சில நாட்களுக்கு முன்பு, என் மகள் மழலையர் பள்ளியிலிருந்து பெற்றோருக்கான 'ஃப்ரிட்ஸ் &
ஃப்ராஞ்சி' இதழை வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்தாள்.
நான் அதைச் சுருக்கமாகப் புரட்டி, சில தடித்த தலைப்புகளையும் பெரிய எழுத்துக்களில் இருந்த மேற்கோள்களையும் படித்தேன்.
தலைப்புகளில் ஒன்று: 'பெற்றோர்களால் தங்கள் பிள்ளையை பாலியல் வன்முறையிலிருந்து பாதுகாக்க முடியாது…'.
பாலியல் வன்முறை எல்லா இடங்களிலும் நடக்கிறது.
உதவிப்பவை: 'கவனம் செலுத்துங்கள், குற்றவாளியின் தந்திரங்களை அறிந்துகொள்ளுங்கள், மற்றும் குழந்தையை வலுப்படுத்துங்கள்'.
மேலும்: 'பிறப்பிலிருந்து பாலியல் கல்வி:'
தடுப்புப் பாதுகாப்பு பிறப்பிலிருந்தே தொடங்குகிறது – டயப்பர் மாற்றும்போது, நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்பதை அவர்களிடம்
சொல்லலாம் மற்றும் அவர்களின் எதிர்வினைகளுக்குப் பதிலளிக்கலாம்.
குழந்தைகள் ஆரம்பத்திலிருந்தே இப்படித்தான் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்: "என் உடல் எனக்குச் சொந்தமானது."
இதன் பொருள் என்னவென்று நான் வியக்கிறேன்?
பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளைத் தடவ வேண்டுமா?
தடுப்பு என்ற பெயரில் பெற்றோர்கள் குழந்தை பாலியல் குற்றங்களைச் செய்யத் தூண்டப்படுகிறார்களா?
பிறகு நான் பெரிய, தடித்த எழுத்துக்களில் எழுதப்பட்ட மேற்கோளைப் படித்தேன்:
டாக்டராக விளையாடுவது, எந்த வகையான தொடுதலை குழந்தைகள் விரும்புகிறார்கள், எதை விரும்பவில்லை
என்பதைக் கண்டறிய ஒரு மதிப்புமிக்க வாய்ப்பை அளிக்கிறது.
இறுதியாக, ஆனால் முக்கியமாக, அந்த இதழ் கூறுகிறது: 'இத்தகைய விளையாட்டுகளைத் தடைசெய்யும் பெற்றோர் நல்ல எண்ணத்துடனேயே
செயல்படுகிறார்கள், ஆனால் அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியைத் தடுக்கிறார்கள்...'
இந்த மேற்கோள்களைப் படித்தபோது, என் மனதில் தோன்றிய முதல் விஷயம் இதுதான்: பாலியல் வன்கொடுமைக்கு எதிரான இந்தப் பாதுகாப்பு
உத்திகள் குழந்தை பாலியல் வன்கொடுமையாளர்களால் உருவாக்கப்பட்டவையா?
பின்னர், பல ஆண்டுகளாக நாங்கள் பெரும் முயற்சி செய்து சேகரித்த Kla.TV ஆராய்ச்சி, துரதிர்ஷ்டவசமாக எனது சந்தேகத்தை
உறுதிப்படுத்துவது போல் தோன்றியது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.
2021-ல், ஜெர்மனியில் குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களை ஆதரிக்கும் ஒரு சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது.
இதன் விளைவாக, பாலர் பள்ளிகள் மற்றும் இளைஞர் மையங்கள் ஆகஸ்ட் 2024-க்குள் வன்முறை தடுப்புத் திட்டங்களை
உருவாக்கி செயல்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.
இதன் ஒரு முக்கியப் பகுதி பாலியல் வன்முறைக்கு எதிரான தடுப்பு உத்திகளைக் கொண்டிருக்கும்.
