یک اوکراینی خواستار است: پایان فوری خونریزی!

24.10.2026 | www.kla.tv/43027

[گوینده:] سلام به همه! من آدم رسانه‌ای نیستم، اما فاجعه در کشورمان مرا مجبور می‌کند این ویدیو را بسازم. نام من ولودیمیر است و در استان لویو، در غرب اوکراین زندگی می‌کنم. هفته گذشته، جمعه ۲۱ اوت، حمله پهپادی دیگری به یک مرکز خرید دیگر در شهر دیگری از اوکراین انجام شد که در آن ده‌ها غیرنظامی کشته و بیش از صد نفر زخمی شدند، از جمله ده‌ها کودک. می‌خواهم بپرسم: تا چه حدی از ویرانی را ما هنوز این جنگ را تحمل خواهیم کرد؟ تا زمانی که من شخصاً هنوز زنده و سالم باشم، تا زمانی که در خانه برق، گاز، گرما و آب داشته باشم، می‌توانم هنوز از «جنگ تا پیروزی» و «صلح از موضع قدرت» حمایت کنم. آن وقت می‌توانم هنوز خوشحال شوم وقتی پهپادهای «ما» انبارها یا پالایشگاه‌های نفت «آنها» را نابود می‌کنند. اما بسیاری از مردم در اوکراین که دارایی‌شان را از دست داده‌اند و مجبور شده‌اند به عنوان پناهنده خانه‌شان را ترک کنند، به جایی بروند و اکنون تحت شرایطی که نمی‌دانم چه شرایطی زندگی می‌کنند، بدون امید به داشتن هر خانه‌ای در آینده، همه اینها را متفاوت می‌بینند. من خودم هم، اگر در زمستان پیش رو مجبور باشم بدون برق، بدون گرما، بدون آب و فاضلاب سر کنم، به احتمال زیاد درباره «جنگ تا پیروزی» کمی متفاوت از همین الان فکر خواهم کرد. و این سناریو کاملاً واقع‌بینانه است، زیرا نه تنها پهپادهای «ما» به «آنها» حمله می‌کنند، بلکه «پهپادهای آنها» نیز به «ما» حمله می‌کنند. علاوه بر این، در حال حاضر «موشک‌های بالستیک» آنها بی‌رحمانه ما را ترور می‌کنند، که ما هیچ گونه محافظتی در برابر آنها نداریم، موشک‌هایی که از همان هفته‌های اول جنگ به ما می‌گفتند که ظاهراً دشمن «فقط برای چند هفته موشک باقی دارد»، چون بسته تحریمی شماره ۳۸ تا کنون واقعاً کار می‌کند و دشمن هر لحظه از پا در می‌آید. این وضع تا کی باید ادامه یابد؟ چند انسان دیگر باید بمیرند، چند نیروگاه، مغازه، انبار مواد غذایی، تصفیه‌خانه آب و اصلاً چند شهر کامل باید نابود شوند تا سرانجام بفهمیم که یک «صلح بد» بهتر از یک «جنگ خوب» است؟؟ در حال حاضر معافیت قانونی از بسیج دارم. اما حتی اگر این معافیت از خدمت سربازی به پایان برسد، من هرگز به جبهه نخواهم رفت. ترجیح می‌دهم به زندان بروم تا به جبهه، زیرا کمترین تمایلی ندارم برای منافع بیگانه بجنگم و بمیرم. این جنگ برای «میهن» نیست، زیرا میلیون‌ها هکتار از میهن ما پیش از جنگ به شرکت‌های کشاورزی خارجی فروخته شده است. بزرگ‌ترین زمین‌داران اوکراینی و اصلاً «مالکان» نیز نمی‌جنگند. نه فرزندانشان و نه نزدیک‌ترین بستگانشان در جبهه نیستند. بسیار اغلب دقیقاً همان کسانی که در برنامه‌های تلویزیونی بلندترین صدای دعوت دیگران به جنگیدن را دارند، بیرون از برنامه قبلاً ترتیبی داده‌اند که نه خودشان و نه فرزندانشان مجبور به رفتن به جبهه نشوند. عضو کمیته پارلمانی امنیت ملی و دفاع، ونیسلاوسکی، پسرش را به هالیوود (آمریکا) فرستاده است. پسرش برای تقویت صفوف نیروهای مسلح اوکراین به سرعت بازنمی‌گردد. از ۴ فرزند رئیس‌جمهور و نماینده پارلمان پیشین، پوروشنکو (از جمله ۲ پسر