Tuż przed trzema wyborami do niemieckich parlamentów krajowych atak terrorystyczny podczas berlińskiego
Christopher Street Day (CSD) wstrząsnął całymi Niemcami.
25 lipca około godziny 22.00 mała furgonetka wjechała z dużą prędkością w tłum ludzi; sprawca początkowo uciekł.
Dzień później, 26 lipca około godziny 18:00, policja zastrzeliła domniemanego sprawcę na
terenie berlińskiego osiedla ogródków działkowych.
Każdy, kto śledzi ataki terrorystyczne z ostatnich lat, zauważa, że pod pewnymi względami wykazują one powtarzający się schemat.
Przykład 1: Tożsamość sprawcy zostaje ustalona zaskakująco szybko.
Albo znaleziono paszporty lub telefony komórkowe bezpośrednio na miejscu zdarzenia, albo
w pojeździe, którym popełniono przestępstwo.
Podczas zamachu terrorystycznego na berlińskim jarmarku bożonarodzeniowym w 2016 roku telefon
Anisa Amrisa znajdował się w osłonie chłodnicy.
Abdul Ballout, sprawca niedawnego zamachu w Berlinie, najwyraźniej również zostawił swój telefon komórkowy w samochodzie.
Teraz wyszło na jaw, że podobno zostawił w samochodzie nawet drugi telefon komórkowy, na którym
rzekomo znaleziono nagranie z przyznaniem się do winy.
Sprawcy, którzy pozostawiają dokumenty tożsamości lub telefony komórkowe na miejscu zbrodni – i to w
przypadku niemal wszystkich zamachów z ostatnich lat – na ile jest to prawdopodobne i wiarygodne?
Przykład 2: Sprawców przedstawia się opinii publicznej jako osoby stanowiące zagrożenie terrorystyczne oraz znane policji.
Sprawca zamachu Anis Amri w Berlinie w 2016 r. był znany władzom jako osoba stanowiąca zagrożenie,
podobnie jak np. Chérif Chekatt w Strasburgu w 2018 r.
Obecny sprawca był również znany władzom i był przez pewien czas objęty nadzorem służb specjalnych i policji.
Jeśli jednak porównamy sprawę z berlińskiego jarmarku bożonarodzeniowego z 2016 roku z komentarzem byłego
policjanta, dziennikarza i eksperta ds. bezpieczeństwa Stefana Schuberta na ten temat, można w to wątpić.
„Otrzymałem 20 000 dokumentów od wszystkich organów, a także miałem okazję porozmawiać z bezpośrednio zaangażowanym śledczym
zajmującym się sprawami terroryzmu, który właśnie zwrócił mi na to uwagę, mówiąc: »Od półtora roku próbujemy aresztować
Anisa Amriego, ale nie możemy uzyskać nakazu aresztowania«.”
„Prowadziliśmy rozmowy w cztery oczy z przełożonymi, którzy mówili: »Zostawcie tego człowieka w spokoju!« – pomimo poważnych
przestępstw, pomimo napadów z użyciem noża w środowisku narkotykowym, pomimo bezpośrednich kontaktów z
IS, które w tamtym czasie było bardzo, bardzo aktywne”.
Właśnie ta komórka, z którą Anis Amri… – Anis Amri nie działał sam, lecz dysponował rozległą siecią IS w Niemczech, do
której należy na przykład Abu Wallah – ten ostatni stoi obecnie przed sądem i stara się zapobiec swojej deportacji.
I to właśnie było powodem mojej tezy, że służby wywiadowcze – od Federalnego Urzędu Ochrony Konstytucji po CIA – zrobiły wszystko,
co w ich mocy, aby uniemożliwić policjantom wykonywanie ich pracy, czyli zatrzymanie tego niebezpiecznego mężczyzny – o
którym każdy wiedział, że nie chodziło o to, czy, ale tylko o to, kiedy popełni atak terrorystyczny – aby dotrzeć do osób stojących
za nim, ponieważ jego telefon został również podsłuchany, a lokalizacja satelitarna prowadziła do obozów IS w Libii.
I właśnie to Amerykanie z zimną krwią przeprowadzili. To właśnie w ten sposób doszło w ogóle do zamachu na Breitscheidplatz.”
Wzór 3: Sprawcy działają zazwyczaj samodzielnie i są zabijani przez policję, tak jak miało to miejsce w 2016 roku
w Berlinie, w 2016 roku w Monachium oraz w 2018 roku w Strasburgu, by wymienić tylko kilka przykładów.
Tak samo miało miejsce w 2026 roku: Abdul Ballout miał zostać zatrzymany przez SEK berlińskiej policji na
terenie ogrodu działkowego w dzielnicy Berlin-Spandau.