எனவே பல மழலையர் பராமரிப்பு மைய மேலாளர்கள், சில காலமாகப் புழக்கத்தில் இருந்த மற்றும் சில சமயங்களில் முன்னாள் BZgA
ஆல் உருவாக்கப்பட்ட 'பாலியல் கல்வித் திட்டங்களை' நாடினர்.
அன்று முதல் குழந்தைகள் இல்லங்களில் என்ன நடந்தது?
வட ரீன்-வெஸ்ட்பாலியாவில் உள்ள குழந்தைகள் பராமரிப்பு மையங்களில் வன்முறைச் சம்பவங்கள், முந்தைய ஆண்டை
ஒப்பிடும்போது, 2025-ல் கிட்டத்தட்ட 80 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளன. .
அனைத்து பாலியல், உடல் மற்றும் உளவியல் தாக்குதல்களில் பெரும்பாலானவை, குழந்தைகளால் ஒருவருக்கொருவர் மேற்கொள்ளப்பட்டன!
உதாரணமாக, ரைன்லேண்ட் பிராந்திய மன்றம் நடத்தும் குழந்தைகள் காப்பகங்களில், அனைத்து பாலியல் வன்கொடுமைகளில் 77
சதவீதம் (அதாவது மூன்றில் இரண்டு பங்கு) குழந்தைகளால் மற்ற குழந்தைகளுக்கு எதிராகச் செய்யப்பட்டுள்ளன.
'எம்மா' இதழில் உள்ள 'நர்சரி பள்ளிகளில் என்ன நடக்கிறது' என்ற கட்டுரை, 'பாலியல் கல்வி கருத்துக்களின்' விளைவான இந்தச் சம்பவங்கள்
நடைமுறையில் எப்படி இருக்கின்றன என்பதை விவரிக்கிறது; நான் சுருக்கமாகக் கூறுகிறேன்:
டுயிஸ்பர்கில் உள்ள மழலையர் பள்ளி, கோடை 2023:
பாலர் பள்ளியில் ஆறு வயது சிறுவன், மற்ற குழந்தைகளைக் கட்டாயப்படுத்தி, அவர்கள் வாயில் சிறுநீர் கழிக்கவும்,
அவர்களின் ஆண்குறி, பின்புறம் மற்றும் யோனிகளில் வண்டுகள், குச்சிகள் மற்றும் தாவரங்களைச் செருகவும் செய்துள்ளான்.
இளைய பாதிக்கப்பட்டவர் வெறும் மூன்று வயதே ஆனவர்.
இது வெறும் "சாதாரண கற்பனை மருத்துவ விளையாட்டு" மட்டுமே என்று மழலையர் பள்ளி நிர்வாகம் கூறியது.
லைப்ஸிக்கில் மழலையர் பள்ளி, குளிர்காலம் 2023:
ஒரு 'வசதியான மறைவிடத்தில்' வயதான குழந்தைகள் சிறிய குழந்தைகள் மீது பாலியல் வன்கொடுமை நடத்திய பல சம்பவங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.
மூன்று ஆறு வயது சிறுவர்கள், தங்களது விரல்களையும் பென்சில்களையும் இளைய குழந்தைகளின் பின்புறங்களிலும் யோனிகளிலும் சொருகினர்.
மிகச் சமீபத்திய பாதிக்கப்பட்டவர் இரண்டு வயது சிறுமி.
நான்கு வயது சிறுவனுக்கு குடல் துளை விழுந்தது.
இந்த மழலையர் பள்ளித் தலைவர், அந்த இதமான அறை "பாலியல் கல்வித் திட்டத்தின்" ஒரு பகுதி என்று கூறினார்.
கெர்பனில் நர்சரி, ஜனவரி 2024:
பாலர் பள்ளி அதன் குழந்தைகளுக்கு 'சுயஇன்ப அறை' ஒன்றை வழங்குகிறது.
இதற்குக் கொடுக்கப்பட்ட காரணம் 'பாலியல் கல்வித் திட்டம்'.
தனிப்பட்ட குழந்தைகள், தங்களின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப, தங்களின் உடல்ரீதியான விருப்பங்களை ஆராய்ந்து திருப்திப்படுத்த, ஒரு
பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டது.
