„I jak już na początku zaznaczyliśmy z prawnego punktu widzenia, oczywiście konieczne jest, aby przed
wprowadzeniem do obrotu nawet takich nanocząstek lipidowych ustalono, że substancja ta jest nieszkodliwa.
A tego nie zrobiono. Był to pierwszy etap do 2024 roku.
Było to więc co najmniej rażące niedbalstwo.
„Od 2024 roku, kiedy to na podstawie wyników badań naukowych ustalono, że są one niebezpieczne i toksyczne, nie można już
mówić o zaniedbaniu, lecz należy stwierdzić, że mamy tu do czynienia co najmniej z umyślnym działaniem z zastrzeżeniem…“
Obejrzyj teraz fragment wywiadu: Prof. dr Bhakdi: „Największa zorganizowana zbrodnia przeciwko ludzkości”
(cały wywiad: https://www.youtube.com/watch?v=jhJrO8nVKks )
Szanowni Państwo, dzisiaj przeprowadzam rozmowę z profesorem Sucharitem Bhakdim.
W Niemczech każdy go zna, a kto go jeszcze nie zna, ten dzisiaj go pozna.
Chcieliśmy dzisiaj porozmawiać o jego nowej książce, a także o wnioskach, jakie z niej płyną.
Tytuł brzmi: „Szczepionki mRNA: największa zorganizowana zbrodnia przeciwko ludzkości i nowe dowody”.
I wtedy pomyślałem sobie: jako prawnik i lekarz porozmawiajmy o tym, jakie są nowe dowody, jakie są nowe ustalenia, dlaczego ma
to być przestępstwo i co należy wtedy zrobić z prawnego punktu widzenia jako specjalista od prawa karnego,
prokurator czy przedstawiciel wymiaru sprawiedliwości, aby wyjaśnić te przestępstwa.
Dlaczego jest to największa zbrodnia przeciwko ludzkości?
Przyczyny te zostały wyjaśnione w tej książce w taki sposób, że każdy może je zrozumieć.
A po zapoznaniu się z tymi dowodami nasunęły mi się bardzo pilne pytania, które chciałbym zadać prawnikowi.
I to właśnie Pan jest oczywiście osobą w Niemczech, która najlepiej potrafi odpowiedzieć na moje pytania.
Pierwsze pytanie:
Czy nie jest zasadniczo zabronione wstrzykiwanie substancji o znanym, zagrażającym życiu działaniu toksycznym do
organizmów zdrowych ludzi, niezależnie od tego, czy ma to na celu ochronę własną, czy ochronę osób trzecich?
Na to pytanie należy oczywiście zasadniczo odpowiedzieć twierdząco.
Zatem substancji toksycznej nie wolno wstrzykiwać do organizmu osoby zdrowej.
Nawet jeśli osoba zdrowa upiera się przy tym, ostatecznie doprowadziłoby to do umyślnego, nieetycznego wyrządzenia sobie
krzywdy, a nawet do samobójstwa, jeśli osoba ta tego pragnie.
Wszyscy też wiedzą, że samobójstwo spowodowane przez osobę trzecią – choć mogą istnieć wyjątki – zasadniczo podlega karze.
A to, co tutaj dostrzegam, profesorze Bhakdi, to fakt, że najwyraźniej – a może pan ma inne
zdanie? – mamy do czynienia z substancją toksyczną.
Mówimy tu o szczepionkach mRNA w kontekście pandemii koronawirusa.
Substancja toksyczna, która została „wstrzyknięta” – przy czym słowo „wstrzyknięta” należy chyba umieścić w
cudzysłowie – a ludziom wmówiono coś zupełnie nieprawdziwego.
Przynajmniej jeśli chodzi o pochodzenie tej substancji.
Tak, o to właśnie chodzi. Zanim jednak to wyjaśnię, chciałbym zadać drugie pytanie.
Czy organy nadzorcze nie mają przecież państwowego, a zatem wynikającego z woli narodu, zadania, by
poprzez odpowiednie kontrole zapobiegać takim sytuacjom?
Oczywistym zadaniem organów państwowych, zwłaszcza w sektorze farmaceutycznym, jest kontrola wprowadzania substancji do obrotu.
W Niemczech, w Europie, a można niemal powiedzieć, że na całym świecie, obowiązują rygorystyczne przepisy, które stanowią,
że substancje mogą być udostępniane konsumentom tylko wtedy, gdy władze stwierdzą, że substancja ta jest bezpieczna.
Dwa pytania, a potem zacznę.
Po trzecie: jeśli władze tego nie uczynią i spowoduje to poważne szkody wśród ludności, czy nie stanowi
to rażącego, karygodnego naruszenia obowiązku nadzoru?
Sytuacja wygląda tak, że organy władzy są zobowiązane, jak już wspomniałem, na mocy prawa farmaceutycznego lub innych
instrumentów prawnych do regulowania wprowadzania substancji do obrotu oraz do zapobiegania
wprowadzaniu substancji toksycznych na rynek.
Jeśli zaniedbają oni kontrolę w tym zakresie, a mimo to substancja ta jest świadomie i celowo wprowadzana na rynek przez
władze – co oznacza, że władze na to zezwalają – jest to oczywiście czyn zasługujący na potępienie i musi oczywiście
pociągać za sobą konsekwencje dla odnośnych urzędników.
Po czwarte: czy producenci nie mają ustawowego obowiązku, by w przypadku ujawnienia takiego zagrożenia związanego z
ich produktami poinformować o tym i wycofać produkt z rynku?
Dotyczy to właściwie wszystkich produktów wprowadzanych na rynek.
Z pewnością pamiętacie liczne akcje wycofywania produktów z supermarketów, kiedy na rynek trafiają
przeterminowane lub nieprawidłowo wyprodukowane artykuły spożywcze, a potem mówi się, że to naruszenie przepisów.
Gdy z perspektywy czasu okazuje się, że tak się stało, wszystkie substancje, żywność i produkty są wycofywane z rynku.
Dotyczy to w szczególności prawa farmaceutycznego.
To oczywiste, że jeśli substancja jest niebezpieczna i stwierdzono to z opóźnieniem, należy ją wycofać z rynku.
Widzieliśmy to już w sprawie Conterganu na początku lat 60. i w innych sprawach też się to ciągle powtarza.
Czy podawanie substancji o nieznanej skuteczności i bezpieczeństwie, a do tego bez udzielenia odpowiednich
informacji, nie stanowi naruszenia Kodeksu Norymberskiego?
Oczywiście. Kodeks Norymberski ma przecież na celu właśnie zapobieganie temu.
Kodeks Norymberski został przecież opracowany w kontekście eksperymentów na ludziach
przeprowadzanych w latach 40. przez nazistów.
Lekarze nie mogą nigdy traktować ludzi jak króliki doświadczalne, jak obiekty badań medycznych. Należy to zdecydowanie wykluczyć.
A teraz przejdę do faktów. I nie ma tu żadnych podejrzeń, tylko same fakty.
Te szczepionki są przecież wszystkie zapakowane, prawda?
Te szczepionki oparte na mRNA są pakowane, a proces pakowania przebiega…
… pogrubione, prawda?
W tłuszczach. Tłuszcze te nigdy nie zostały dopuszczone do stosowania u osób zdrowych. Nigdy.
W ramach tzw. dopuszczenia awaryjnego w Ameryce dozwolone jest stosowanie substancji, które nie zostały poddane
badaniom, czyli, że tak powiem, w celach eksperymentalnych.
W Europie, a zwłaszcza w Niemczech, powszechnie uważa się, że dopuszczenie warunkowe jest tożsame
z dopuszczeniem w trybie nadzwyczajnym w Ameryce.
Chciałbym jednak podkreślić, że nie odpowiada to rzeczywistości.
Nie ma bowiem żadnego przepisu, żadnej ustawy, a właściwie żadnej możliwości, aby substancja, o której
wiadomo, że jest niebezpieczna, mogła być stosowana.
Dlatego zapytałem Pana: skoro wiadomo, że coś jest trujące, to czy nie powinno się tego używać?
Cóż, w przypadku tych tłuszczów, tych nanocząsteczek lipidowych, w momencie wydania zezwolenia, czyli w 2020 roku,
nie było wiadomo, że samo opakowanie jest wysoce toksyczne.
Odkrycie to miało bowiem miejsce w 2024 roku.
W 2024 roku odkryto, że substancja ta posiada właściwość, która wynika z działania bakterii w przypadku posocznicy.
A ta substancja pobudza układ odpornościowy w taki sposób, że wszędzie pojawiają się stany zapalne.
W zasadzie działa to jak świeczka fajerwerkowa. To właśnie ona uruchamia świeczki fajerwerkowe w układzie odpornościowym.
To nie są przeciwciała – nie ma znaczenia, co to jest.
Z tego powodu jednak te toksyny bakteryjne, czyli endotoksyny, nie mogą pod żadnym pozorem występować w żadnym
leku podawanym w zastrzyku. Jest to surowo zabronione.
A potem, dwa lata temu, odkryto, że właśnie te tłuszcze wytworzone przez człowieka mają tę samą właściwość.
Zostało to opublikowane. Zacytowaliśmy to również w naszej książce, podając źródło.
Każdy może to sprawdzić. Odkrycie to było wielokrotnie potwierdzane.
Nigdy nie zaprzeczono temu ani nie wycofano tej tezy. A publikacja ta figuruje w literaturze przedmiotu.
A jednak władze nie zareagowały.
Mimo to firma nie zareagowała. Powinna była bowiem natychmiast to ogłosić.
I nie ma potrzeby dalszej dyskusji, bo to jest fakt.
Przed rokiem 2024 nie wiadomo było jeszcze nic na temat toksyczności tych nanocząstek,
tych nanocząstek lipidowych. Dokładnie tak.
Nie było to jeszcze wiadome. Wiedziano jednak, że nie zbadano ich w pełni. Nie znano konsekwencji.
I jak już wspomnieliśmy na początku z prawnego punktu widzenia, konieczne jest oczywiście, aby przed
wprowadzeniem do obrotu również takich nanocząstek lipidowych ustalono, że substancja ta jest nieszkodliwa.
