Τι σχέση έχουν μεταξύ τους το πρόσφατο κύμα προσφύγων από τη Θέουτα, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, μια τεράστια ενεργειακή
κρίση, ένας ανεξέλεγκτος πληθωρισμός, ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που καταρρέει, οι
«πόλεις των 15 λεπτών» ή άλλα καυτά ζητήματα;
Αυτό θα το μάθετε σε αυτή τη συναρπαστική συνέντευξη με τον Ernst Wolff.
Ενώ πολλοί άνθρωποι παρακολουθούν με αποτροπιασμό και ανησυχία τις τρέχουσες κρίσεις και τα γεγονότα, ο οικονομικός και
χρηματοοικονομικός αναλυτής Ερνστ Βολφ εστιάζει επανειλημμένα την προσοχή του κοινού του στα παρασκήνια
και στα κοινά χαρακτηριστικά όλων αυτών των γεγονότων.
Σε περιόδους όπου οι πολλαπλές κρίσεις οξύνονται, χρειάζονται περισσότερο από ποτέ άνθρωποι που
«αναγνωρίζουν τις συσχετίσεις και τα μοτίβα και σκέφτονται τα πράγματα πραγματικά μέχρι το τέλος».
Γεια σας, αγαπητοί μου. Σήμερα έχουμε καλεσμένο τον Ερνστ Βόλφ. Σ' ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου.
Ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Ευχαρίστως. Και τι λες για τη διάσπαση των συνόρων στη Θέουτα;
Νομίζω ότι πρόκειται για μια πολύ επιτυχημένη κίνηση των μυστικών υπηρεσιών και των σιωνιστών
δισεκατομμυριούχων που κινούν τα νήματα από τα παρασκήνια.
Λοιπόν, φυσικά, όλο αυτό απαιτούσε μια πολύ εκτενή και μακροχρόνια προετοιμασία, για την οποία δεν μάθαμε τίποτα.
Λοιπόν, ας δούμε πρώτα μια σύντομη αναφορά στη γεωγραφία της Θέουτα.
Η Θέουτα είναι ένας θύλακας. Η περιοχή ανήκει στην Ισπανία, αλλά βρίσκεται περικυκλωμένη από το Μαρόκο στη
ηπειρωτική Βόρεια Αφρική, ακριβώς όπως και η Μελίλλα.
Αυτές είναι, λοιπόν, οι δύο ενκλάβες που βρίσκονται στην πραγματικότητα σε μαροκινό έδαφος,
δηλαδή στη Βόρεια Αφρική, αλλά ανήκουν στην Ισπανία.
Και μετά υπάρχει και η Δυτική Σαχάρα, η οποία είναι επίσης πολύ σημαντική σε αυτό το πλαίσιο.
Βρίσκεται ανάμεσα στο Μαρόκο και τη Μαυριτανία.
Πρόκειται για μια χώρα που, στην πραγματικότητα, δεν ανήκει σε κανέναν αυτή τη στιγμή. Υπάρχει μια απελευθερωτική οργάνωση,
η Πολισάριο, η οποία διεκδικεί την κυριαρχία της χώρας.
Τότε και η Αλγερία διεκδικεί την περιοχή. Υπάρχουν, λοιπόν, πάρα πολλές συγκρούσεις εκεί.
Και τώρα συνέβη το εξής: Το 2020, ο Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε τις Συμφωνίες του Αβραάμ.
Πρόκειται για μια συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ και ισλαμικών κρατών, η οποία, όπως λέγεται,
αποσκοπεί στην επίτευξη ειρήνης στην περιοχή.
Στην πραγματικότητα, η εν λόγω συμφωνία περιλαμβάνει στρατιωτική και τεχνική συνεργασία – ιδίως στον τομέα της κυβερνοασφάλειας.
Λοιπόν, αυτή η συμφωνία συνήφθη το 2020 μεταξύ του Ισραήλ, του Μπαχρέιν και των Ηνωμένων Αραβικών
Εμιράτων, ενώ αργότερα προστέθηκαν το Μαρόκο και ο Σουδάν.
Λοιπόν, υπάρχει μια συμφωνία μεταξύ του Μαρόκου και του Ισραήλ για κοινή στρατιωτική
συνεργασία και κοινή συνεργασία στον ψηφιακό χώρο.
Στη συνέχεια, τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους συνήφθη μια στρατιωτική συμφωνία, με
διάρκεια δέκα ετών, μεταξύ των ΗΠΑ και του Μαρόκου.