இரண்டு வயதுக்கு மேற்பட்ட குழந்தைகள் தொடர்பாக, 'பாலியல் கல்வித் திட்டம்' வெளிப்படையாகக் கூறுகிறது: 'சிறு குழந்தைகள் தங்கள் சொந்த
பாலியல் உறுப்புகளையும், தங்கள் முதன்மைப் பராமரிப்பாளர்களின் (தாய், தந்தை, உடன்பிறப்புகள்) பாலியல் உறுப்புகளையும் ஆராய்வார்கள்.'
இந்த நடத்தை ஒரு குழந்தையின் இயல்பான ஆர்வத்தின் அடையாளமாகும், குழந்தை அதை வெளிப்படுத்தும்போது
அதைத் தடுக்கவோ அல்லது கட்டுப்படுத்தவோ கூடாது.
'அணைப்பு அறை', 'ஆராய்வு அறைகள்', 'சுயஇன்ப அறைகள்' போன்ற கருத்துக்கள், 'முற்போக்குக் கல்வியாளர்' என்று
அழைக்கப்படும் ஹெல்முட் கென்ட்லரிடமிருந்து கண்டறியப்படுகின்றன.
பின்னர் ஒரு குழந்தை பாலியல் குற்றவாளி என அம்பலப்படுத்தப்பட்ட கென்ட்லர், 1970கள் மற்றும் 80களில் 'குழந்தைகளின்
பாலியல் சுதந்திரத்தை வழங்கியவர்' என விவரிக்கப்பட்டார்.
பாலியல் கல்விக்கான அவரது அணுகுமுறை 'செய்து கற்றுக்கொள்ளுதல்' என்ற கொள்கையால் விவரிக்கப்படுகிறது, மேலும் இது இன்று எல்லா
இடங்களிலும் உள்ள 'பாலியல் கல்வி' திட்டங்களில் காணப்படுகிறது.
பாலியல் என்பது, உண்மையில் பாலியல் சம்பந்தப்பட்ட ஒன்று நடந்தால் மட்டுமே கற்பிக்கப்பட முடியும்.
அவரது கூற்றுப்படி, குழந்தைகள் பாலியல் கல்வி பெற வேண்டும் என்பதற்காக, பாலியல் செயல்கள் குழந்தைகள் பராமரிப்பு
மையங்களில் நடக்க வேண்டும் அல்லது ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்.
விடுதலை நோக்கிய பாலியல் கல்வி என்று அழைக்கப்படுவதன் முன்னோடி கென்ட்லர் ஆவார்.
இது இன்றும் 'கூட்டாட்சி சுகாதாரக் கல்வி மையம்' மூலம் சந்தைப்படுத்தப்படுகிறது (BZgA) – இப்போது BIÖG என்ற பெயரில்
செயல்படுகிறது – மற்றும் 'pro familia' ஆகியவற்றால் ஒரு முற்போக்கான 'பாலியல் கல்வி கருத்துரு'வாக இது இன்றும் பயன்படுத்தப்படுகிறது,
மேலும் பாலியல் கல்வி பாடத்திட்டத்தின் அடிப்படையாக பள்ளிகள் மற்றும் மழலையர் பள்ளிகளில்
ஏற்கனவே அதிகாரப்பூர்வமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஆனாலும், துஷ்பிரயோகத்தைத் தடுப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டவை உட்பட, ஜெர்மன் மழலையர் பள்ளிகளில் தற்போது பயன்படுத்தப்படும் எண்ணற்ற
பாலியல் கல்வி அணுகுமுறைகள், கென்ட்லரின் 'விடுவிப்புப் பாலியல் கல்வி'யை ஏறக்குறைய வார்த்தைக்கு வார்த்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.
அது எப்படி இருக்க முடியும்
கென்டலர் அம்பலப்படுத்தப்பட்டு பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகும், அவர் இறந்து கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும்?
அவரது கோட்பாடுகள், உவே சீலர் என்ற மற்றொரு சீர்திருத்தவாதக் கல்வியாளரால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன.