A tego nie zrobiono. Był to pierwszy etap do 2024 roku.
Było to więc co najmniej rażące niedbalstwo.
Od 2024 r., kiedy to na podstawie wyników badań naukowych ustalono, że są one niebezpieczne, toksyczne, wprowadzanie na
rynek tych nanocząstek lipidowych jako tak zwanych „nośników szczepionek” nie będzie już w końcu przejawem
niedbalstwa, lecz należy uznać, że jest to co najmniej umyślne działanie z zamiarem wyrządzenia szkody.
Oznacza to więc, że za każdy wystąpiony skutek uboczny lub każdy efekt, w tym efekt toksyczny, odpowiedzialni są
ostatecznie ci ludzie, którzy dopuszczają do produkcji i wprowadzania tych cząstek na rynek, a nie wycofują ich z obrotu.
Cząstki te charakteryzują się tym, że nie znają żadnych barier.
Z krwiobiegu przedostają się do wszystkich narządów, w tym do mózgu.
A mózg jest pełen tych sztucznych ogni, które się zapalają.
I właśnie dlatego w mózgu natychmiast powstają iskry, które powodują uszkodzenia.
A zapalenie mózgu to właśnie zapalenie mózgu.
Każde zapalenie mózgu stanowi zagrożenie dla życia i może prowadzić do wszelkiego rodzaju okropnych powikłań.
Panie profesorze Bhakdi, proszę wyjaśnić, dlaczego u niektórych osób to występuje, a u wielu innych nie?
Więc te substancje są najwyraźniej szczególnie toksyczne dla niektórych osób, a dla innych wcale nie. Jak to możliwe?
Tak, jest wiele powodów, dla których tak może być.
Jeśli chodzi o toksyczność tych nanocząstek lipidowych, są one równie toksyczne dla wszystkich. Tylko że muszą się tam dostać.
I to stanowi problem zarówno w przypadku tych nanocząstek lipidowych, jak i wszystkich szczepionek.
Bo jeśli szczepionka nie była prawidłowo przechowywana, jeśli nie zadbano o nią odpowiednio, jeśli zbyt długo leżała,
to te nanocząsteczki lipidowe również ulegają zniszczeniu.
A potem nie docierają do mózgu. To niemal banalne.
Cóż, powiem to z laickiego punktu widzenia – nie jestem ani toksykologiem, ani lekarzem – ale wyobrażam sobie to tak:
Jeśli podamy człowiekowi arsen, to w najgorszym przypadku umrze.
Niezależnie od tego, czy jest to mężczyzna, czy kobieta, ma 90 lat czy 2 lata.
Jeśli dobrze Pana rozumiem, w przypadku nanocząsteczek lipidowych wygląda to tak, że zasadniczo mogą one
powodować u wszystkich ludzi bardzo poważne skutki uboczne.
Zależy to jednak np. od tego, w jaki sposób substancja jest przechowywana i w jaki sposób jest następnie wstrzykiwana.
W jednym przypadku może to doprowadzić do zapalenia mózgu, czyli zapalenia opon mózgowych.
Nie zapalenie opon mózgowych, a zapalenie mózgu.
Ach tak, może to prowadzić do zapalenia mózgu. A ten drugi po prostu dobrze z tego wyszedł.
Tak, dokładnie tak.
To swego rodzaju toksyczna rosyjska ruletka.
Tak, dokładnie, dokładnie tak. Tak właśnie napisał Helmut Sterz.
I nikt nie jest w stanie tego przewidzieć.
To zabawne, bo przeprowadzono w Tajlandii badanie, w ramach którego moi koledzy z Tajlandii zebrali dane statystyczne.
A mianowicie, w jakich miastach odnotowano najwięcej skutków ubocznych.
A potem pojawiły się bardzo różne krzywe.
Te, które wykazywały bardzo stromy wzrost – to znaczy, im więcej podawano szczepionek, tym bardziej stromy stawał się ten wzrost –
tak że w niektórych miastach odsetek skutków ubocznych wynosił około 10 %, tak, biorąc
pod uwagę wszystkie skutki uboczne łącznie.
A u innych prawie nic.
A potem okazało się, że miasta, w których odnotowano najwięcej skutków ubocznych spośród wszystkich dużych miast – w
tym Bangkok – to oczywiście te, w których są dobre lodówki.
A najmniej skutków ubocznych odnotowano na wsi, w małych szpitalach.
No cóż, tak, w tropikach. To wszystko, co mam do powiedzenia.
Oznacza to, że czasami może być nawet dobrze, jeśli opieka medyczna nie jest tak doskonała jak w stolicy.
Tak, oczywiście. Na szczęście na wsi ludzie wyszli z tego znacznie lepiej.
Już teraz widać, że same te nanocząsteczki lipidowe stanowią powód, by podjąć działania.
Trzeba sobie przecież wyobrazić, że te nanocząsteczki lipidowe nie znają żadnych granic.
Przenikają nawet przez łożysko. Od matki do dziecka.
I właśnie to stwierdziła teraz ta niemiecka grupa.
Zostało to również opublikowane. Opublikowano, że te nanocząsteczki lipidowe przenikają przez barierę łożyskową.
