Kort voor drie Duitse deelstaatverkiezingen schokte een terroristische aanslag op de
Christopher Street Day (CSD) in Berlijn heel Duitsland.
Op 25 juli rond 22.00 uur reed een bestelbusje in op een menigte; de dader sloeg aanvankelijk op de vlucht.
Een dag later, op 26 juli rond 18.00 uur, werd de vermoedelijke dader in een Berlijnse
volkstuincomplex door de politie neergeschoten.
Wie de terreuraanslagen van de afgelopen jaren volgt, merkt op dat deze op bepaalde punten een terugkerend patroon vertonen.
Voorbeeld 1: De identiteit van de dader wordt verbazingwekkend snel vastgesteld.
Ofwel worden er paspoorten of mobiele telefoons direct op de plaats delict of in het voertuig van de dader aangetroffen.
Tijdens de terroristische aanslag op de Berlijnse kerstmarkt in 2016 zat de telefoon van Anis Amri in de grille.
Abdul Ballout, de dader van de recente aanslag in Berlijn, was blijkbaar ook zijn mobiele telefoon in de auto vergeten.
Nu is bekend geworden dat hij zelfs een tweede mobieltje in de auto zou hebben achtergelaten,
waarop men nu een bekentenisvideo zou hebben gevonden.
Daders die identiteitsdocumenten of mobiele telefoons achterlaten op de plaats delict, en dat bij vrijwel alle aanslagen van
de afgelopen jaren – hoe waarschijnlijk en geloofwaardig is dat?
Voorbeeld 2: De daders worden in het openbaar aangeduid als terroristische dreigingen en als bij de politie bekend.
De dader Anis Amri in Berlijn in 2016 stond bij de autoriteiten eveneens bekend als een gevaarlijk persoon, net
als bijvoorbeeld Chérif Chekatt in Straatsburg in 2018.
Ook de huidige dader was bij de autoriteiten bekend en stond tijdelijk onder toezicht van de inlichtingendienst en de politie.
Als we het incident op de Berlijnse kerstmarkt in 2016 vergelijken met het commentaar van de voormalige
politieagent, journalist en veiligheidsexpert Stefan Schubert hierover, valt dit echter te betwijfelen.
„En ik heb 20.000 documenten ontvangen van alle overheidsinstanties, en ik heb ook kunnen spreken met een
rechtstreeks betrokken terrorismeresearcher, die mij juist daarop heeft gewezen en zei: ‘We proberen al anderhalf jaar
Anis Amri te arresteren, maar we krijgen geen arrestatiebevel.’
We hebben onder vier ogen gesprekken gevoerd met leidinggevenden die zeiden: ‚Laat die man met rust!‘ – ondanks ernstige
misdrijven, ondanks steekpartijen in de drugswereld, ondanks directe contacten met IS, dat destijds heel, heel actief was.”
Juist de cel waarvan Anis Amri deel uitmaakte… – Anis Amri is geen eenzame dader, maar hij beschikte over een groot IS-netwerk
in Duitsland, waartoe bijvoorbeeld ook Abu Wallah behoort – die staat momenteel voor de
rechter; hij wil zijn uitzetting voorkomen.
En dat was de reden, mijn stelling, dat de inlichtingendiensten – van het Bundesamt für Verfassungsschutz tot aan de CIA – er alles
aan hebben gedaan om de politieagenten te verhinderen hun werk te doen, namelijk deze gevaarlijke man – waarvan iedereen wist dat
het niet de vraag was óf, maar alleen wanneer hij een terroristische aanslag zou plegen – te arresteren, om zo de
aanstichters op te sporen, omdat ook zijn telefoon was afgeluisterd en er
satellietvolging plaatsvond naar de IS-kampen in Libië.
En dat is precies wat de Amerikanen koelbloedig hebben doorgezet. Zo is de aanslag op de
Breitscheidplatz überhaupt tot stand gekomen.”
Patroon 3: De daders treden meestal alleen op en worden door de politie neergeschoten, zoals in 2016 in
Berlijn, in 2016 in München en in 2018 in Straatsburg, om maar een paar voorbeelden te noemen.
Zo ook weer in 2026: Abdul Ballout zou in het volkstuincomplex Berlin-Spandau door de
SEK van de Berlijnse politie zijn aangehouden.