1992 முதல் 2017 வரை, சீலர்்ட் கீலில் உள்ள கிறிஸ்டியன்-அல்ப்ரேக்ட்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் கல்வி
நிறுவனத்தில் (IFP) ஒரு பேராசிரியராக இருந்தார்.
அவர் தற்போது 'பாலியல் கல்வி நிறுவனம்' (ISP) எனப்படும் அறிவியல் ஆலோசனைக் குழுவில் உறுப்பினராக உள்ளார்.
அவர் பாலியல் கல்வி சார்ந்த கிட்டத்தட்ட அனைத்து அமைப்புகளிலும் ஈடுபட்டுள்ளார், மேலும் 'புரோ ஃபேமிலியா'
மற்றும் BZgA ஆகியவற்றுடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றுகிறார்.
நிறுவன ரீதியாக நிறுவப்பட்ட (எனவே பொதுவாக அரசு நிதியுதவி பெறும்) அனைத்து பாலியல் கல்வி அமைப்புகளும் கென்ட்லர்
மற்றும் சீலர் ஆகியோரின் கோட்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை .
சமீபத்தில் 1997-ஆம் ஆண்டில் கூட, இந்த நிறுவனங்கள் ஒரு கூட்டு மாநாட்டில் கென்ட்லரின் கோட்பாடுகளை வெளிப்படையாக
அங்கீகரித்து, அவற்றை இதே வழியில் தொடர்ந்து மேம்படுத்தின.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு குழந்தை பாலியல் குற்றவாளி இங்கு கௌரவிக்கப்பட்டு, அவரது பரிந்துரைகள்
வெளிப்படையாகப் பாராட்டப்பட்டன என்று அர்த்தமாகாதா?
எனது தந்தை, Kla.TV-யின் நிறுவனர் இவோ சாசெக், மற்றும் Kla.TV ஆகியவை கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுகளாக இதுபோன்ற துஷ்பிரயோகங்கள் குறித்து
எச்சரித்து வருகின்றன, அவை மழலையர் பள்ளிகளிலும் கூட பரவியுள்ளன.
முதலில், இது பெயரளவு நிபுணர்களின் பரிந்துரையாக (இந்த சுவிஸ் பத்திரிகையின் விஷயத்தைப் போல) படிப்படியாக ஊடுருவுகிறது, பின்னர்
நீங்கள் அறியும் முன்பே, அது ஒரு குழந்தையின் வளர்ச்சியைப் பாதிக்கக்கூடும் என்பதால், அதை
எதிர்த்து எதுவும் பேச அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.
உங்கள் பிள்ளைகளின் இந்தக் கொடுமைப்படுத்துதலை இனிமேலும் பொறுத்துக்கொள்ளாதீர்கள். நான் இப்போது விளக்கியது போல, உங்கள்
பிள்ளைகளுக்கு இத்தகைய ஆரம்பகால பாலியல்மயமாக்கலை நீங்கள் ஏன் உறுதியாக எதிர்க்கிறீர்கள் என்பதை
நியாயப்படுத்த, நிஜ வாழ்க்கை உதாரணங்களைப் பயன்படுத்துங்கள்.
உண்மையில், பிளாக் ஃபாரஸ்டில் உள்ள ஒரு கத்தோலிக்க மழலையர் பள்ளியில் அத்தகைய வசதிகளை அறிமுகப்படுத்தும் திட்டங்கள் இருந்தன.
ஆனால் பின்னர் பெற்றோர்கள் மிகவும் வலுவாகப் போராட்டம் நடத்தியதால், நிர்வாகம் இந்தத் திட்டத்தை கைவிட வேண்டியிருந்தது.
அதனால்தான், உங்கள் மழலையர் பள்ளி எந்த அணுகுமுறையைக் கையாளுகிறது என்பதை நீங்கள் கண்டறிவதை
உறுதிசெய்யுமாறு மட்டுமே உங்களை ஊக்குவிக்க முடியும்.
நம்மால் இன்னும் ஏதாவது செய்ய முடியும்!
அது நம்மைப் பொறுத்தது.