I że te obce geny znajdują się wtedy w dziecku. W łonie matki. To straszne.
To rzeczywiście straszne.
Zastanawiam się właśnie nad książką, którą pan Sterz napisał jakiś czas temu na temat mafii szczepionkowej.
Gdzie, jak sądzę, poruszył również kwestię tego, że barierę łożyskową między matką a dzieckiem można pokonać.
A to, że najwyraźniej nie przeprowadzono żadnych testów przed wydaniem zezwolenia na stosowanie w trybie
nadzwyczajnym tej, w cudzysłowie, „szczepionki” przeciwko koronawirusowi – szczepionki mRNA – po prostu nie miało miejsca.
To znaczy, że podano komuś jakąś substancję i wtedy w ogóle nie wiadomo było, jakie to
miało konsekwencje. A może jednak wiadomo było?
Nie. Istniały wcześniejsze badania przeprowadzone przez inne grupy, które to wykazały.
Jednak nie wspomniano o tym. Nie przeprowadzono też rygorystycznych testów.
Właściwie to właśnie ta książka Helmuta Sterza była inspiracją do wydania tej ostatniej książki.
Ponieważ w tej ostatniej książce, którą wspólnie wydaliśmy z Helmutem – jesteśmy przecież redaktorami, a nie autorami
– to właśnie my układamy wszystkie elementy tej mozaiki.
W ten sposób powstaje całościowa mozaika, którą każdy może zrozumieć.
Wraz ze wszystkimi dowodami na to, dlaczego właśnie teraz nadszedł czas, aby prawnicy przejęli tę sprawę.
I dlaczego społeczeństwo jest teraz w stanie wpłynąć na rozwój sytuacji w tym kierunku.
Pozwolę sobie jeszcze raz do tego wrócić. To pytanie było dla mnie naprawdę ważne.
Czy w momencie, gdy szczepionka otrzymała zezwolenie na stosowanie w sytuacjach wyjątkowych, wiadomo było
o możliwych konsekwencjach dla dzieci, a więc dla nienarodzonych dzieci – czy wiadomo było o tym?
A może powiedziano: „Zamknijcie oczy i trzymajcie się, nie wiemy, ale na pewno wszystko
będzie dobrze”? A może im to w końcu było obojętne?
Czy na pewno trzeba było o tym wiedzieć? A może już się o tym wiedziało?
Zdecydowanie. A mianowicie, panie Maaßen, proszę się dobrze trzymać.
Omówiliśmy już nanocząsteczki lipidowe.
Wiemy jednak, że sama ta szczepionka, czyli mRNA, została wyprodukowana w taki sposób, że kiedy proces jej wytwarzania
miał zostać przedłożony do oceny i zatwierdzenia, złożono wniosek dotyczący procedury, która była stosunkowo przejrzysta.
Nie musimy teraz dyskutować, dlaczego to było w porządku.
Ale proces był czysty. A produkt wyprodukowany zgodnie z tą czystą procedurą został wykorzystany w pierwszym dużym
badaniu klinicznym. Było tylko jedno takie badanie. Miało ono miejsce w połowie 2020 roku. Z udziałem 20 000 uczestników.
Szczepionka ta została stosunkowo dobrze przyjęta. Stosunkowo. Nie bardzo dobrze, ale stosunkowo.
A procedura została przecież zatwierdzona. Zatwierdzona. Zatwierdzona.
Kiedy jednak pani von der Leyen zakupiła te dawki szczepionki dla całej Europy, a firma BioNTech otrzymała od niej zlecenie –
transakcja została zrealizowana, zanim produkt w ogóle był dostępny – nie byli w stanie wyprodukować go zgodnie z
odpowiednią procedurą, ponieważ było to dla nich zbyt kosztowne.
W takim przypadku doszłoby do straty, a nie do zysku. I właśnie dlatego zmienili procedurę.
Zmienili też proces produkcji pierwszych miliardów dawek, które zaczęto podawać od grudnia.
Ta zmiana procedury nigdy nie została formalnie zatwierdzona.
Ponieważ nie przedstawili też żadnych szczegółów dotyczących tego, co się w nim znajdowało, co uległo zmianie i
jak wyglądał ten produkt, nie przedstawili w ogóle niczego.
Czy to oznacza, że produkt, który uzyskał zezwolenie w trybie pilnym, był inny niż ten, który ostatecznie został podany? Tak.
Oznacza to zatem, że zezwolenie nadzwyczajne w rzeczywistości w ogóle nie obejmuje produktu, który został następnie
sprzedany, ponieważ został on wyprodukowany na innych warunkach.
Tak, dokładnie tak jest. Kluczowym krokiem umożliwiającym tanią produkcję było wykorzystanie chromosomów bakteryjnych.
Wykorzystali te chromosomy bakteryjne jako matrycę.
Nie sztuczne geny, lecz prawdziwe geny. A dokładniej – geny bakterii.
I wtedy natrafili na problem, którego nie dało się rozwiązać i którego nie da się rozwiązać do dziś.
Mianowicie, jeśli weźmie się te gigantyczne chromosomy, które są ogromne w porównaniu ze sztucznymi genami, których potrzebowali
do badań klinicznych… …rejestracji. Do rejestracji, tak.