Είναι ενδιαφέρον ότι το Μαρόκο προμηθεύεται επί του παρόντος το 60 % των όπλων του από τις ΗΠΑ.
Το Ισραήλ εισάγει περίπου το 67 έως 69 % των όπλων του. Είναι, λοιπόν, ένας σημαντικός αγοραστής αμερικανικών όπλων.
Και μετά από αυτή τη συμφωνία τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, η μαροκινή κυβέρνηση ήταν τόσο ευγνώμων προς τις ΗΠΑ, που
ονόμασε έναν αυτοκινητόδρομο προς τιμήν του Ντόναλντ Τραμπ.
Λοιπόν, στο Μαρόκο υπάρχει ένας αυτοκινητόδρομος μήκους 1.000 χλμ., που ονομάζεται «Donald Trump Highway».
Λοιπόν, στο παρασκήνιο είχαν γίνει πολλές προετοιμασίες. Και μετά, φυσικά, ξέσπασε ο πόλεμος με το Ιράν.
Και στον πόλεμο του Ιράν, η Ισπανία δεν επέτρεψε στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν τις αεροπορικές βάσεις της –
με αποτέλεσμα να βρεθεί, πρακτικά, στο στόχαστρο των ΗΠΑ.
Και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θέλουν, φυσικά, να εκδικηθούν την Ισπανία. Και τι έκαναν τώρα;
Σκηνοθέτησαν αυτή την προσφυγική κρίση, γιατί κανείς στον κόσμο δεν πιστεύει ότι 60.000 άνθρωποι θα μαζευτούν
ξαφνικά μέσα σε 6 ώρες και θα σκαρφαλώσουν τα σύνορα.
Λοιπόν, το όλο θέμα είχε προετοιμαστεί με στρατηγικό τρόπο και πρόκειται για ένα σαφές πλήγμα.
Και είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι, στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ του
Μαρόκου και της Ισπανίας, καθώς και των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Ο στόχος είναι να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου, της παγκόσμιας κοινής γνώμης, από τη μεγαλύτερη
απάτη που έχει συμβεί ποτέ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Μόλις χθες, λοιπόν, ακούσαμε τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ να δηλώνει: «Είμαστε
πολύ κοντά στην επίτευξη συμφωνίας με το Ιράν».
Και αμέσως η τιμή του πετρελαίου έπεσε ξανά κατακόρυφα και ορισμένοι δισεκατομμυριούχοι
κέρδισαν και πάλι πάρα, πάρα πολλά χρήματα.
Και βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεράστια καταστροφή, μια τεράστια χρηματοοικονομική και οικονομική καταστροφή.
Και φυσικά πρέπει να παρουσιαστεί στους ανθρώπους κάποιος ένοχος, και ως ένοχοι παρουσιάζονται στους
ανθρώπους οι μετανάστες. Αυτό είναι όλο το πλαίσιο.
Είδα κι εγώ πολλές συνεντεύξεις, δηλαδή από μετανάστες και δημοσιογράφους.
Και αυτοί είπαν επίσης, συγκεκριμένα είπαν: «Ναι, τώρα τα σύνορα είναι ανοιχτά. Πηγαίνετε, πηγαίνετε, πηγαίνετε! Περάστε!»
Και γι’ αυτό, θα λέγαμε, ξαφνικά τελείωσαν όλα. Και μετά είπαν κι αυτοί, λίγες μέρες
αργότερα: «Ελάτε πίσω, παιδιά μου, ελάτε πίσω!»
Και αυτό, αλλά ούτε οι ίδιοι το ξέρουν. Λοιπόν, κι εγώ το βρίσκω εξίσου σοβαρό το γεγονός ότι οι
άνθρωποι χρησιμοποιούνται ουσιαστικά σαν πιόνια σκακιού.
Έτσι: «Πηγαίνετε τώρα εκεί και θα έχετε μια καλύτερη ζωή.» «Ναι, θα πάμε εκεί.»
Και μετά κάτι σαν: «Ελάτε πίσω, ήταν απλώς αστείο.» «Εντάξει, εντάξει.»
Το λυπηρό είναι ότι το όλο θέμα έχει πλέον εκπληρώσει τον σκοπό του.
Λοιπόν, ο κόσμος ξαναταράχτηκε με το θέμα των μεταναστών.