Nadat hij naar verluidt met een steekwapen op de hulpdiensten afkwam, openden de agenten het vuur.
Waarom de politie de aanvaller niet in het been heeft geschoten, blijft onduidelijk.
Het Openbaar Ministerie in Berlijn houdt zich op de vlakte, mede vanwege onduidelijke getuigenverklaringen over het aantal
afgevuurde schoten. Het zou „onderwerp van onderzoek” zijn.
Voorbeeld 4: Terroristische aanslagen worden door regeringen meestal aangegrepen om de algemene bevoegdheden
op het gebied van toezicht uit te breiden en zo de rechten van de burgers verder in te perken.
Nu de bevolking in shock verkeert, lijkt de acceptatie vele malen groter te zijn.
Nog geen 12 uur na de rampzalige autorit in Berlijn op 25 juli 2026 riep Burkard Dregger, woordvoerder binnenlandse zaken van de
CDU Berlijn, al op tot de oprichting van een nieuwe toezichthoudende instantie die „probeert
propaganda, haat en opruiing actief te bestrijden“.
Laten we niet vergeten: na de aanslagen van 11 september 2001 werden de grondrechten van het Amerikaanse volk
met de zogenaamde „USA PATRIOT Act“ drastisch ingeperkt.
Na de bomaanslagen op de Londense metro op 7 juli 2005 werd in Groot-Brittannië
onmiddellijk ingezet op uitgebreidere bewakingstechniek.
In Frankrijk werden na de aanslagen in Parijs op 13 november 2015 contante betalingen streng
gereguleerd en werd de noodtoestand afgekondigd.
Na de schietpartij in München op 22 juli 2016 heeft bondskanselier Angela Merkel een negenpuntenplan bekendgemaakt,
dat voorziet in voorbereidingen voor militaire operaties op eigen grondgebied en een verdere aanscherping van de wapenwetgeving.
Na de aanslag in Berlijn in 2026 pleit de Duitse minister van Binnenlandse Zaken, Alexander Dobrindt, voor
enkelbanden en preventieve hechtenis voor „potentiële daders“.
„...dat we politiek het besluit nemen om hier beperkingen in te voeren en ervoor te zorgen dat geïdentificeerde gevaarlijke
personen niet voorwaardelijk in vrijheid worden gesteld.
Ik betwijfel ook of het jeugdstrafrecht hier van toepassing is. We moeten de bescherming aanzienlijk versterken.
Dat betekent dat de enkelband moet worden gebruikt.
"De enkelband als beperking van de bewegingsvrijheid van personen die een gevaar vormen, moet een verplicht middel zijn
en er moet in Duitsland en overal in Duitsland de mogelijkheid bestaan om preventieve hechtenis toe te passen."
„In het politiejargon zijn ‘gevaarlijke personen’ mensen die mogelijk een misdrijf zullen plegen.”
"Omdat er hiervoor geen rechtsgeldig bewijs is, zijn ze als het ware bijna-verdachten", schrijft de Rheinpfalz in 2018.
Wie of wat een „gevaarlijke persoon“ is, is niet wettelijk vastgelegd en blijft veeleer een kwestie van
interpretatie. Dit houdt een groot risico op misbruik in.
Zogenaamde „risicopersonen“ moeten dus in hechtenis kunnen worden genomen als men in de toekomst kan vermoeden dat
zij ernstige politiek gemotiveerde misdrijven zullen plegen.
Zouden mensen die zich in de toekomst politiek incorrect gedragen of die zich bij een mogelijke nieuwe „pandemie“ niet willen laten
vaccineren, dan ook als „gevaarlijk“ kunnen worden aangemerkt en bijvoorbeeld met enkelbanden in de gaten worden
gehouden of zelfs in preventieve hechtenis worden genomen?
De roep om meer veiligheid vanuit politieke kringen lijkt eens te meer neer te komen op de aankondiging van nieuwe
beperkende maatregelen voor de bevolking, in plaats van op het streven om de mensen te beschermen.
Als u meer wilt weten over de patronen in de terreuraanslagen van de afgelopen jaren, raden wij u de grondig
onderzochte brochure „Terreuraanslagen onder de loep“ aan.
Daarin ziet u in detail de schokkende parallellen tussen de terroristische aanslagen van de
afgelopen jaren en de werkelijke achtergronden daarvan.