Op 27 september 2026 stemt de Zwitserse bevolking over een initiatief dat ook buiten de
Zwitserse grenzen grote gevolgen zal hebben:
Het neutraliteitsinitiatief heeft tot doel vast te leggen hoe de Zwitserse neutraliteit in de toekomst moet worden geïnterpreteerd,
aangezien de initiatiefnemers van mening zijn dat de neutraliteit de afgelopen jaren steeds verder is verwaterd en afgezwakt.
Volgens Walter Wobmann, de voorzitter van het initiatiefcomité, beschermt de neutraliteit niet alleen Zwitserland.
Het vormt ook de basis van het Zwitserse vredesbeleid in de wereld en maakt het mogelijk om vredesonderhandelingen te
voeren, als bemiddelaar op te treden en hulp te verlenen.
Georges Martin, voormalig Zwitsers diplomaat, legt uit welke belangrijke bemiddelingsrol Zwitserland tijdens
zijn ambtsperiode van 1980 tot 2017 heeft kunnen vervullen:
„Het buitenlands beleid van Zwitserland is altijd neutraal geweest.
Wat betekent dat? Landen die problemen met elkaar hadden, zijn naar ons toe gekomen en hebben gevraagd of ze konden helpen?
Er waren talrijke voorbeelden in Afrika, Tsjaad, Mali, enzovoort.
Toen ik in Indonesië was, beschouwden de Indonesiërs Zwitserland als het toonbeeld van neutraliteit.
In Atjeh, Indonesië, hebben we na de tsunami meegeholpen om een einde te maken aan de 30 jaar durende burgeroorlog.
Tijdens de Iraanse nucleaire onderhandelingen in Genève heeft Zwitserland een behulpzame rol gespeeld.
De gesprekken over Libanon hebben in Zwitserland en met Zwitserse hulp plaatsgevonden.
Ook de onderhandelingen in Colombia tussen de FARC-guerrilla en de regering werden door Zwitserland ondersteund.
Na de oorlog tussen Rusland en Georgië hebben we de Russische belangen in Tbilisi en
de Georgische belangen in Moskou behartigd.
Er is geen enkel continent waar we niet actief zijn geweest.
Er ging bijna geen week voorbij zonder berichten over de activiteiten van Zwitserland op
het gebied van vrede en vredesonderhandelingen."
Georges Martin wijst erop dat er niet veel westerse landen meer zijn die nog neutraal zijn.
Daarom is het de taak van Zwitserland om hier moed te tonen en steeds weer te spreken
over onderhandelingen, vrede en mensenrechten.
De Zwitserse politicoloog en jurist prof. Wolf Linder pleit samen met andere linkse en groene stemmen op de
website swissneutralitynow.ch voor het neutraliteitsinitiatief.
Hij zegt: „Voor mij zou neutraliteit niet alleen als een Zwitsers beginsel moeten worden gedefinieerd, maar als een
leidend beginsel voor het buitenlands beleid wereldwijd.
"En deze keer is een neutraal standpunt niet alleen belangrijk voor Zwitserland, maar waarschijnlijk ook voor de hele wereld."
Ook Helmut Scheben, voormalig redacteur van het linkse weekblad WOZ en jarenlang verslaggever en nieuwslezer bij
de Zwitserse televisiezender SRF, sprak zich in een korte video uit over het neutraliteitsinitiatief.
Daarin analyseert hij enkele uitspraken die tijdens de persconferentie van het ‘nee’-comité zijn gedaan
door vertegenwoordigers van de FDP, Die Mitte en de SP, en wijst hij op de tegenstrijdigheden daarin.
Scheben spreekt klare taal:
De Zwitserse traditie en de voorbeeldfunctie als neutraal land zouden al lang doorbroken zijn – en wel sinds
februari 2022, toen Zwitserland de EU-sancties tegen Rusland met onmiddellijke ingang overnam.
Hiermee is aan de hele wereld duidelijk geworden aan welke kant Zwitserland staat en dat
het deelneemt aan deze oorlog tegen Rusland.
Ook de zogenaamde vredesconferentie op de Bürgenstock, die door Zwitserland zou zijn
georganiseerd, is volgens hem daar een bewijs van.
Rusland zou daar helemaal niet aan hebben deelgenomen.