Όλοι οι άνθρωποι στην Ευρώπη φοβούνται πάρα πολύ το επόμενο κύμα μετανάστευσης, το οποίο είναι απολύτως βέβαιο ότι θα έρθει.
Και τότε όλοι θα προτρέπονται να λένε: «Λοιπόν, στην πραγματικότητα, για τη δυστυχία μας δεν ευθύνονται οι άνθρωποι
της Γουόλ Στριτ και των χρηματιστηρίων, αλλά οι μετανάστες».
Και έτσι, φυσικά, αυτοί οι υπερπλούσιοι δισεκατομμυριούχοι έχουν ελεύθερο πεδίο δράσης στα παρασκήνια.
Γιατί πιστεύεις ότι, τελικά, η κάλυψη διαφέρει τόσο πολύ;
Λοιπόν, στα δημόσια μέσα ενημέρωσης, η αναφορά γίνεται ως εξής: Βρήκαν τις μόνες δύο γυναίκες και έδειξαν ότι οι καημένες
κολύμπησαν πολύ μακριά, αν και εκεί φάνηκε ότι κολύμπησαν περίπου 130 μέτρα για μια επιτέλους όμορφη ζωή
και τώρα αντιμετωπίζονται τόσο άσχημα από την Ισπανία.
Ναι, όχι, τίποτα άλλο από αυτό που μόλις είπα. Δηλαδή, οι άνθρωποι στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου.
Λοιπόν, από τη μία πλευρά υπάρχουν εκείνοι για τους οποίους είναι απολύτως σαφές ότι οι
μετανάστες είναι το χειρότερο πράγμα που υπάρχει.
Αυτοί ζητούν την επαναπατρισμό, όπως και το AfD, το οποίο φυσικά θα το εκμεταλλευτεί.
Και τότε θα κάνουν σαν να θα γίνουν όλα πολύ καλύτερα, αν στείλουμε όλους τους μετανάστες πίσω στις πατρίδες τους.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν μεγάλη συμπόνια για τη μοίρα αυτών των ανθρώπων, γιατί, φυσικά, πολλοί
από αυτούς θέλουν να έρθουν εδώ εξαιτίας της απόλυτης φτώχειας.
Και όταν συμβαίνουν εκεί μεγάλες καταστροφές λόγω πείνας, τότε φυσικά πρόκειται για μια
ανθρωπιστική καταστροφή αδιανόητων διαστάσεων.
Αλλά πώς μπορεί κανείς να στρέψει καλύτερα τους ανθρώπους ο ένας εναντίον του άλλου, παρουσιάζοντας τα γεγονότα με τον
τρόπο που το κάνουν, για παράδειγμα, το ARD και το Tagesschau;
Σωστά. Θα έλεγα επίσης ότι, κατ’ αρχήν, η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι να επιλυθεί η κατάσταση στη χώρα όπου προκαλείται σκόπιμα
πόλεμος ή πείνα, ώστε οι άνθρωποι εκεί να μπορούν να ζήσουν.
Ναι, αν, αν για παράδειγμα οι ΗΠΑ ενδιαφέρονταν να βελτιωθεί η κατάσταση στο Μαρόκο, τότε δεν θα παρεμβαίνουν με τέτοιο τρόπο
και δεν θα συνάπτουν αμυντικές συμμαχίες με το Μαρόκο, αλλά θα φροντίζουν ώστε η μαροκινή κυβέρνηση να μην αγοράζει
όπλα, αλλά αντίθετα να εξασφαλίζει την επαρκή διατροφή του λαού.
[…] Στην περίπτωση της Θέουτα, όπου – όπως γνωρίζουμε – η κυβέρνηση έχει μια κάπως αριστερή
κατεύθυνση – ο αγώνας ξεκινάει τώρα εναντίον της αριστεράς.
Οι αριστεροί είναι αυτοί που θέλουν να δεχτούν όλους τους πρόσφυγες. Εδώ λένε: «Πάλι συνέβη μια τρομοκρατική
επίθεση, οπότε πρέπει να λάβουμε μέτρα κατά της ακροδεξιάς».
Όλοι οι δεξιοί, όμως, λένε ότι φταίνε οι αριστεροί, γιατί αυτοί είναι υπεύθυνοι για το γεγονός
ότι οι μετανάστες έρχονται εδώ αυτή τη στιγμή.
