όλοι γνώριζαν δεν ήταν θέμα «αν», αλλά μόνο «πότε» θα διαπράξει τρομοκρατική επίθεση – προκειμένου να εντοπιστούν
οι υποκίνητές του, καθώς και το τηλέφωνό του είχε υποκλαπεί και είχε εντοπιστεί μέσω δορυφόρου στα στρατόπεδα του ΙS στη Λιβύη.
«Και ακριβώς αυτό έκαναν οι Αμερικανοί με ψυχρότητα. Έτσι προέκυψε εξ αρχής η επίθεση στην πλατεία Breitscheidplatz.»
Πρότυπο 3: Οι δράστες ενεργούν συνήθως ως μεμονωμένοι δράστες και σκοτώνονται από την αστυνομία, όπως συνέβη το 2016
στο Βερολίνο, το 2016 στο Μόναχο και το 2018 στο Στρασβούργο, για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα.
Το ίδιο συνέβη και το 2026: ο Αμπντούλ Μπαλούτ φέρεται να συνελήφθη από την ειδική ομάδα SEK της αστυνομίας
του Βερολίνου στον οικισμό κήπων του Βερολίνου-Σπάνταου.
Αφού ο εν λόγω άνδρας φέρεται να έτρεξε προς τις δυνάμεις επέμβασης κρατώντας ένα μαχαίρι, οι αστυνομικοί άνοιξαν πυρ.
Εξακολουθεί να μην είναι σαφές γιατί η αστυνομία δεν πυροβόλησε τον δράστη στο πόδι.
Η Εισαγγελία του Βερολίνου διατηρεί σιγή, μεταξύ άλλων λόγω των ασαφών καταθέσεων μαρτύρων σχετικά με τον αριθμό των πυροβολισμών
που εκτοξεύθηκαν. Το θέμα αποτελεί «αντικείμενο έρευνας».
Παράδειγμα 4: Οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν συνήθως τις τρομοκρατικές επιθέσεις για να επεκτείνουν τις
γενικές εξουσίες παρακολούθησης και, ως εκ τούτου, να περιορίσουν περαιτέρω τα δικαιώματα των πολιτών.
Μέσα στην κατάσταση σοκ που βιώνει ο πληθυσμός, η αποδοχή φαίνεται να είναι πολύ μεγαλύτερη.
Λιγότερο από 12 ώρες μετά την τρελή οδήγηση στο Βερολίνο στις 25 Ιουλίου 2026, ο εκπρόσωπος της CDU του Βερολίνου για θέματα
εσωτερικής πολιτικής, Burkard Dregger, ζήτησε ήδη τη δημιουργία μιας νέας αρχής εποπτείας, η οποία «θα προσπαθεί να καταπολεμήσει
ενεργά την προπαγάνδα, το μίσος και την υποκίνηση μίσους».
Ας θυμηθούμε: Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, τα θεμελιώδη δικαιώματα του αμερικανικού λαού
περιορίστηκαν δραστικά με τον λεγόμενο «USA PATRIOT Act».
Μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου στις 7 Ιουλίου 2005, στη Μεγάλη Βρετανία προωθήθηκε
αμέσως η χρήση εκτεταμένων τεχνικών παρακολούθησης.
Στη Γαλλία, μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι της 13ης Νοεμβρίου 2015, οι αγορές με μετρητά ρυθμίστηκαν
αυστηρά και κηρύχθηκε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Μετά τη μαζική δολοφονία στο Μόναχο στις 22 Ιουλίου 2016, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ εξέδωσε ένα σχέδιο εννέα σημείων, το
οποίο περιλαμβάνει προετοιμασίες για στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό της χώρας, καθώς και
περαιτέρω αυστηροποίηση της νομοθεσίας περί όπλων.
Μετά την τρομοκρατική επίθεση του 2026 στο Βερολίνο, ο Γερμανός ομοσπονδιακός υπουργός Εσωτερικών Αλεξάντερ Ντόμπριντ
ζητά την επιβολή ηλεκτρονικών περιοριστικών μέτρων και την προληπτική κράτηση για «άτομα που ενέχουν κίνδυνο».
«...ότι θα λάβουμε την πολιτική απόφαση να επιβληθούν περιορισμοί και να μην αποφυλακίζονται με
αναστολή οι ταυτοποιημένοι επικίνδυνοι δράστες.»
Θεωρώ επίσης αμφίβολο ότι εφαρμόζεται εδώ το ποινικό δίκαιο για ανηλίκους. Πρέπει να ενισχύσουμε σημαντικά την προστασία.
Δηλαδή, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ο ποδοδέτης.
«Ο ηλεκτρονικός βραχιονίσκος, ως μέσο περιορισμού της ελευθερίας κίνησης των ατόμων που αποτελούν κίνδυνο, πρέπει να αποτελεί
υποχρεωτικό μέτρο, ενώ πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα εφαρμογής της προληπτικής κράτησης στη Γερμανία και σε ολόκληρη τη χώρα.»
«Στη γλώσσα της αστυνομίας, οι «επικίνδυνοι» είναι άτομα που ενδέχεται να διαπράξουν ποινικό αδίκημα.»
«Επειδή δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να αντέχουν δικαστικά, είναι, κατά κάποιον τρόπο,
σχεδόν ύποπτοι», γράφει η εφημερίδα Rheinpfalz το 2018.
Το ποιος ή τι αποτελεί «επικίνδυνο άτομο» δεν ορίζεται νομικά και παραμένει μάλλον θέμα
ερμηνείας. Αυτό ενέχει μεγάλο κίνδυνο κατάχρησης.
Οι λεγόμενοι «επικίνδυνοι» θα πρέπει, λοιπόν, να μπορούν να τεθούν υπό κράτηση, εφόσον στο μέλλον υπάρχει λόγος να υποψιαζόμαστε
ότι ενδέχεται να διαπράξουν σοβαρά εγκλήματα με πολιτικά κίνητρα.
Θα μπορούσαν λοιπόν στο μέλλον και τα άτομα που δεν συμπεριφέρονται πολιτικά ορθά ή που δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν
σε περίπτωση μιας πιθανής νέας «πανδημίας» να χαρακτηριστούν ως «επικίνδυνοι» και, για παράδειγμα, να τεθούν
υπό παρακολούθηση με ηλεκτρονικούς βραχιονίους ή ακόμη και να τεθούν σε προληπτική κράτηση;
Η απαίτηση για περισσότερη ασφάλεια από τους πολιτικούς φαίνεται για άλλη μια φορά να αποτελεί την προαναγγελία
νέων περιοριστικών μέτρων για τον πληθυσμό, αντί για μια προσπάθεια προστασίας των ανθρώπων.
Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τα μοτίβα των τρομοκρατικών επιθέσεων των τελευταίων ετών, σας
προτείνουμε το εμπεριστατωμένο ενημερωτικό φυλλάδιο «Οι τρομοκρατικές επιθέσεις υπό μικροσκόπιο».
Σε αυτό θα διαπιστώσετε λεπτομερώς τις τρομακτικές ομοιότητες μεταξύ των τρομοκρατικών επιθέσεων
των τελευταίων ετών και των πραγματικών αιτίων τους.