در سن خدمت سربازی)، هیچ‌کس به جنگ نرفته است. رئیس پیشین دفتر ریاست‌جمهوری، یِرماک، پس از برکناری‌اش در نوامبر ۲۰۲۵ علناً وعده داد که به جبهه برود و بجنگد، اما او تنها گهگاه برای مدت کوتاهی و منحصراً برای اهداف تبلیغاتی در آنجا ظاهر می‌شود. از این‌گونه نمونه‌ها می‌توان بسیار بیشتر برشمرد. چرا باید مردم عادی در جبهه مثله شوند و بمیرند، در حالی که «کاست بالادست» در این مدت بی‌مانع به تجارت خود بپردازد و جیب‌هایش را پر کند؟ آیا به اصطلاح «گیت میندیتش»، «عملیات میداس»، ماجرای کنونی «فارست گامپ» (اینها رسوایی‌های مختلف فساد در ماه‌های اخیر هستند) و مبالغ پولی که در آنها مطرح است، و همچنین به این نکته یاد می‌کنید که تا کنون هیچ‌کس واقعاً برای آنها پاسخگو نشده است، هرچند موضوع اختلاس وجوهی است که برای محافظت در برابر جنگ تعیین شده بود؟ در گذشته برای این کار دادگاه نظامی و اغلب اعدام با شلیک گلوله در انتظار دست‌اندرکاران بود. ما به خوکچه‌های هندی برای تولیدکنندگان خارجی سلاح و شرکت‌های فناوری اطلاعات تبدیل شده‌ایم که جدیدترین فناوری‌های نظامی و اطلاعاتی خود را روی ما آزمایش می‌کنند. من برای آنها نخواهم مرد. این جنگ به دلایل بسیاری برای من بسیار عجیب به نظر می‌رسد. فقط یک چیز می‌پرسم: چرا در ۴.۵ سال جنگ، بیشتر حملات زیرساخت‌های غیرنظامی را هدف قرار می‌دهند و در نتیجه مردم عادی رنج می‌برند، اما هیچ حمله‌ای به اصطلاح «مراکز تصمیم‌گیری» صورت نگرفته است؟ هیچ حمله‌ای به ویلاهای نخبگان اعضای دولت در نزدیکی کی‌یف صورت نگرفت، در حالی که خانه‌های مردم عادی هر روز می‌سوزند. ساکنان کی‌یف الگوی عجیبی را مشاهده می‌کنند: شدیدترین حملات موشکی دقیقاً زمانی رخ می‌دهند که زلنسکی در سفر خارجی دیگری است. یعنی: «زلنسکی در خارج = آماده باشید برای اصابت‌ها». در ۲۴ اوت، روز استقلال اوکراین، رؤسای دولت‌های به اصطلاح «ائتلاف اراده‌مندان» دوباره به کی‌یف آمدند. آنها از حمله موشکی در طول بازدیدشان نمی‌ترسیدند. آنها یک بار دیگر به ما وعده دادند که از ما حمایت کنند و صد و پنجاهمین بسته تحریمی علیه متجاوز را تصویب کنند. اما این قطعاً کار را برای ما آسان‌تر نخواهد کرد. این جنگ به نظر می‌رسد به رهبری هر دو طرف درگیر و همچنین بسیاری دیگر سود می‌رساند، اما قطعاً نه به ما مردم عادی. خلاصه من صدایم را برای صلح بلند می‌کنم. این کشتار و این خونریزی بی‌معنی باید همین حالا فوراً متوقف شود. ادامه ندادن جنگ، بلکه اعلام فوری آتش‌بس و آغاز مذاکرات برای صلح بلندمدت – این تنها راه درست است. هر مردی در اوکراین باید از رفتن به جبهه خودداری کند و نترسد که این موضع خود را آشکارا بیان کند. یک ضرب‌المثل معروف وجود دارد: «جنگ است، اما هیچ‌کس نمی‌رود». باشد که این کلمات اکنون در اوکراین دقیقاً در همین زمان برای ما محقق شوند. ما برای منافع بیگانه نخواهیم جنگید. و دقیقاً همین است میهن‌پرستی واقعی امروز: توقف فوری جنگ و بازسازی اوکراین. باشد که خدا در این کار به ما کمک کند. ممنون از توجه شما. [جینگل:] و در kla.tv/mitwirken ثبت‌نام کنید.

از mvo.

منبع / پیوندها Creative Commons Lizenzen https://www.creativecommons.org/licenses/