Υπέροχα. Με αυτόν τον τρόπο έχουν στρέψει τις δύο πλευρές η μία εναντίον της άλλης και μπορούν να προχωρήσουν με την
ατζέντα τους, να εξαθλιώσουν περαιτέρω τον κόσμο, να τον υποδουλώσουν και να τον οδηγήσουν σε μια ψηφιακή δικτατορία.
[…] Και στη Γερμανία υπάρχουν πράγματι πολλά έργα υπό κατασκευή, πολλά που πρέπει να γίνουν.
Και αντί να τα επιλύσουν, έρχεται, για παράδειγμα, αυτή η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, και εδώ λέγεται ότι,
ναι, η σύνταξη στα 63, για παράδειγμα, πρόκειται να καταργηθεί.
Ε, πώς σου φαίνεται αυτό; Δηλαδή, να δουλεύεις περισσότερο και να παίρνεις λιγότερα.
Αυτό καταδεικνύει τον παγερό κυνισμό της εποχής μας, καθώς στα χρηματιστήρια τα κέρδη είναι μεγαλύτερα από ποτέ.
Οι δισεκατομμυριούχοι γίνονται όλο και πιο πλούσιοι σε όλο τον κόσμο, και τότε λένε στους φτωχούς, δηλαδή ακριβώς στους πιο
φτωχούς, στο φτωχότερο τμήμα του πληθυσμού, που δεν μπορεί να αμυνθεί καθόλου, στους συνταξιούχους:
«Προσέξτε, πρέπει τώρα να κάνουμε οικονομίες εις βάρος σας».
Λοιπόν, αυτό δείχνει προς ποια κατεύθυνση πηγαίνουν τα πράγματα.
Λοιπόν, η κατάσταση δεν θα βελτιωθεί καθόλου, αλλά η κοινωνική ανισότητα – και αυτό, πιστεύω, είναι αυτή τη
στιγμή το μεγαλύτερο πρόβλημα στον κόσμο – εκτός από όλους τους πολέμους που μαίνονται.
Όμως, αυτή η κοινωνική ανισότητα συνεχίζει να διευρύνεται απεριόριστα.
Και πάνω απ’ όλα, βλέπεις ότι από τη μία πλευρά γίνεται συζήτηση για το θέμα, ενώ από την άλλη πλευρά λένε:
«Ω, μήπως μπορεί να χαλαρώσει λίγο ακόμα το όριο χρέους; Θα βρούμε ακόμα λίγα χρήματα», αλλά όχι για να πεις:
«Εντάξει, πρέπει πρώτα να ανανεώσω το σύστημα, να προσελκύσω και πάλι πραγματικούς εργαζόμενους, ώστε όλα να λειτουργήσουν ξανά.»
Όχι, λες: «Κάνουμε οικονομία εις βάρος σου». Δεν θα αλλάξει τίποτα, δεν θα βελτιωθεί τίποτα.
«Και από την άλλη πλευρά, συσσωρεύουμε περισσότερα χρέη και τα ρίχνουμε στην Ουκρανία.»
Ναι, δυστυχώς οι άνθρωποι ξεχνούν πολύ γρήγορα.
Λοιπόν, ο μηχανισμός περιορισμού του χρέους έχει πράγματι χαλαρώσει, και μάλιστα λίγο πριν ο κ. Merz αναλάβει το
αξίωμα του καγκελάριου, φρόντισε να ανασταλεί η εφαρμογή του μηχανισμού αυτού όσον αφορά τις αμυντικές δαπάνες.
Λοιπόν, τελικά διατέθηκαν εύκολα εκατό δισεκατομμύρια.
Όταν πρόκειται για τους συνταξιούχους, κάθε εκατομμύριο εξετάζεται εξονυχιστικά και, τελικά, οι
συνταξιούχοι λαμβάνουν λιγότερα από ό,τι έλαβαν μέχρι τώρα.
Ναι. Και το επόμενο θέμα, για παράδειγμα, δηλαδή υπάρχουν πολλές αναφορές ότι οι αποθήκες φυσικού αερίου είναι ασυνήθιστα
άδειες. Τι πιστεύεις ότι μας περιμένει σε αυτό το θέμα;
Ναι, αυτό είναι, αυτό είναι γεγονός και δεν ισχύει μόνο για τη Γερμανία, αλλά για όλες τις χώρες του κόσμου.
Τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου έχουν δεχτεί επιθέσεις παντού.
Έχουν πλέον φτάσει στο χαμηλότερο επίπεδο, δηλαδή σε επίπεδο που δεν είχε σημειωθεί εδώ και 40 - 45 χρόνια.