„Wat is dat nou weer voor een poppentheater?”, vraagt Scheben.
Bekijk hieronder de volledige video, waarin Helmut Scheben de persconferentie van het
‘nee’-comité kritisch analyseert en onder de loep neemt.
De video is door Transition TV (TTV) vriendelijk ter beschikking gesteld aan Kla.TV.
Help mee om een einde te maken aan dit „poppentheater”:
Deel deze uitzending en steun een geloofwaardige Zwitserse neutraliteit – met een duidelijk ‘ja’
tegen het neutraliteitsinitiatief op 27 september 2026!
Deze uitspraak van mevrouw Schönenberger doet bijna denken aan George Orwell en de ‘Newspeak’,
waarin de werkelijkheid gewoon op zijn kop wordt gezet.
Er wordt gezegd dat het neutraliteitsinitiatief een breuk met onze traditie is.
Het is juist het tegenovergestelde.
We hebben deze traditie immers al lang geleden doorbroken.
We hebben op de Bürgenstock een vredesconferentie – een zogenaamde vredesconferentie –
georganiseerd, waaraan Rusland helemaal niet heeft deelgenomen.
Wat is dat nou voor een poppenkast die we daar opvoeren? Dat is toch ongelooflijk.
Ik ben Helmut Scheben. Ik ben opgegroeid in Duitsland en heb daar Romaanse talen gestudeerd en gepromoveerd.
Daarna heb ik lange tijd in Latijns-Amerika gewerkt en ben ik, als ik me goed herinner, in 1985 naar Zwitserland gekomen.
Ik heb eerst bij het linkse weekblad „WOZ“ gewerkt en daarna bijna 20 jaar bij de Zwitserse
televisie, waarvan het grootste deel bij het journaal.
Vandaag wil ik terugkomen op de persconferentie van 17 augustus.
Laten we eens samen kijken naar een paar van die uitspraken die daar zijn gedaan.
De initiatiefnemers presenteren hun initiatief als een bijdrage aan onze veiligheid.
Zij beweren dat een bijzonder strikte interpretatie van neutraliteit ons beschermt tegen
het meegesleept worden in militaire conflicten.
Dat klopt niet. Ten eerste is Zwitserland tegenwoordig neutraal en mengt het zich niet in militaire conflicten van andere landen.
Daar verandert ook met of zonder het initiatief helemaal niets aan.
Het initiatief biedt dus geen extra bescherming tegen betrokkenheid bij oorlogen, helemaal geen.
Dat is nu wel een ongehoorde bewering.
Zwitserland heeft in februari 2022 zijn neutraliteit opgegeven.
Samen met de VS en de Europese Unie heeft zij zich aan de zijde van Oekraïne geschaard en dwangmaatregelen, economische
dwangmaatregelen, genomen om Rusland schade toe te brengen.
Er is dus absoluut geen sprake van dat Zwitserland nog steeds even neutraal is als het altijd is geweest.
Het neutraliteitsinitiatief beweert dat het ons beschermt tegen betrokkenheid bij oorlogen.
En dat klopt helemaal.
De wetenschappelijke dienst van het Amerikaanse parlement, het Amerikaanse Congres, heeft ooit een onderzoek
uitgevoerd waarin werd vastgesteld dat de VS sinds 1990 bij 251 oorlogen betrokken zijn geweest.
251 oorlogen van 1990 of 1991 tot nu.
De NAVO was in veel gevallen met personeel en wapens bij deze oorlogen betrokken.
Het is dus ronduit naïef om te denken dat Zwitserland, door de samenwerking met de NAVO te intensiveren,
niet in dergelijke oorlogen zou worden meegesleept.
De VS en de NAVO voeren al sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie onafgebroken oorlog.
En sinds februari 2022 neemt Zwitserland deel aan deze oorlogen die de EU en de NAVO samen
met de regering in Kiev tegen Rusland voeren.
De NAVO is in hoge mate betrokken bij deze oorlogen – zowel met personeel als met wapenleveranties en
uitrusting – hoewel dit formeel niet zo is verklaard.
Zijn we nog neutraal? Nee, we zijn niet meer neutraal.
