ดร. Krout: “ภาวะไวต่อคลื่นไฟฟ้า: ผู้ลี้ภัยในประเทศของตนเอง” (MWGFD, 2 พฤษภาคม 2026)

01.07.2026 | www.kla.tv/41785

คำโปรย: เมื่อรังสีคลื่นความถี่วิทยุหายไป เราก็พบว่าค่าการไหลเวียนของเลือดในหลอดเลือดสมองทั้งสองข้างกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ซึ่งหมายความว่า: เกิดการหดตัวของหลอดเลือดภายใต้รังสีคลื่นความถี่วิทยุ ในกรณีของผมเกิดขึ้นที่ด้านขวา ในกรณีของคนอื่น และบางทีในคนอื่นๆ อาจเกิดขึ้นทั่วทั้งสมอง ผมสามารถวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่สัมพันธ์กับการได้รับรังสีได้ และตอนนี้มันเริ่มน่าสนใจแล้ว เราเห็นยอดเหล่านี้ในบันทึก และมันสอดคล้องกับยอดของรังสี ภายใต้รังสีจากโทรศัพท์มือถือ ระบบภูมิคุ้มกันก็อ่อนแอลงด้วย เพราะเม็ดเลือดขาวเคลื่อนไหวได้น้อยลง เมื่อสี่สิบปีที่แล้ว คนที่เป็นโรคภูมิแพ้ถูกเยาะเย้ย เพราะมองไม่เห็นสารก่อภูมิแพ้ แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าโรคภูมิแพ้มีอยู่จริง รวมถึงโรคภูมิแพ้ถั่วลิสง แม้ว่าผมจะไม่เป็น แต่เคลาส์คนนี้อาจเป็นได้ ตอนนี้คนที่ไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังถูกเยาะเย้ย แต่เพียงเพราะผมไม่มีปัญหาไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่เป็น ``` https://www.mwgfd.org/2026/03/pressesymposium-5g6g-immer-weiter-so/ https://nx57232.your-storageshare.de/s/onT4pa8bpRQCcS2?dir=/ ดร. โรนัลด์ ไวเคิล: ตอนนี้ผมขอแนะนำเพื่อนร่วมงานของผม ดร. โมนิกา เคร้าท์ ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ผม เธอคือผู้พูดคนต่อไป เธอศึกษาแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมาร์บูร์ก ได้รับปริญญาเอกที่นั่น และจากนั้นได้ทำงานเป็นแพทย์ประจำบ้านด้านมะเร็งวิทยาเด็กที่มหาวิทยาลัยโคโลญ เธอได้รับทุนวิจัยในสาขาเนื้องอกวิทยาและโลหิตวิทยาที่สถาบันแม็กซ์พลังค์ในมิวนิก รวมถึงที่มหาวิทยาลัยเท็กซัสและศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพในฮูสตัน เธอได้ทำการวิจัยในต่างประเทศเป็นประจำในฟิลิปปินส์ เนปาล และแทนซาเนีย ] † ... ดร.โมนิกา เคร้าท เป็นแพทย์ทั่วไปที่เน้นด้านวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และทำการวิจัยในสาขาภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเชื่อมโยงระหว่างความแปรปรวนของอัตราการเต้นของหัวใจและรังสีจากโทรศัพท์มือถือ เธอเกษียณอายุราชการก่อนกำหนดตั้งแต่ปี 2021 เป็นม่าย มีบุตรที่โตแล้วสามคน และเป็นคุณยายด้วย เธอและคู่ชีวิตร่วมกันบริหารฟาร์มปลาเทราต์ในภูมิภาคไอเฟล โดยเชี่ยวชาญด้านการเลี้ยงปลาเทราต์ สัตว์อื่นๆ อีกเล็กน้อย และการอนุรักษ์สัตว์และพืชที่ใกล้สูญพันธุ์ พวกเราตั้งตารอฟังการนำเสนอของคุณ ดร.