Και βλέπουμε, άλλωστε, ότι ο Πορθμός του Ορμούζ εξακολουθεί να είναι αποκλεισμένος.
Λοιπόν, μας λένε καθημερινά καινούργια ψέματα.
Παρατηρούμε όμως ταυτόχρονα ότι δεν ενημερωνόμαστε πλέον καθόλου για σημαντικά γεγονότα στη Μέση Ανατολή, όπως για παράδειγμα το
γεγονός ότι στη Σαουδική Αραβία το μεγαλύτερο διυλιστήριο πετρελαίου στον κόσμο υπέστη πολύ
σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης με drone.
Δεν έχει αναφερθεί τίποτα περαιτέρω σχετικά με αυτό. Δεν ακούμε τίποτα γι’ αυτό.
Λοιπόν, φροντίζουν με πολύ συστηματικό τρόπο ώστε να υπάρχει όλο και λιγότερο πετρέλαιο και όλο και λιγότερο φυσικό αέριο.
Και αυτό μου δείχνει ότι μας οδηγούν εν πλήρη επίγνωση και εκ προθέσεως σε μια τεράστια ενεργειακή κρίση, η οποία
θα οδηγήσει σε αυξήσεις των τιμών, και μάλιστα παντού, επειδή όλες οι τιμές εξαρτώνται από την ενέργεια.
Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί μια σκόπιμη στρατηγική για την τροφοδότηση του πληθωρισμού.
Ζούμε σε μια εποχή με τα υψηλότερα επίπεδα χρέους.
Ακριβώς οι ΗΠΑ έχουν φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο χρέους όλων των εποχών. Και πώς μπορεί κανείς
να εξαλείψει το χρέος; Προκαλώντας πληθωρισμό.
Και πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν ραγδαία αυξανόμενο πληθωρισμό, ο οποίος ενδέχεται να εξελιχθεί σε
υπερπληθωρισμό, και ότι, στο πλαίσιο αυτού του υπερπληθωρισμού, ενδέχεται να εισαχθεί νέο χρήμα με τη μορφή
CBDC, δηλαδή ψηφιακού νομίσματος κεντρικής τράπεζας.
Λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φθινόπωρο που θα φέρει μαζί του μια τεράστια, πραγματικά τεράστια ανατροπή.
Φαίνεται πράγματι ότι αυτό δεν ισχύει μόνο στη Γερμανία.
Για παράδειγμα, και στην τελευταία μας συζήτηση μιλήσαμε για τη Ρωσία, η οποία, όπως
γνωρίζετε, αντιμετωπίζει επίσης μια κρίση βενζίνης.
Πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο αυτή τη στιγμή.
Λοιπόν, το θέμα είναι ότι δεν πρέπει να κοιτάμε τις κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις δεν είναι παρά μαριονέτες.
Ο κ. Πούτιν δεν είναι παρά μια μαριονέτα των Ρώσων ολιγαρχών, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για την
περιουσία τους και για την επέκταση της εξουσίας τους.
Είναι πολύ πιθανό ο κ. Πούτιν να εγκαταλειφθεί κάποια στιγμή.
Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι και ο Ντόναλντ Τραμπ θα απομακρυνθεί σύντομα.
Αρκεί να δει κανείς πώς ο αντιπρόεδρός του απομακρύνεται όλο και περισσότερο από αυτόν.
Είναι λοιπόν ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο J.D. Vance σχεδόν ποτέ δεν παρίσταται σε όλες αυτές τις συνεντεύξεις Τύπου.
Πάντα εμφανίζονται ο Μάρκο Ρούμπιο και, τελευταία, είτε ο κ. Χέγκσεθ είτε ο κ. Μπέσεντ
δίπλα του, αλλά ο J.D. Βανς δεν εμφανίζεται ποτέ.
Λοιπόν, πιστεύω ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα έχει εκπληρώσει τον ρόλο του σύντομα και ότι τότε θα ανακηρυχθεί «αποδιοπομπαίος
τράγος», μαζί με όλη την οικογένειά του, επειδή, όπως είναι προφανές, έχουν πλουτίσει τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό.
Τότε θα πούνε στον κόσμο: «Αυτός σας παρέσυρε. Εμείς θα συνεχίσουμε τώρα», και τότε ο
κόσμος θα ακολουθήσει κάποιον άλλο ηγέτη.