De Russische minister van Buitenlandse Zaken heeft verklaard: „Zwitserland heeft zijn neutraliteit
opgegeven en is een vijand van Rusland geworden“.
En de Amerikaanse president Joe Biden verklaarde destijds: „Zelfs Zwitserland doet mee, zelfs Zwitserland werkt
mee aan deze economische dwangmaatregelen tegen Rusland.”
Het initiatief is een directe reactie op het feit dat Zwitserland in 2022 de sancties tegen Rusland en het regime van Poetin heeft
overgenomen, nadat de brute en in strijd met het internationaal recht zijnde aanval op
Oekraïne in volle omvang had plaatsgevonden.
Wat ons hier dus wordt voorgesteld als tijdloze neutraliteit, is in werkelijkheid een poging om
niet het slachtoffer te beschermen, maar de agressor.
Want wie de dader en het slachtoffer namelijk op dezelfde manier behandelt, is – dat weten we allemaal – niet neutraal.
Hij kiest de kant van de sterkste en keert zich tegen het recht.
Dat klinkt nu heel mooi. Een moreel standpunt.
Het is echter een moreel standpunt dat niet meer is dan een zeepbel.
En die zeepbel barst op het moment dat je er wat beter naar kijkt en ook maar een beetje kennis van de geschiedenis hebt.
De grootmachten voeren oorlogen.
En ze voeren deze oorlogen zonder rekening te houden met het volkenrecht, het VN-Handvest en
dergelijke, wanneer hun vitale belangen op het spel staan.
Grote mogendheden zoals Rusland, China of de VS voeren oorlogen waarin de regels van het internationaal recht niet gelden, en het
heeft volstrekt geen zin als Zwitserland zich ermee gaat bemoeien en zegt: wij houden vast aan het internationaal recht en wij
willen iedereen straffen die het internationaal recht schendt.
Dat is een standpunt dat je bijna als grootheidswaanzin zou kunnen omschrijven.
Minister van Buitenlandse Zaken Cassis heeft gezegd: „Als regels worden overtreden, als niet iedereen
zich aan de regels wil houden, dan moeten we ingrijpen.“
Zwitserland kan echter helemaal niets doen als grootmachten oorlog voeren.
Dat geldt van Vietnam via Afghanistan tot Irak, via de Balkan tot aan de oorlog in Iran, die op dit moment woedt.
Heeft Zwitserland dan overal de agressor, de zogenaamde agressor, gestraft?
Heeft Zwitserland maatregelen genomen tegen Amerikaanse zakenlieden die nauwe banden hebben met de regering en wier
vermogen op Zwitserse rekeningen was bevroren, toen de VS in 2003 Irak aanvielen op een grondslag
die in strijd was met het internationaal recht?
Heeft Zwitserland tijdens de Vietnamoorlog onderzocht wie de agressor was?
Wat had het Amerikaanse leger eigenlijk in Vietnam te zoeken?
Heeft Zwitserland de agressor in Afghanistan gestraft?
Wat had de NAVO eigenlijk in Afghanistan te zoeken?
En in de Balkan, de aanval op Servië, die in strijd was met het volkenrecht?
Het is volslagen hypocrisie om te beweren dat we Rusland moeten steunen – Rusland heeft Oekraïne in strijd
met het internationaal recht aangevallen, dat klopt.
– Maar het is volkomen absurd om te beweren dat we Rusland moeten straffen; in alle andere grote oorlogen die
door grootmachten zijn gevoerd, hebben we niet ingegrepen en kunnen we dat ook helemaal niet doen.
Dit zogenaamde neutraliteitsinitiatief verzwakt Zwitserland, verzwakt ons land.
Het is een duidelijke, gevaarlijke en ernstige breuk met onze eeuwenoude en beproefde
neutraliteit – en ook met onze opvatting over neutraliteit.
Het brengt namelijk onze veiligheid in gevaar. En ten slotte ondermijnt dit initiatief ons handelingsvermogen,
omdat het ons in een star keurslijf dwingt en nu al vastlegt hoe we in de toekomst mogen handelen.
Ja, natuurlijk dwingt dit neutraliteitsinitiatief ons in een keurslijf.
Ook het wetboek van strafrecht is een keurslijf.
Ook de Zwitserse grondwet is een keurslijf.