W takim przypadku niemożliwe jest całkowite usunięcie tych fragmentów chromosomów bakteryjnych.
To po prostu niemożliwe. Nie ma na to żadnego sposobu.
Albo będzie to wtedy tak kosztowne, że znowu przyniosłoby stratę.
No właśnie. I tego też nie zrobili. I właśnie dlatego znaleziono te resztki chromosomów bakterii.
I to za każdym razem. Kto szukał, ten je znalazł.
A pierwsze ustalenia pojawiły się przecież trzy lata temu. Trzeba to przemyśleć. Trzy lata temu, panie Maaßen.
Autor: jeden z najwybitniejszych współczesnych biologów molekularnych – Kevin McKinnon.
Był to kierownik projektu w ramach Projektu Ludzkiego Genomu.
To właśnie ta osoba była współodpowiedzialna za rozszyfrowanie całego ludzkiego genomu.
Cóż, jeśli ktoś wie, jak zidentyfikować DNA i jak je zsekwencjonować, to z pewnością jest to Kevin.
I znalazł to. Sam to powiedział.
Ale władze, a konkretnie Instytut Paula Ehrlicha, przymykały na to oko. EMA też przymykała na to oko. Ach, nic się nie stanie.
Czy nie jest to tak, jakby państwo zawarło umowę, powiedzmy, z przedsiębiorcą budowlanym, który ma
wybudować autostradę wraz z mostami autostradowymi?
W umowie dokładnie określono, jakie świadczenia należy wykonać.
A potem wykonawca myśli sobie: „No cóż, to wszystko jest dla mnie za drogie, zysk będzie zbyt mały, więc wolę użyć gorszego betonu”.
Tak, bo w ten sposób mogę naprawdę zaoszczędzić pieniądze.
A potem buduje się drogę i most ze słabej jakości betonu, a most się zawala.
W takim razie to jednak zleceniodawca, czyli państwo, powinien przeprowadzić kontrolę, aby most się nie
zawalił, i sprawdzić, czy ten beton spełnia wymagania, czy nie. Czy można to tak postrzegać?
Tak, oczywiście. Dokładnie tak. I właśnie po to istnieje Instytut Paula Ehrlicha.
A to się wykręca i nie chce mieć z tym nic wspólnego.
Za to odpowiadała EMA. To przecież niemożliwe.
Instytut im. Paula Ehrlicha odpowiada za naród niemiecki.
No cóż, kiedy to słyszę, zastanawiam się: gdzie my w ogóle jesteśmy? Czy jesteśmy w Niemczech? Gdzie jesteśmy?
Bo powiedzieli: „Trochę DNA chromosomów bakteryjnych – co to ma dać?”
Tak. Byli nawet eksperci – moi koledzy-eksperci – którzy mówili: „Ludzie, nie denerwujcie się. Codziennie
spożywacie w jedzeniu ogromne ilości DNA chromosomów bakteryjnych. A to przecież nic nie szkodzi”.
W jedzeniu. Ale to przecież różnica, czy substancja ta jest wchłaniana przez żołądek, czy też jest
wstrzykiwana bezpośrednio do krwiobiegu, prawda?
Tak, proszę pana, oczywiście. I wcale nie trzeba tego wstrzykiwać bezpośrednio do krwiobiegu. Wstrzykuje się to do mięśni.
Do mięśni, tak.
Zawsze przedostaje się do krwiobiegu.
A z krwiobiegu dociera do wszystkich narządów. To znaczy, już o tym mówiliśmy. No to teraz.
I powiedziałem Helmutowi – to było w grudniu: „Gdyby tylko dało się zamknąć tę sprawę, tak że ktoś wykazałby i udowodnił,
że ta substancja, te chromosomy bakteryjne, są toksyczne i śmiertelne, to napiszemy książkę albo wydamy książkę”.
I tak właśnie się stało. I właśnie dlatego ta książka ukazała się teraz, panie Maaßen.
Bo każdy może tam przeczytać, co się wydarzyło.
Po pierwsze, udowodniono, że te fragmenty chromosomów – bardzo krótkie sekwencje – mogą zostać
wbudowane w ludzkie chromosomy i wywoływać raka.
Odkrycie to dokonano u kobiety z rakiem pęcherza moczowego w stadium zaawansowanym.
W chromosomie związanym z rakiem pęcherza moczowego odkryli wbudowane sekwencje białka Spike.
Chwileczkę, czy mogę jeszcze raz doprecyzować? Nie wiem, czy dobrze to rozumiem.
Porozmawiajmy teraz o tych nanocząsteczkach lipidowych? Nie.
A więc opakowanie – to była jedna z rzeczy, które stwierdzili, że nanocząsteczki lipidowe stanowią zagrożenie. Tak.
Kolejną kwestią jest teraz zanieczyszczenie mRNA bakteryjnym DNA.
Która powstała w wyniku… … masowej produkcji, która nie była certyfikowana. Tak.
A trzecią kwestią jest właściwie to, w jakim stopniu sam mod-RNA, czyli mRNA, w jakim stopniu sam,
czyli ta szczepionka sama w sobie, jest toksyczny.