Μπορείς όμως πραγματικά να φανταστείς ότι όσοι έχουν πραγματικά κάτι να πουν κοιτάζουν όλοι προς την ίδια κατεύθυνση;
Δηλαδή, όπως είπες, οι Ρώσοι ολιγάρχες προκαλούν μια ενεργειακή κρίση, ταυτόχρονα στη Γερμανία, ταυτόχρονα στις ΗΠΑ και – ας μην
το πούμε – και στην Κίνα για παράδειγμα, και δεν λένε κάτι σαν: «Όχι, εμείς θα κάνουμε το
αντίθετο», ή «Εμείς θα είμαστε τελικά αυτοί που…»
Δεν είναι καθόλου χαζοί. Ξέρουν πολύ καλά ότι το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει φτάσει στο τέλος του.
Λοιπόν, έχουμε το μεγαλύτερο χρέος όλων των εποχών. Υπάρχει η μεγαλύτερη νομισματική μάζα όλων των εποχών.
Δεν υπάρχουν πλέον κανονικοί τρόποι για να σωθεί αυτό το σύστημα. Όλοι το ξέρουν αυτό.
Και αυτή τη στιγμή βιώνουμε την ολοκληρωτική και απόλυτη λεηλασία αυτού του συστήματος, για το οποίο όλοι
οι εμπιστευτικοί γνωρίζουν ότι σύντομα θα καταρρεύσει.
Αυτό είναι το πλαίσιο όλων όσων συμβαίνουν αυτή τη στιγμή. Και, φυσικά, όλοι συμφωνούν σε αυτό.
Φυσικά, έχουν και διαφορετικά συμφέροντα και προσπαθούν πάντα να κλέψουν ο ένας από τον άλλο. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο.
Υπάρχει όμως αυτό το βασικό ενδιαφέρον, καθώς και η βασική γνώση, ότι το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα, όπως λειτουργούσε
για αρκετές εκατοντάδες χρόνια, δεν λειτουργεί πλέον.
Και πώς πιστεύεις ότι θα εξελιχθεί ο πόλεμος με το Ιράν;
Λοιπόν, αυτή είναι φυσικά η κατάσταση, που πρέπει με κάποιο τρόπο να γίνει χειρότερη. Αυτό σημαίνει —
– Ναι, η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη αυτή τη στιγμή.
Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι αυτή η σύγκρουση στη Θέουτα έχει κάποια σχέση με αυτό, καθώς
η Θέουτα βρίσκεται στο Στενό του Γιβραλτάρ.
Ο Πορθμός του Γιβραλτάρ είναι ένα στενό που χωρίζει τον Ατλαντικό Ωκεανό από τη Μεσόγειο Θάλασσα.
Από εκεί περνούν όλα τα όπλα. Δηλαδή, όλα τα όπλα που οι Αμερικανοί δεν στέλνουν μόνο στο Μαρόκο,
αλλά και περαιτέρω στο Ισραήλ, περνούν από εκεί.
Λοιπόν, πρόκειται επίσης για έναν πολύ σημαντικό δρόμο, από τον οποίο διέρχεται και ένα μεγάλο μέρος του εμπορίου.
Λοιπόν, αν εκεί προκύψει μια ανοιχτή σύγκρουση, αυτό θα επιδεινώσει περαιτέρω την οικονομική κατάσταση στον κόσμο.
Και βλέπουμε άλλωστε ότι στο Στενό του Ορμούζ δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα.
Αντιθέτως, διαδίδονται ψέματα, όπως αυτά που είπε χθες ο κ. Bessent, ο οποίος μόλις ισχυρίστηκε
ότι, δηλαδή, βρισκόμαστε λίγο πριν από μια συμφωνία.
Υποθέτω ότι η κατάσταση θα οξυνθεί ακόμη περισσότερο και ότι, κάποια στιγμή μέσα στις επόμενες 6, 8, 12 εβδομάδες, θα βιώσουμε
μια πραγματικά μεγάλη καταστροφή, δηλαδή ότι όλες οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν να παραδεχτούν
την αποτυχία τους και να πουν στους πολίτες τους:
«Λυπούμαστε, αλλά δεν διαθέτουμε πλέον αποθέματα πετρελαίου ούτε φυσικού αερίου.»