Daar wordt opgeschreven wat wij redelijk achten en wat in het belang van Zwitserland zou moeten zijn.
Deze uitspraak van mevrouw Schönenberger doet bijna denken aan George Orwell en de ‘New Speech’,
waarbij de werkelijkheid gewoon op zijn kop wordt gezet.
Er wordt gezegd dat het neutraliteitsinitiatief een breuk met onze traditie is.
Het is juist het tegenovergestelde.
We hebben deze traditie immers al lang geleden doorbroken, namelijk in februari 2022, toen we de
dwangmaatregelen tegen Rusland onmiddellijk hebben overgenomen.
Het heeft eigenlijk al bijna – vergeef me de uitdrukking – een erotisch karakter.
De manier waarop onze minister van Buitenlandse Zaken president Zelenskyj op de luchthaven van Kloten heeft omhelsd.
Daarmee hebben we toch aan de hele wereld laten zien aan welke kant we staan, dat we meedoen aan deze oorlog tegen Rusland.
We hebben op de Bürgenstock een vredesconferentie – een zogenaamde vredesconferentie –
georganiseerd, waaraan Rusland helemaal niet heeft deelgenomen.
Wat is dat nou voor een poppenkast die we daar opvoeren? Het is toch ongelooflijk.
Er wordt steeds weer gesproken over onze veiligheid. De veiligheid loopt gevaar.
Alle vier de grote mediagroepen in Zwitserland volgen hetzelfde verhaal.
Onze veiligheid loopt gevaar, omdat de Russen ons zullen aanvallen.
Minister van Defensie Pfister heeft gezegd dat we ons moeten voorbereiden op een aanstaande oorlog.
De EU, de Europese Unie in Brussel, laat officieel weten dat zij uiterlijk in 2029/30 een oorlog tegen Rusland verwacht.
Onze NAVO-vrienden willen daar blijkbaar aan meedoen.
De veiligheid – dat verhaal, ‘onze veiligheid loopt gevaar’, gaat terug tot het begin van de Koude Oorlog.
Dat is een ideologische overtuiging die daar wordt verspreid en die een enorme invloed heeft op de massapsychologie.
Namelijk de domino-theorie.
U herinnert zich vast nog wel, in Vietnam: ‘Als Vietnam niet wordt verdedigd, wordt heel Azië communistisch.’ ‘
"Als Nicaragua niet in bedwang wordt gehouden" – onder de regering van Ronald Reagan – "dan stort Guatemala
in, gevolgd door Honduras en Mexico, en staat de communistische Sovjet-Unie aan de zuidgrens van de VS." "
'Als we Irak niet aanvallen, zal Saddam Hoessein ons aanvallen met zijn ABC-wapens.'
Dat is een uiterst effectief psychologisch mechanisme dat zich steeds weer herhaalt en steeds opnieuw wordt aangewakkerd. ‘
'Als we Oekraïne niet kunnen verdedigen, zal Poetin eerst de Baltische staten binnenvallen, daarna Polen, en
dan staan de Russische tanks al snel aan het Bodenmeer.'
Het is altijd hetzelfde: het creëren van een extreem vijandbeeld dat de mensen moet worden
ingeprent, zodat ze instemmen met deelname aan een oorlog.
De bevolking en ook de parlementen moeten ervan overtuigd zijn dat de kwaadaardige vijand ons bedreigt,
want alleen dan kan de wapenindustrie functioneren.
De bewapening die momenteel in Europa, in Brussel en in Berlijn plaatsvindt, grenst aan waanzin.
Er worden schuldenbergen opgestapeld alsof er geen morgen is.
Dat is ongelooflijk. En onze NAVO-vrienden willen blijkbaar de samenwerking met de NAVO intensiveren.
Dat zijn de exacte woorden die minister van Defensie Viola Amherd in 2024 heeft uitgesproken.
En Martin Pfister zegt dat we ons moeten voorbereiden op een oorlog die binnenkort zal uitbreken.
Hoe naïef moet je zijn om te denken dat we, als we toenadering zoeken tot de NAVO, niet
in deze oorlogen zullen worden meegesleept?
We worden daarin meegesleept en het neutraliteitsinitiatief is de enige manier om vast te leggen
dat dat niet gebeurt, dat dat niet plaatsvindt.