โมนิกา ในหัวข้อ "ผู้ลี้ภัยที่มีภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในประเทศของตนเอง" ซึ่งคุณจะแบ่งปันประสบการณ์ที่น่าเศร้าใจของคุณเกี่ยวกับภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและการเสียชีวิตของสามีของคุณด้วย ตอนนี้ ขออนุญาตให้คุณเริ่มการนำเสนอค่ะ ดร.โมนิกา เคร้าท: ก่อนอื่น ขอบคุณที่รับฟัง และหวังว่าทุกคนจะมีพลังเหลืออยู่บ้างเพื่ออยู่กับฉันต่อไปอีกยี่สิบนาทีนะคะ หัวข้อของฉันคือ "ผู้ลี้ภัยในประเทศของเราเอง" พูดง่ายๆ ก็คือ ฉันมาที่นี่ด้วยเหตุผลสองประการ... ฉันได้รับผลกระทบโดยตรง ฉันใช้เวลาสามสัปดาห์ในการเตรียมตัวเพื่อให้ฉันมาที่นี่ได้จริงๆ พร้อมกับสิ่งต่างๆ มากมาย ฉันมีเครื่องพ่นยา แต่ตอนนี้ฉันมาที่นี่จริงๆ แล้ว สามีของฉันก็ได้รับผลกระทบ สามีของฉันเสียชีวิตจากโรคนี้ และในคลินิกของฉัน ฉันมีผู้ป่วยที่มีภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามากมาย มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือมากมายที่ฉันไม่สามารถช่วยได้จริงๆ เพราะนักการเมืองไม่ให้ความร่วมมือ นั่นคือเหตุผลที่ฉันมาที่นี่ในตอนนี้ ผู้ลี้ภัยในประเทศของเราเอง สัญลักษณ์คือนกฮัมมิงเบิร์ดในหัวใจสีเหลือง และนั่นคือสัญลักษณ์ทั่วโลกสำหรับพวกเราที่มีภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (EHS) นั่นคือชื่อย่อที่เราใช้เรียกกัน ใช่ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครรู้ความหมายของนกฮัมมิงเบิร์ดจริงๆ พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าทึ่งมาก ถ้าคุณค้นคว้าเกี่ยวกับนกฮัมมิงเบิร์ด คุณจะพบว่าพวกมันเป็นสัตว์ชนิดเดียวที่ไม่หนีไฟป่า สัตว์ทุกตัวหายไป ผู้คนทุกคนหายไป และนกฮัมมิ่งเบิร์ดก็ทำสิ่งที่พิเศษ: มันบินไปยังแม่น้ำที่ใกล้ที่สุดและเก็บน้ำทีละหยดเพื่อดับไฟป่า และนั่นคือตอนที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจผม ณ ที่ที่ผมอยู่ตอนนี้ ว้าว มีพวกเราอยู่มากมายเหลือเกิน ผมไม่รู้ว่าพวกเรากี่ตัวที่เป็นนกฮัมมิ่งเบิร์ดที่พยายามรับมือกับสถานการณ์นี้ ทีละหยด ต่อสู้กับอันตรายจากโทรศัพท์มือถือ วัคซีนที่เป็นอันตราย และทุกสิ่งทุกอย่าง – และผมขอเชิญชวนผู้ฟังออนไลน์ให้เป็นนกฮัมมิ่งเบิร์ดด้วยเช่นกัน ทั้งหมดนี้ปรุงแต่งด้วยหัวใจ และหัวใจและจิตใจนั้นควรอยู่ด้วยกัน และผมคิดว่าเมื่อเราทำอะไรสักอย่าง เราควรทำด้วยหัวใจเสมอ และแน่นอน ต้องใช้ความคิดของเราด้วยเสมอ เพื่อที่เราจะตัดสินใจอย่างมีเหตุผล และมันค่อนข้างชัดเจนสำหรับผมว่าเราไม่สามารถกำจัดโทรศัพท์มือถือได้ แต่มีทางออก และนั่นคือเหตุผลที่เราสามารถทำงานร่วมกันได้ มันเป็นไปได้ ข้อมูลเพิ่มเติมเล็กน้อย: ผมพบว่าสีเหลืองนั้นน่าหลงใหล ในสมัยก่อน อย่างที่พวกเราผู้สูงอายุหลายคนยังจำได้ ยังมีเหมืองถ่านหินอยู่ และคนงานจะนำนกคานารีสีเหลืองลงไปในเหมืองด้วยในกรง ถ้าพวกมันหายใจไม่ออก นั่นเป็นอันตราย และคนงานเหมืองก็ต้องออกจากเหมืองไป และฉันคิดว่าพวกเราหลายคนที่ไวต่อคลื่นไฟฟ้า—ฉันจะอธิบายเรื่องนี้ในภายหลัง—ก็คล้ายกับนกคานารีเหล่านั้น อาจเป็นสัญญาณเตือนเล็กๆ ว่าอะไรอาจเกิดขึ้นกับคนอื่นๆ ได้ต้องบอกเลยว่าเรื่องนี้สำคัญมาก! พวกเราหลายคนที่ได้รับผลกระทบกำลังหนีไปอยู่ห้องใต้ดิน เพราะเราไม่สามารถนอนในอพาร์ตเมนต์ปกติได้อีกต่อไปแล้ว ทั้งเพื่อการนอนหลับและการทำงาน และบางครั้งห้องใต้ดินก็ดูน่ากลัว ไม่น่ารื่นรมย์ พวกเขากำลังหนีออกจากอพาร์ตเมนต์ไปอยู่ในป่า ตัวฉันเองก็เคยนอนในกระท่อมขนาดสองคูณสองเมตรในป่าที่อุณหภูมิ -20 องศาเซลเซียส เป็นเวลาประมาณสองหรือสามปี เพราะฉันทนไฟฟ้าไม่ไหวแล้ว ฉันทนคลื่นวิทยุไม่ได้ แต่ฉันก็ผ่านมันมาได้ หลายคนกำลังย้ายถิ่นฐาน ค้นหาสถานที่ใหม่ที่จะไป นั่นก็เป็นชีวิตในที่ทำงานของฉันจนถึงปี 2021 และพวกเราหลายคนตกงาน และพวกเราสามารถทำอะไรได้มากมาย เราเป็นครู เป็นหมอ เป็นนักการศึกษา เป็นผู้ดูแล เป็นคนงานก่อสร้าง เรามีความสามารถมากมาย เราสามารถเป็นประโยชน์ได้ และบางคนก็มองไม่เห็นทางออกอื่นนอกจากฆ่าตัวตาย สามีของฉันก็เป็นแบบนั้นเช่นกัน หลังจากระดับรังสีเพิ่มสูงขึ้น เขาทำอาหารอยู่ในครัว และฉันบอกเขาว่า "กรุณาลงไปที่ชั้นใต้ดินเถอะ ระดับรังสีสูงขึ้น" และเขาพูดว่า "คุณรู้ไหม ผมทนไม่ไหวแล้ว" นั่นคือจุดเริ่มต้น ดังที่แสดงในภาพยนตร์ และอย่างที่เคลาส์ บูชเนอร์ได้อธิบายไว้จริงๆ มันเป็นความเจ็บปวดที่ทนไม่ได้ และมันก็เหมือนคุกที่คุณหนีไม่พ้น เมื่อฉันเผชิญกับภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นครั้งแรก ฉันคิดว่าน่าจะเป็นปี 2013 ฉันคิดว่า "นี่เป็นแค่เรื่องในหัวของเราหรือเปล่า? คนเหล่านี้มีอาการแบบนี้จริงๆ หรือเปล่า? คุณมองไม่เห็น คุณรู้สึกไม่ได้? หรือมันเป็นเรื่องจริง?" สำนักงานคุ้มครองรังสีแห่งสหพันธรัฐกล่าวว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในสมอง และผู้คนก็บอกว่า: ไม่ เรามีปัญหานี้จริงๆ และนั่นคือคำถามที่เรากำลังตรวจสอบอยู่ในขณะนี้ ใช่แล้ว เก้าอี้สีเหลืองนั่นแหละ พวกเราหลายคนไม่สามารถออกไปไหนได้อีกแล้ว และเก้าอี้สีเหลืองเป็นตัวแทนของคนทั่วโลกที่อยากมาอยู่ที่นี่แต่มาไม่ได้ ผมเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ผมมาจากสายงานวิจัย และเมื่อใดก็ตามที่ผมมีคำถาม ผมมักอยากรู้ว่า: นี่เป็นความจริงหรือไม่จริง? และผมมักทำการทดลองกับตัวเองเสมอ เพราะจะทำให้ผมสามารถมีส่วนร่วมในการอภิปรายได้ ดังนั้น ผมทำอะไร? ผมหาอุปกรณ์วัดคลื่นความถี่วิทยุแบบระยะยาวมา ผมนั่งอยู่ในห้องทำงานของเราซึ่งมีการป้องกันคลื่น ผมเรียกเพื่อนร่วมงานมาทำการตรวจอัลตราซาวนด์ดอปเลอร์ที่ศีรษะของผม และผมบอกเขาว่า: "ช่วยทดสอบหลอดเลือดแดงสมองส่วนกลางด้านขวา หลอดเลือดแดงสมองส่วนกลางด้านซ้าย และดูว่าเราสามารถตรวจจับอะไรได้บ้างเมื่อประตูห้องทำงานเปิดออกและสัญญาณวิทยุเข้ามา" ใช่ เขาตรวจพบอะไรบางอย่าง คุณจะเห็นยอดคลื่นที่ยาวนานเหล่านี้ที่ด้านล่าง ยอดคลื่นเหล่านี้บ่งชี้ว่าทุกครั้งที่ประตูห้องทำงานเปิดออก (สี่ครั้ง) การไหลเวียนของเลือดผ่านหลอดเลือดแดงสมองส่วนกลางด้านขวาของผมลดลงจนหยุดสนิท และเฉพาะด้านขวาเท่านั้น ไม่ใช่ด้านซ้าย ฉันไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงเรื่องนี้ได้เลย เมื่อสัญญาณวิทยุหายไป คุณจะเห็นค่าการไหลเวียนของเลือดในหลอดเลือดสมองทั้งสองข้างกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ซึ่งหมายความว่า: เกิดการหดตัวของหลอดเลือดเนื่องจากการได้รับสัญญาณวิทยุ สำหรับฉันมันอยู่ทางด้านขวา สำหรับคนอื่นมันอยู่ทางด้านซ้าย สำหรับคนอื่นๆ มันอาจเกิดขึ้นได้ทุกที่ ความพยายามครั้งต่อไป: ฉันเดินผ่านป่าที่นี่และตรวจสอบอัตราการเต้นของหัวใจ ฉันทำเช่นนี้กับตัวเอง กับคนมากกว่า 1,000 คน กับลามะ และกับอัลปากา และฉันไม่เพียงแต่ติดเครื่อง ECG ให้กับแต่ละคนเท่านั้น แต่ยังติดเครื่องวัดปริมาณรังสีไว้ที่แขนของพวกเขาพร้อมกัน ซึ่งทำให้มีการบันทึกแบบขนานในระยะยาว นั่นหมายความว่าฉันสามารถวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่สัมพันธ์กับการได้รับรังสีได้ และตอนนี้มันเริ่มน่าสนใจแล้ว เราเห็นยอดเหล่านี้ในการบันทึก และมันสอดคล้องกับยอดของรังสี คุณจะเห็นได้อย่างชัดเจน ยกเว้นอย่างเดียวคือ ที่นี่ อัตราการเต้นของหัวใจผมสูงขึ้น ไม่ใช่เพราะมีรังสีอยู่ตรงนั้น แต่เพราะมีเนินเขาในป่า ซึ่งไม่เหนื่อยเท่ากับรังสีคลื่นความถี่วิทยุ สัตว์อื่นๆ เช่น ลามะและอัลปากา ก็เช่นกัน พวกมันแยกแยะเสาสัญญาณโทรศัพท์มือถือกับต้นไม้ไม่ออก จากนั้น คุณเคลาส์ ผู้มาก่อนผม ได้เล่าเรื่องการตรวจเลือดให้ผมฟังอย่างใจดี และนี่คือคำอธิบายที่ผมได้รับ: