Massale migratie uit Afrika: lang en nauwgezet voorbereid?

Tekst uitzending
download

PDF (.pdf)

Word (.docx)

23.02.2018 | www.kla.tv/11985

Kla.tv liet in verschillende uitzendingen stemmen horen, die tot de conclusie zijn gekomen dat vluchtelingencrises geen toevallige ontwikkeling zijn, maar dat de massale migratie naar Europa doelgericht op touw is gezet door machtige mensen zoals George Soros. Nu zijn er nog twee stemmen opgedoken: ook zij hebben de oorzaak van de massale migratie uit Afrika naar Europa grondig onderzocht. In een artikel van 12 oktober 2017 in het politiek, economisch internetmagazine Makroskop, onderzochten professor economie Anis Chowdhury en de Maleisische econoom Jomo Kwame Sundaram waarom zoveel jonge Afrikanen proberen hun geboorte continent te verlaten en daarvoor zelfs hun leven te riskeren. Citaat:” In de eerste helft van 2017 lieten minstens 2.247 migranten hun leven of werden vermist, bij de poging om via Spanje, Italië of Griekenland naar Europa te komen. Vorig jaar, in 2016, werden 5.096 sterfgevallen geregistreerd volgens de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM). De meerderheid van deze doden, die als ‘economisch migrant’, gemakkelijk slachtoffer worden van mensenhandelaren, waren jonge Afrikanen tussen 17 en 25 jaar. Het voormalige hoofd van de Britse missie in Bengasi (Libië) beweerde in april dat ongeveer nog 1 miljoen jonge mensen uit Afrika op weg zijn naar Libië. Wat hen in beweging brengt is: “de droom Europa.” Volgens Chowdhury en Sundaram gaat het dus bij deze vluchtelingen uit Afrika in de regel om “economische vluchtelingen”. Zij zijn niet erkend als vluchteling in de zin van de vluchtelingenconventie van Genève en hebben zodoende ook geen asielrecht. Beide auteurs laten er dan ook geen twijfel over bestaan dat de armoede in Afrika de hoofdreden is voor de massale exodus naar Europa. Citaat: “Volgens een rapport van de Wereldbank Poverty in Risinf Africa steeg het aantal Afrikanen, getroffen door extreme armoede tussen ‘90 en 2012, van 100 miljoen naar ongeveer 330 miljoen mensen. Het rapport reflecteert levendig dat de allerarmsten steeds meer geconcentreerd zullen zijn in Afrika.” Inderdaad leeft vandaag bijna de helft van de Afrikanen in armoede. Bovendien lukt het Afrika niet om het grootse deel van de 15 tot 24 jarigen van werk te voorzien. Zelfs Zuid-Afrika, het land met de sterkst ontwikkelde economie van alle Afrikaanse landen ten zuiden van de Sahara, heeft een jongerenwerkeloosheid dat wordt geraamd op 54%. Maar dat Afrika het enige continent is dat de laatste decennia een massieve toename van armoede registreerde, schijnt geen toeval te zijn. Chowdhury en Sundaram zien de oorzaak voor deze massale armoede-toename als volgt: Gedeeltelijk ligt dat in het falen van de vroegere, vooral door het westen opgelegde economische politiek. Veel Afrikaanse landen moesten zich sinds 1980 onderwerpen aan de structurele aanpassingsprogramma’s voor liberalisering en privatisering (SAPs). De Wereldbank, de Afrikaanse Ontwikkelingsbank en ook de meeste westerse geldschieters ondersteunden de SAPs, hoewel de VN toen al waarschuwde voor de negatieve sociale consequenties.” De structurele aanpassingsprogramma’s in de Derde Wereldlanden hebben typische economische maatregelen die worden opgelegd door het IMF en de Wereldbank als voorwaarde voor het verstrekken van de kredieten. Dat betekent vooral de privatisering van staatsbedrijven, d.w.z. dat ze worden overgegeven aan grote concerns. Daardoor wordt de nationale soevereiniteit steeds meer opgegeven en bodemschatten worden geplunderd zonder respect voor het milieu. Om kredieten te verkrijgen worden deze landen ook gedwongen tot minder subsidies en nog andere spaarmaatregelen. Dat betekent dat er wordt beknot in meerder soorten staatssteun. Dit heeft vaak onvermijdelijk een vermindering van sociale lasten of een prijsverhoging van levensmiddelen tot gevolg… iets wat de reeds arme bevolking nog meer levenbedreigend treft. De Amerikaanse econoom en Nobelprijswinnaar Joseph E. Stiglitz benadrukt dat het optreden van het IMF voor de landen in het Zuiden geenszins bevorderlijk is geweest, maar schadelijk. Weliswaar werd eind jaren ‘90 afstand genomen van de structurele aanpassingsprogramma’s, maar volgens Chowdhury en Sundaram zijn hun opvolgers, de zogenaamde “strategiedocumenten ter vermindering van de armoede”, (kort PRSPs) – geenszins beter. Chowdhury en Sundaram maken ook duidelijk dat zonder een fundamentele verandering van strategie in de economische politiek, de exodus uit Afrika niet kan worden gestopt. Omdat de Wereldbank en het IMF duidelijk niet hun best doen voor een autonoom (autark) en florerend Afrika, moet men veronderstellen dat ook de daaruit volgende massale migratie uit Afrika doelgericht wordt bevorderd. De internationale financiële strategen, zoals de Wereldbank en het IMF, slaan hier twee vliegen in één klap, en wel voor de globale machtsstrategen. 1. Afrika wordt in bezit genomen door imperiale machten. D.w.z. machten die een wereldwijd overwicht opeisen. 2. Het doelgericht probleem van armoede wordt naar Europa geschoven door de massale migratie; zo wordt Europa gedestabiliseerd. Dan zal Europa, volledig uitgeput, zich laten indelen in de geplande Nieuwe Wereldorde, geleid door de globale machtsstrategen.

van dd

Bronnen/Links: https://makroskop.eu/2017/10/zwischen-schockstrategie-und-exodus/
https://research.unsw.edu.au/people/professor-anis-chowdhury
https://de.wikipedia.org/wiki/Wirtschaftsfl%C3%BCchtling
https://de.wikipedia.org/wiki/Strukturanpassungsprogramm
https://de.wikipedia.org/wiki/Weltbank#Kritik_und_Kontroversen
https://de.wikipedia.org/wiki/Poverty_Reduction_Strategy_Papers#Kritik_und_Probleme