Czy to znaczy, że w zasadzie musimy rozróżnić trzy poziomy?
Chciałbym jednak teraz zwrócić uwagę słuchaczy na fakt, że DNA, a konkretnie DNA bakterii,
stanowi zagrożenie dla życia i może powodować raka.
Wprowadzenie tej sekwencji do ludzkiego DNA spowodowało raka.
Tak jest napisane w tej pracy, jest to poparte dowodami i jest to całkowicie jasne.
To przecież musi doprowadzić do natychmiastowego zakazu dalszego podawania tych zastrzyków.
A więc, profesorze Bhakdi, dostrzegam tu teraz dwa nowe punkty odniesienia.
No więc pierwsze pytanie brzmiało: czy mod-mRNA samo w sobie jest toksyczne?
I myślę, że zasadniczo można tak powiedzieć, biorąc pod uwagę doświadczenia z ostatnich pięciu czy sześciu lat.
Drugą kwestią, o której dzisiaj wspomniał Pan – a właściwie pierwszą, na którą zwrócił Pan uwagę – była sprawa nanocząstek
lipidowych: są one toksyczne, ponieważ przenikają nie tylko przez barierę krew-mózg, ale także przez barierę
krew-łożysko, co ostatecznie może stanowić poważne zagrożenie dla płodu i prowadzić do zapalenia mózgu.
I powiedział Pan również, że to, czy zjadliwość – czyli toksyczność – jest większa czy mniejsza, zależy
również od warunków przechowywania lub innych czynników.
I po trzecie – i to jest, jak sądzę, teraz naprawdę kluczowe przesłanie, polega na tym, że wielkie koncerny farmaceutyczne
sprzedały państwom produkt, który nie odpowiada temu, co zostało zakupione, czyli temu, co jest zapisane w umowie i co
zostało zatwierdzone przez władze, lecz który w gruncie rzeczy jest w tani sposób zanieczyszczony bakteryjnym DNA.
A to bakteryjne DNA miało niewiarygodne konsekwencje, a mianowicie to, że zostało wbudowane również w ludzkie DNA i
doprowadziło do poważnych, a nawet najpoważniejszych chorób, jak pan właśnie wspomniał – w jednym przypadku
do raka pęcherza moczowego o szybkim przebiegu, a także w wielu, wielu innych przypadkach.
I przypomniało mi się też, profesorze Bhakdi, że firmy farmaceutyczne zawsze twierdziły: „Zawarliśmy
przecież umowy, więc nie mamy z tym nic wspólnego”.
Tak, tam zawsze jest napisane, że nie ponosimy żadnej odpowiedzialności za cokolwiek.
Zostaliśmy, że tak powiem, zwolnieni z odpowiedzialności.
Muszę jednak powiedzieć, że jeśli dostarczyli coś zupełnie innego niż to, co zostało zamówione, i jeśli nie podlega
to w ogóle zezwoleniu nadzwyczajnemu, to ponoszą odpowiedzialność – zarówno cywilną, jak i karną.
Musi być tak, że u wszystkich zniesiono wszelkie immunitety, prawda?
Tak, no cóż, potem już tak. Ale to, co pan powiedział, w gruncie rzeczy wyjaśniło mi również,
dlaczego są grupy ludzi, które chorują, a inne nie.
W takim razie to po prostu dlatego, że mieli pecha.
Na przykład w odniesieniu do przechowywania opakowań, a więc nanocząstek lipidowych, a także w
odniesieniu do zanieczyszczenia substancji bakteryjnym DNA.
A reszta po prostu miała szczęście.
Ruletka. Ruletka rosyjska.
Rosyjska ruletka, tak. Tak właśnie jest.
Uważam też, że należy teraz domagać się wszczęcia postępowania karnego wobec wszystkich osób, które
świadomie brały w tym udział. Tak właśnie musi być.
Począwszy od producentów, a skończywszy na organach organizacyjnych w polityce, w
środowiskach naukowych oraz wśród propagatorów i mediów.
I uważam, że gdyby ktoś miał choć odrobinę rozumu, odwróciłbym się i powiedział: „Boże, naprawdę wtedy o tym nie wiedziałem”.
I to rzeczywiście zadziałałoby również dzisiaj. Ponieważ to, o czym właśnie wam opowiedziałem, nie było powszechnie znane.
Wszyscy oni zyskali sławę w ciągu ostatnich dwóch lat.
I nie jest to powszechnie znane, bo nikt tego tak naprawdę nie opisał. Ale teraz wszystko jest w tej książce.
I niech teraz nikt nie mówi, że o tym nie wiadomo było albo że ja o tym nie wiem.
Ale jeśli pan twierdzi, że nie było to wiadome, to może to dotyczyć jedynie ogółu społeczeństwa, być może również wymiaru
sprawiedliwości, ale nie producentów ani tych, którzy wprowadzili ten produkt do obrotu,
ani tych, którzy wydali zezwolenie nadzwyczajne.
W ich przypadku nie można tego zignorować – nie wiedzieliśmy o tym.
Nie. Zgadza się. Albo wiedzieli o tym świadomie, albo powinni byli o tym wiedzieć, a mimo to wprowadzili to do obrotu.
