De Europese Unie werkt sinds 2021 aan plannen voor een EU-vermogensregister, waarvan de gevolgen
verstrekkender zijn dan op het eerste gezicht lijkt.
In wezen gaat het om het opzetten van een centrale database waarin de vermogenswaarden van EU-burgers worden geregistreerd.
Hier ligt de focus niet alleen op liquide middelen op bankrekeningen, maar wordt ook nagedacht over het in
kaart brengen van onroerend goed, aandelen in bedrijven, cryptovaluta’s, kunstwerken en andere vermogensmiddelen.
Officieel is het register bedoeld om witwassen en de financiering van terrorisme tegen te gaan.
Critici waarschuwen daarentegen voor een ingrijpende inbreuk op de privacy van de burgers en
het aanzienlijke risico op misbruik. En terecht!
De verzamelde gegevens zouden namelijk ook voor andere doeleinden kunnen worden gebruikt,
bijvoorbeeld voor een zogenaamde "lastenverdeling".
In Duitsland bestond er al na de Tweede Wereldoorlog een lastenverdeling.
Deze werd in 1949 ingevoerd voor de slachtoffers en gewonden van de Tweede Wereldoorlog.
De desbetreffende wet stelde de bondsregering in staat om gedurende een periode van 30 jaar
dwangheffingen op te leggen, tot en met dwanghypotheken.
Onder kanselier Friedrich Merz is de Duitse staatsschuld explosief gestegen.
Ook andere EU-lidstaten, zoals Griekenland en Italië, hebben een hoge schuldenlast.
Om dit probleem op te lossen, wordt er in de politiek en de media steeds weer gedebatteerd over een lastenverdeling.
Dat zou betekenen dat de staat beslag legt op het vermogen van zijn burgers, dat wil zeggen: hen onteigent.
De voormalige Duitse vicekanselier Sigmar Gabriel had zich tijdens de coronacrisis al
uitgesproken voor een dergelijke lastenverdeling.
Sigmar Gabriel is niet zomaar een stem onder vele.
Hij is voorzitter van de Atlantik-Brücke.
Deze organisatie werd in 1952 opgericht door John McCloy, een vertrouweling van Rockefeller, die als sleutelfiguur
binnen de hoge graden van de vrijmetselarij over een uitgebreid netwerk beschikte en enorme invloed had.
Het doel van de Atlantik-Brücke is kennelijk om de Duitse politiek de lijnen van haar oprichters uit
de hooggraad vrijmetselarij strikt te laten volgen.
Binnen de Atlantik-Brücke zijn 800 vooraanstaande personen uit de bank- en financiële sector, het
bedrijfsleven, de politiek en de media met elkaar verbonden.
Ook Friedrich Merz was al voorzitter van de Atlantik-Brücke.
Het valt op dat de hoofdredacties van de toonaangevende media uit ongeveer 100 leden bestaan, wat hun
ideeën een enorme invloed op de publieke opinie geeft.
Als de voorzitter van de Atlantik-Brücke dus een lastenverdeling ter sprake brengt, is dat een duidelijke aanwijzing voor de agenda
die achter de schermen van deze kringen wordt uitgestippeld.
Bekijk ter verdieping ook de uitzending: Hoe Duitsland door anderen wordt bestuurd, De Atlantik-Brücke.
Ook de Groene politica Katrin Göring-Eckardt was vroeger lid van de Atlantik-Brücke.
Ze heeft al een advies aangevraagd over een lastenverdeling, hier "eenmalige vermogensheffing" genoemd.
Zij en andere partijgenoten van de Groenen spraken zich in 2022 uit voor een dergelijke lasten vereffening
met het oog op de corona uitgaven en de kosten als gevolg van de oorlog in Oekraïne.
Zou het daarom kunnen dat er via de EU, die wat verder van de burgers afstaat en niet zo sterk in de
schijnwerpers staat, nu de basis wordt gelegd om dergelijke vermogensheffingen te kunnen invoeren?
Maar hoe staat het momenteel met het EU-vermogensregister?
In 2021 heeft de Europese Commissie opdracht gegeven voor een haalbaarheidsstudie, die in 2024 is afgerond.
Tot nu toe bestaat er geen wettelijk besluit inzake de instelling van een dergelijk vermogensregister.
De EU ontkent tot nu toe dat dit gepland is.
De invoering van een dergelijk register zou ook niet erg populair zijn.
Men moet zich echter niet laten misleiden en waakzaam blijven.
In mei 2024 heeft de Raad van de EU namelijk, op voorstel van de Europese Commissie, een richtlijn aangenomen die de lidstaten
verplicht centrale bankrekening registers op te zetten.
Deze moeten alle personen registreren die bij de banken effectenrekeningen,
cryptorekeningen en kluisjes bezitten of controleren.
Een andere richtlijn voorziet in een door de Europese Commissie beheerd netwerk voor deze bankrekeningregisters,
zodat de gegevens van de banken kunnen worden opgevraagd.
Er moeten ook centrale vastgoedregisters en centrale registers van bedrijfseigenaren worden opgezet, waartoe
de autoriteiten van alle EU-lidstaten toegang hebben.
Conclusie: De Europese Commissie lijkt haar burgers te misleiden.
Terwijl ze doet alsof ze de plannen voor een vermogensregister niet verder wil doorzetten, worden er achter de
schermen de draden gesponnen zodat men via de omweg van de banken toch aan de benodigde informatie kan komen.
Zodra deze bankregisters volledig zijn uitgebouwd, vormen ze dus via een omweg een vermogensregister.
Het valt te betwijfelen of de Europese Commissie het hierbij uitsluitend op de bestrijding van
witwassen en terrorisme financiering heeft gemunt.