Gdy ten rzekomo ruszył w kierunku funkcjonariuszy z bronią białą, policjanci otworzyli ogień.
Nadal nie jest jasne, dlaczego policja nie strzeliła napastnikowi w nogę.
Prokuratura w Berlinie nie udziela jasnych informacji, między innymi ze względu na niejasne zeznania świadków dotyczące
liczby oddanych strzałów. Sprawa ta jest „przedmiotem śledztwa”.
Przykład 4: Rządy najczęściej wykorzystują ataki terrorystyczne do rozszerzenia ogólnych uprawnień w zakresie
nadzoru, a tym samym do dalszego ograniczania praw obywateli.
W obliczu szoku, jaki ogarnął społeczeństwo, poziom akceptacji wydaje się wielokrotnie wyższy.
Niecałe 12 godzin po szaleńczej jeździe w Berlinie 25 lipca 2026 r. rzecznik CDU w Berlinie ds. polityki wewnętrznej, Burkard
Dregger, zaapelował już o utworzenie nowego organu nadzorczego, który „będzie aktywnie
zwalczał propagandę, nienawiść i podżeganie”.
Przypomnijmy: po zamachach z 11 września 2001 r. tzw. „USA PATRIOT Act” znacznie
ograniczył podstawowe prawa obywateli amerykańskich.
Po zamachach bombowych w londyńskim metrze, które miały miejsce 7 lipca 2005 r., w Wielkiej Brytanii natychmiast zaczęto
intensywnie wdrażać zaawansowane technologie monitoringu.
We Francji, po zamachach w Paryżu z 13 listopada 2015 r., zakupy za gotówkę zostały ściśle
uregulowane, a także ogłoszono stan wyjątkowy.
Po strzelaninie w Monachium, która miała miejsce 22 lipca 2016 r., kanclerz Niemiec Angela Merkel ogłosiła dziewięciopunktowy
plan, który obejmuje przygotowania do operacji wojskowych na terenie kraju oraz
dalsze zaostrzenie przepisów dotyczących broni.
Po zamachu w Berlinie w 2026 roku niemiecki minister spraw wewnętrznych Alexander Dobrindt domaga się
stosowania kajdanek na nogi i aresztu prewencyjnego wobec „osób stanowiących zagrożenie”.
„…że podejmiemy decyzję polityczną, aby wprowadzić tutaj ograniczenia i aby zidentyfikowane osoby stanowiące
zagrożenie nie wracały na wolność na warunkowe zwolnienie”.
Uważam również za wątpliwe, czy w tym przypadku ma zastosowanie prawo karne dotyczące
nieletnich. Musimy znacznie wzmocnić ochronę.
Oznacza to, że należy zastosować bransoletkę monitorującą.
„Bransoletka elektroniczna, jako środek ograniczający swobodę poruszania się osób stanowiących zagrożenie, musi być
środkiem obowiązkowym, a w Niemczech – na całym terytorium kraju – musi istnieć możliwość stosowania aresztu prewencyjnego”.
„W języku policji osoby stanowiące zagrożenie to osoby, które mogą popełnić przestępstwo.”
„Ponieważ nie ma na to dowodów, które wytrzymałyby kontrolę sądową, są oni niejako »prawie
podejrzanymi«” – pisze gazeta „Rheinpfalz” w 2018 roku.
Prawo nie określa, kto lub co stanowi „osobę stanowiącą zagrożenie”, a kwestia ta pozostaje raczej przedmiotem
interpretacji. Niesie to ze sobą duże ryzyko nadużyć.
Tak zwane „osoby stanowiące zagrożenie” mają zatem podlegać zatrzymaniu, jeśli w przyszłości będzie można podejrzewać,
że popełnią one poważne przestępstwa o podłożu politycznym.
Czy w przyszłości osoby, które nie zachowują się zgodnie z poprawnością polityczną lub nie chcą się zaszczepić w przypadku
ewentualnej nowej „pandemii”, mogłyby zostać uznane za „osoby stanowiące zagrożenie” i np. monitorowane za pomocą bransoletki
na kostkę, a nawet umieszczone w areszcie prewencyjnym?
Wezwania polityków do zwiększenia bezpieczeństwa po raz kolejny wydają się zapowiadać wprowadzenie nowych restrykcyjnych
środków wobec społeczeństwa, zamiast dążyć do ochrony ludzi.
Jeśli chcą Państwo dowiedzieć się więcej o wzorcach występujących w atakach terrorystycznych z ostatnich lat, polecamy
rzetelnie opracowaną broszurę „Ataki terrorystyczne pod lupą”.
W publikacji tej można szczegółowo zapoznać się z przerażającymi podobieństwami między atakami
terrorystycznymi ostatnich lat a ich rzeczywistymi przyczynami.