A kiedy później zobaczyli, jakie to miało konsekwencje, nie wycofali tego produktu, lecz nadal wprowadzali go na rynek.
Tak. Dlatego do dziś jest to przestępstwo.
Trzeba teraz również wprowadzić moratorium na wszystkie szczepienia oparte na technologii
mRNA dla osób zdrowych. To też jest konieczne.
To, o czym mówiłem od dwóch lat, jest powszechnie znane – chodzi o toksyczność nanocząstek oraz
zanieczyszczenie DNA, które się w nich znajdowało.
Czy nie można dzisiaj – czy rząd, czy nabywca – unieważnić umów kupna zawartych w ciągu ostatnich dwóch lub trzech lat?
To oczywiście zupełnie inna kwestia, która wykracza poza kwestię karalności oraz poza pytanie, w jakim stopniu w przyszłości te
substancje mRNA będą w ogóle jeszcze „podawane” w cudzysłowie.
Uważam, że jeśli nie dostarczono tego, co zostało zamówione, to w ogóle nie podlega to umowie kupna-sprzedaży.
Oznacza to więc, że jeśli złożono zamówienie na próbkę, którą się obejrzano, którą sprawdzono, i – jak pan powiedział – na próbkę,
którą sprawdzono, a która następnie została certyfikowana w trybie nadzwyczajnym, otrzymała certyfikat
nadzwyczajny, to była to substancja pozbawiona bakteryjnego DNA.
Substancja ta została, że tak powiem, certyfikowana. Substancja ta została zakupiona.
A teraz dostarczono coś zupełnie nowego.
I jako prawnik muszę zadać pytanie: czy to w ogóle nadal stanowi przedmiot tej umowy, czy
też jest to niewłaściwe wykonanie zobowiązania?
Powiedziałbym, że to nie jest przedmiotem umowy, bo oni w ogóle jej nie wywiązali się.
I właśnie dlatego trzeba nie tylko unieważnić tę transakcję, czyli usługę… Zwrot
pieniędzy. Proszę o zwrot pieniędzy, dokładnie. Tak.
Jak do tego doszło?
Proszę sobie bowiem wyobrazić, że firma BioNTech ma w zapasie 15 miliardów. To powszechnie wiadomo.
Nie byłoby dla Państwa trudne spłacenie teraz kilku miliardów – trzech, czterech, pięciu miliardów.
W takim razie można by utworzyć fundusz pomocy dla osób poszkodowanych w wyniku szczepień. O tak.
I w bardzo prosty sposób wypłacać odszkodowania.
I nie trzeba w tym celu zwracać się do żadnych sądów – można to załatwić szybko i łatwo.
Muszę Państwu powiedzieć, że Tajlandia była pierwszym krajem, który wypłacił to odszkodowanie. Miało to miejsce w 2022 roku.
W wysokości milionów, dziesiątek milionów. I do dziś nadal spłaca tę kwotę.
I wiem, jak to zrobili Tajowie. To było świetne.
Obawiam się, że w Niemczech po prostu zbyt wiele osób na tym zarobiło, zbyt wiele osób brało w tym udział.
Muszę powiedzieć, że mamy sieć współsprawców, wspólników, ludzi, którzy po prostu przyglądali
się temu i wbrew swoim obowiązkom nie zrobili nic.
To będzie bardzo, bardzo trudne.
Dlatego też do tej pory nie przeprowadzono jeszcze żadnej analizy wszystkich tych środków
związanych z koronawirusem oraz okresu szczepień.
Dlatego właśnie to mówię. Jeśli teraz zdajecie sobie sprawę, że powinniście zawrócić, odwrócić się i przestać
w tym uczestniczyć, ponieważ każdy, kto nadal w tym uczestniczy, staje się częścią tego.
Tak. I nie ma tu miejsca na pobłażliwość. Nie ma tu miejsca na przebaczenie. Prawda? Zgadza się.
A jeśli teraz skorzystają z okazji i powiedzą: „Naprawdę nie wiedzieliśmy o tym;
gdybyśmy wiedzieli, to byśmy tego nie zrobili”.
Ale te czasy już minęły.
Opowiadamy się za tym, aby umowy kupna nie tylko zostały unieważnione, ale także aby pieniądze zostały
wypłacone, zwrócone. To przecież dla nich takie proste.
Również parlamentarzyści. Dlaczego? Nie sądzę, żeby większość z nich o czymkolwiek wiedziała.
Byli tylko poplecznikami, którzy się do tego przyłączyli.
Ale jeśli teraz w Bundestagu i w parlamentach krajowych sami parlamentarzyści wstaną i powiedzą: „Ludzie, to
naprawdę prawda. Te pieniądze muszą wrócić do społeczeństwa”.
Tak. A to przecież takie proste. Dlaczego miałbyś tego nie zrobić?
Myślę, że w politycznym Berlinie trudno to przeforsować.
Czy istnieje sposób, aby społeczeństwo zgłosiło tę kwestię lub ten wniosek w Bundestagu?
Nie dostrzegam więc, aby w frakcjach Bundestagu, które dotychczas tworzyły rząd – w CDU, CSU, SPD czy u Zielonych – istniała
jakakolwiek znacząca gotowość do rozliczenia przeszłości.