เราเจาะเลือด ให้คนได้รับรังสี แล้วเจาะเลือดอีกครั้ง เลือดก็จะเปลี่ยนแปลง จากนั้นทางอุตสาหกรรมก็เข้ามาบอกว่า "อ้อ การแข็งตัวของเลือดเกิดขึ้นเพราะการเจาะเลือดครั้งที่สอง" ผมจึงคิดว่า เอาล่ะ เราจะทำแบบอื่น ผมเจาะเลือด ใช้หลอดทดลองสองหลอดและแผ่นกระจกสองแผ่น ผมให้หลอดหนึ่งได้รับรังสี อีกหลอดหนึ่งไม่ได้รับรังสี พร้อมๆ กัน แล้วผมก็ดูภายใต้กล้องจุลทรรศน์แบบสนามมืดเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น และเรามาดูกันเลยดีกว่า ตรงนี้เราจะเห็นเลือดที่ไม่ผ่านการฉายรังสี เราจะเห็นเม็ดเลือดขาว ซึ่งเป็นสิ่งเล็กๆ สีขาวอยู่ด้านบน ทำหน้าที่ค้นหาแบคทีเรียและสารปนเปื้อน และเริ่มต้นภารกิจในการต่อสู้หรือปกป้องมนุษย์จากสารอันตราย ทีนี้เราจะมาดูเพิ่มเติม และอีกสักครู่เราจะเห็นเลือดเดียวกันจากบุคคลเดียวกัน ที่เก็บตัวอย่างในเวลาเดียวกัน นี่ไง และตรงนี้เราจะเห็นความแตกต่าง เม็ดเลือดแดง...เซลล์จับตัวกันเป็นก้อน เรายังคงเห็นเซลล์เม็ดเลือดขาวเล็กๆ ของเราซ่อนอยู่ตรงกลางก้อนนั้น แต่เซลล์นั้นไม่ได้ทำอะไรเลย หรือแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย ซึ่งหมายความว่า ภายใต้รังสีจากโทรศัพท์มือถือ ระบบภูมิคุ้มกันก็อ่อนแอลงด้วย เพราะเซลล์เม็ดเลือดขาวไม่เคลื่อนไหวได้เหมือนเดิมแล้ว เข้าใจไหมครับ (ผู้ชม: เข้าใจ) โอเค งั้นเรามาต่อกัน จากนั้นคนไข้คนหนึ่งซึ่งเป็นครูสอนศิลปะก็มาบอกว่า "คุณรู้ไหม ฉันจะวาดรูปสวยๆ ให้คุณดู" และผมกำลังแสดงรูปนั้นให้คุณดูด้วยความขอบคุณ เผื่อว่าเธอจะกำลังดูอยู่ ในส่วนบนของภาพ เราเห็นปั๊มน้ำมัน ซึ่งอาจจะไม่เหมาะสมกับสถานการณ์ในปัจจุบันนัก และเราเห็นรังสีที่ดี เซลล์เม็ดเลือดที่แข็งแรง ปั๊มได้รับเลือดอย่างเพียงพอ และหัวใจก็มีความสุขที่ได้รับออกซิเจนอย่างดี ในส่วนล่าง เราเห็นรังสีเทียม เลือดจับตัวเป็นก้อน ไหลช้าลงตามธรรมชาติ หลอดเลือดตีบแคบลง เหมือนที่เคลาส์อธิบายไว้อย่างเหมาะสมภายใต้การไหลเข้าของแคลเซียม คุณจำเรื่องแคลเซียมในเซลล์ได้ไหม... แคลเซียมส่งสัญญาณไปยังเซลล์ว่า "กล้ามเนื้อ โปรดเกร็งตัว" หลอดเลือดถูกล้อมรอบด้วยกล้ามเนื้อและมันจะหดตัว การไหลเวียนของเลือดไปยังหัวใจ สมอง และไตลดลงอย่างมากภายใต้รังสีจากโทรศัพท์มือถือ และผู้คนได้รับออกซิเจนน้อยลง และนั่นคือเรื่องราวของสามีฉัน ซึ่งฉันอยากจะเล่าให้ฟังโดยย่อเพราะฉันคิดว่ามันสำคัญ ในวันนั้น สามีฉันพูดว่า "ฉันไปต่อไม่ไหวแล้ว!" เขาเป็นโรคหลอดเลือดสมองและมีอาการชัก ฉันพาเขาไปโรงพยาบาลโดยที่เขาไม่เต็มใจ พร้อมกับผ้าห่มกันรังสีและอุปกรณ์ป้องกันที่ถูกทิ้งทันทีที่นั่น