Και τότε οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου θα εκτοξευθούν στα ύψη, και στη συνέχεια όλες οι τιμές θα
εκτοξευθούν στα ύψη, και τότε θα δούμε τον πληθωρισμό να μην είναι πλέον μονοψήφιος, αλλά διψήφιος, και
να φτάνει σε επίπεδα υψηλότερα από ό,τι έχουμε γνωρίσει από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Και πόσο νομίζεις ότι θα το παρακάνουν;
Δηλαδή, να υπάρχουν πραγματικά τεράστιοι εμφύλιοι πόλεμοι ή κάτι τέτοιο, ώστε να βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση
και τότε να λέμε στον εαυτό μας: Εντάξει, αυτή είναι η λύση.
Αυτό είναι το ψηφιακό…
Δεν ξέρω μέχρι πού θα φτάσουν οι ένοπλες συγκρούσεις, αλλά υποθέτω ότι τότε θα αντιδράσουν με διαφορετικό τρόπο.
Για να καταλάβει κανείς αυτό, πρέπει να γνωρίζει το συνολικό πρόγραμμα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) στο παρασκήνιο.
Εδώ και καιρό υποστηρίζουν, για παράδειγμα, τις «πόλεις των δεκαπέντε λεπτών».
Είναι πολύ πιθανό να καθιερωθούν τότε οι «πόλεις των δεκαπέντε λεπτών» και να ενταθεί σημαντικά η ψηφιακή παρακολούθηση, ώστε,
για παράδειγμα, να επιτρέπεται να ανεφοδιαζόμαστε με καύσιμα μόνο μία φορά την εβδομάδα ή ίσως να μπορούμε να αγοράζουμε
μόνο μια συγκεκριμένη ποσότητα βενζίνης, ενώ θα επιβληθούν περιορισμοί και στις αγορές ορισμένων προϊόντων.
Οι προετοιμασίες έχουν ήδη ολοκληρωθεί. Έχουμε πλέον ψηφιοποιηθεί πλήρως.
Λοιπόν, πιστεύω ότι θα αντιμετωπίσουμε πλήθος περιοριστικών μέτρων, τα οποία φυσικά συνδέονται, για
παράδειγμα, με την ψηφιακή ταυτότητα, η οποία ενδεχομένως θα εισαχθεί με ταχύτερους ρυθμούς.
Πιστεύω όμως ότι, για παράδειγμα, οι «πόλεις των δεκαπέντε λεπτών» θα διαδραματίσουν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό.
Και τώρα, φυσικά, το μεγάλο ερώτημα είναι: Τι κάνουμε με τις γνώσεις μας; Λοιπόν, θα σε βάλω σε ένα παιχνίδι ρόλων.
Φαντάσου ότι ζεις τώρα στη Γερμανία, έχεις το δικό σου σπιτάκι εκεί και τώρα θέλεις να κάνεις συναλλαγές.
Ξέρεις, δηλαδή, πραγματικά φαντάζεσαι ότι θα γίνει πραγματικά πολύ, πολύ τρομερό. Τι να κάνω τώρα;
Νομίζω ότι το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και να ενημερωνόμαστε για ό,τι
συμβαίνει γύρω μας, γιατί αυτό βοηθά, τουλάχιστον, να μην χάσουμε την επαφή με την πραγματικότητα.
Τότε θα έλεγα, λοιπόν, ότι θα προετοιμαζόμουν για μια πολύ έντονη αύξηση του πληθωρισμού.
Λοιπόν, θα προμηθευόμουν τρόφιμα μακράς διαρκείας· αν βρισκόμουν στο κατώτατο όριο του εισοδήματος, θα έκανα
πράγματι προμήθειες τροφίμων για δύο έως τρεις μήνες.
Τώρα, στο βαθμό που αυτό είναι πράγματι δυνατό.
Και τότε θα φρόντιζα οπωσδήποτε να μην έχω πάρα πολλά χρήματα στον τραπεζικό μου λογαριασμό, γιατί αναμένω επίσης μια σοβαρή
τραπεζική κρίση, και μια σοβαρή τραπεζική κρίση θα σημαίνει ότι οι τράπεζες θα κηρύξουν τραπεζική αργία και ότι τότε πράγματι
δεν θα είναι πλέον δυνατό να πάρει κανείς μετρητά από τα ΑΤΜ.
Λοιπόν, αυτή τη στιγμή θα έλεγα ότι θα ήταν καλό να έχει κανείς στη διάθεσή του ένα τέτοιο
απόθεμα μετρητών που να καλύπτει περίπου τρεις μήνες.