To nie jest rozliczenie przeszłości. Chcemy odzyskać pieniądze.
Nie, nie. No dobrze. Rozliczenie się z przeszłością w takim zakresie, w jakim trzeba by
przyznać, że w przeszłości popełniono błędy.
Nikt nie chce tego przyznać. Mogę naprawdę powiedzieć,… Nikt nie jest gotów przyznać, że popełniono błędy.
Przypominam, że dwa miesiące temu uczestniczyłem w posiedzeniu komisji śledczej
Bundestagu ds. środków związanych z koronawirusem.
A obok mnie siedział mój były szef, Thomas de Maizière, ówczesny minister spraw
wewnętrznych, oraz Nancy Faeser, jedna z jego następczyń.
I oboje powiedzieli zgodnie: „Właściwie to bardzo dobrze poradziliśmy sobie w tym okresie, w czasie pandemii
koronawirusa, i właściwie nie popełniliśmy żadnych błędów”.
Podziękowania, pochwały oraz wyrazy wdzięczności i uznania dla rządu federalnego.
A teraz nie oglądaj się za siebie, tylko patrz przed siebie.
I już wtedy było dla mnie jasne, że nie chcą przyznać, że popełniono tam błędy. Oni powinni to przecież wiedzieć.
Nawet ślepiec z laską widzi, co tu poszło nie tak.
Nie trzeba nawet czytać jej nowej książki, żeby zrozumieć, jaka katastrofa tam miała miejsce i że wciąż trwa.
Mam wrażenie, że te partie tego nie chcą. Trzeba je do tego skłonić. Trzeba wywrzeć na nie presję.
Cieszę się, że AfD wywiera presję w Bundestagu. Mogę tylko mieć nadzieję, że presja ta będzie się nadal nasilać.
Musimy dokonać analizy sytuacji. Potrzebujemy całkowitego wstrzymania – nie tylko moratorium – ale ogólnego
wstrzymania i zakazu podawania tych nanocząstek lipidowych oraz zanieczyszczonej substancji mRNA.
Myślę, że na początku należałoby: właściwie potrzebowalibyśmy takiej grupy zadaniowej ds. prawnych, która
opracowałaby to wszystko pod kątem prawnym, a w razie potrzeby złożyła również zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa.
Bo to, o czym dzisiaj tutaj rozmawialiśmy, profesorze Bhakdi, to przecież nie są drobne wykroczenia.
Są to przestępstwa poważne i bardzo poważne. Dlatego nie bez powodu użył Pan terminu „zbrodnia”.
A przestępstwo zawsze wiąże się z zamiarem.
A w przypadku szczególnych przestępstw, takich jak – o czym należy tutaj pamiętać – morderstwo, które polega przecież
na pozbawieniu życia, pojawia się kwestia zamiaru i motywów.
Czy chodziło tu wyłącznie o chęć zysku, chciwość? A może były jeszcze inne motywy, które odegrały rolę w tym, że substancje
te zostały „podane” – w cudzysłowie – wbrew lepszej wiedzy?
Panie profesorze Bhakdi, nie tylko mam nadzieję, ale jestem przekonany, że uda nam się doprowadzić do wyjaśnienia tej
sprawy, a także do zaprzestania tych szalonych szczepień.
Ale prawdopodobnie potrzebujemy jeszcze trochę czasu.
Nie można po prostu zmniejszać presji. Nie wolno jej zmniejszać. Musimy też edukować społeczeństwo.
Trzeba otworzyć ludziom oczy, bo po prostu zbyt wiele osób wciąż daje się nabrać na te hasła z głównego nurtu.
Trzeba nadal przyjmować dawki przypominające. Niedawno znowu widziałem taką reklamę.
A więc trzeba edukować, edukować i jeszcze raz edukować.
Tak, ale nie wystarczy tylko to wyjaśnić – trzeba to zakazać. Tak, oczywiście.
Te szczepienia, szczepienia, szczepienia – trzeba je zakazać. Należy je uznać za przestępstwo.
Ludzie umierają jak muchy. Naprawdę. Tak bardzo chorują.
Poruszyłem tak wiele kwestii. Jestem całkowicie zrozpaczony. Tak samo jak poszkodowani.
Zbyt wielu ludzi umiera teraz. To nie może być prawda. A kto im pomaga? Kto im pomaga?
Walczymy. Walczymy o to, by te zanieczyszczone szczepionki, te nanocząsteczki mRNA-lipidowe, zostały
zakazane, by nie przeprowadzano już szczepień z ich użyciem. Opowiadamy się za wprowadzeniem zakazu.
A to, czego potrzebujemy, to zapewnienie odszkodowań ofiarom. Należy je chronić.
Trzeba im pomóc. Zgadzam się z Panem w tej kwestii.
Zyski, jakie te przedsiębiorstwa osiągnęły w ostatnich latach dzięki pieniądzom
podatników, muszą zostać przeznaczone na ochronę ofiar.
Panie Maaßen, dziękuję za poświęcony czas. Bardzo chętnie. Będziemy dalej walczyć…