Διαφορετικά, θα έλεγα ότι, δηλαδή, δεν θα πόνταρα σε χρήματα, σε καταθετικούς λογαριασμούς και τα παρόμοια.
Θα ακύρωνα τις ασφάλειες ζωής και τα παρόμοια, όλες τις πιθανές ασφάλειες, αν ήταν δυνατόν, και θα προτιμούσα
να πάρω τα χρήματα και να αγοράσω με αυτά υλικά αγαθά.
[…] Συνεπώς, δεν μπορώ παρά να συστήσω σε όλους, αν διαθέτουν κάποια αποταμιεύματα, να τα επενδύσουν
καλύτερα σε ασήμι ή σε άλλα υλικά περιουσιακά στοιχεία.
[…] Για παράδειγμα, ούτε εγώ θα μετανάστευα αυτή τη στιγμή, γιατί η μετανάστευση απαιτεί μακροχρόνια προετοιμασία. Πρέπει
να ξέρεις πού θα πας, να γνωρίζεις τη γλώσσα και τα λοιπά.
Όμως, το να μεταναστεύσει κανείς έτσι βιαστικά, την τελευταία στιγμή, το θεωρώ πολύ, πολύ κακό.
Πρέπει όμως να πω ότι, αν ζούσα σε ορισμένες μεγάλες πόλεις, αν ζούσα κοντά σε εγκαταστάσεις ύδρευσης, ηλεκτροπαραγωγής ή
στρατιωτικές βάσεις, τότε θα έφτιαχνα τουλάχιστον ένα σχέδιο Β.
Πού μπορώ να πάω, αν όντως συμβούν επιθέσεις με drones στη Γερμανία;
Πρέπει να το έχεις υπόψη σου. Κανείς δεν ξέρει αν θα συμβεί, αλλά είναι πάντα πολύ καθησυχαστικό να ξέρεις
εκ των προτέρων τι θα κάνεις αν συμβεί το χειρότερο.
Λοιπόν, θα έκανα ένα σχέδιο Β για όλα αυτά τα χειρότερα σενάρια, και μετά θα ήλπιζα να μην συμβούν αυτά τα χειρότερα
σενάρια, αλλά σε κάθε περίπτωση θα ήμουν προετοιμασμένος για τυχόν καταστροφές που ενδέχεται να συμβούν.
Και τι λες για την Ελβετία;
[…] Πιστεύω πράγματι ότι η Ελβετία είναι σχετικά ασφαλής, διότι η Ελβετία υπήρξε πάντα καταφύγιο των υπερπλουσίων και αυτοί
θα συνεχίσουν να φροντίζουν ώστε η Ελβετία να παραμείνει ουδέτερη και να μην γίνονται πράγματι επιθέσεις στην Ελβετία.
Πρέπει όμως να πούμε ότι, για παράδειγμα, και η Αυστρία είναι απλά τόσο αδιάφορη για την παγκόσμια πολιτική.
Δεν πιστεύω ότι πρέπει να αναμένουμε κατά κάποιον τρόπο μεγαλύτερες επιθέσεις με
drones σε μικρότερες πόλεις της Αυστρίας.
Αλλά πιστεύω επίσης ότι το ίδιο θα ισχύει και για εμάς. Λοιπόν, αν κάποιος ζει κάπου στη χώρα μας – είτε στο Σλέσβιχ-Χολστάιν,
είτε στη Βαυαρία, είτε στο Μπάντεν-Βυρτεμβέργη – αν ζει στην ύπαιθρο και όχι ακριβώς δίπλα σε στρατιωτική βάση, στρατιωτικό
αεροδρόμιο ή σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, τότε μπορεί να θεωρήσει δεδομένο ότι θα γλιτώσει από πιθανές επιθέσεις.
Αλλά είναι λυπηρό το γεγονός ότι πρέπει να συζητάμε καθόλου για κάτι τέτοιο.
Λοιπόν, πρέπει να πω ότι, μέχρι πριν από δέκα χρόνια, δεν θα πίστευα ποτέ, ποτέ ότι θα χρειαζόταν να μιλήσω για τέτοια θέματα.
Λοιπόν, ζούμε πράγματι σε μια πολύ, πολύ δύσκολη εποχή αυτή τη στιγμή.
[…] Ναι, λοιπόν, σε ευχαριστώ πολύ για όλες αυτές τις πληροφορίες, για τις λύσεις σου και, φυσικά, θα τα πούμε την επόμενη φορά.
Έχουμε ήδη αρκετά θέματα.