เขาตกอยู่ในอาการโคม่าอย่างสมบูรณ์ในโรงพยาบาล พวกเขาทำการสแกน CT และสมองของเขาดูเหมือนสมองของซัลฟอร์ด ซึ่งคลอสเพิ่งแสดงให้ดู—สมองของหนู สมองของเขามีรูพรุนเต็มไปหมด และส่วนที่แย่ที่สุดคือ สามีของฉันไม่สามารถใช้เครื่องช่วยหายใจได้อีกต่อไป ทำไม? กระบังลมเป็นกล้ามเนื้อที่ทำให้เกิดการหายใจเข้าและออกอย่างลึก กระบังลมของสามีฉันหดเกร็ง และไม่ว่าจะใช้แรงดันผ่านสายออกซิเจนมากแค่ไหน หรือแม้แต่ตอนนอนคว่ำ เขาก็ยังหายใจไม่ออก ใช่ค่ะ ไตของเขาทำงานล้มเหลว ทำไม? ไตได้รับเลือดจากหลอดเลือดไตขนาดเล็กที่ล้อมรอบด้วยกล้ามเนื้อ เนื่องจากอาการหดเกร็ง ไตจึงไม่สามารถกรองได้อีกต่อไป เขาจึงไตวาย ปอดของเขาไม่ได้รับออกซิเจน และอื่นๆ อีกมากมาย ต้องให้อาหารทางสายยาง ทำทุกอย่าง ฉันต่อสู้มาหกสัปดาห์: "ได้โปรดย้ายเขาไปห้องอื่นเถอะ" ฉันไปปรึกษาคณะกรรมการจริยธรรม หลังจากหกสัปดาห์ เขาถูกย้ายจากห้องที่มีอากาศถ่ายเท 4,000 ไมโครวัตต์/ตารางเมตร ไปอยู่ในห้องที่มีอากาศถ่ายเทน้อยมาก หลังจากนั้นสามชั่วโมง เขาก็หายใจได้เอง วันรุ่งขึ้น เขาเริ่มหายใจได้เอง และหลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ เขาก็นั่งรถเข็นได้ เราสามารถเริ่มการบำบัดการพูด การบำบัดทางกายภาพ ทุกอย่าง และการทำงานของไตของเขาก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว การพาเขากลับบ้านไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป ฉันมีลูกสามคนที่อยู่ในวัยเรียน ไม่มีผู้ดูแลเพราะสามีต้องใช้เครื่องดูดเสมหะอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงเป็นการอยู่ร่วมกันแบบแบ่งปันสำหรับเขาที่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ในสัญญาได้ระบุห้องที่มีฉนวนป้องกันและห้ามใช้การสื่อสารไร้สาย หลังจากสองสัปดาห์ พยาบาลกะกลางคืนชื่อบีร์กิตมาและพูดว่า "ฉันมีสิทธิ์ใช้ Wi-Fi ของฉัน" – ใช่! ฉันนอนกับสามีในตอนกลางคืน ต้องไปหาหมอตอนแปดโมงเช้า และบอกพยาบาลบีร์กิตว่า "จนถึง 22.00 น. เราจะปิดประตูไว้ ฉันจะทำเอง แต่หลังจากนั้น Wi-Fi จะปิด คุณช่วยดูดเสมหะให้สามีฉันด้วย ฉันต้องไปทำงานพรุ่งนี้" ตอนตีสอง นาฬิกาปลุกดังขึ้น และสามีของฉันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม เขาไม่หายดีอีกเลย เมื่อสี่สิบปีที่แล้ว คนที่เป็นโรคภูมิแพ้ถูกเยาะเย้ย เพราะมองไม่เห็นสารก่อภูมิแพ้ แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าสารก่อภูมิแพ้มีอยู่จริง รวมถึงโรคภูมิแพ้ถั่วลิสงด้วย และถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีอาการนี้ แต่เคลาส์คนนี้อาจเป็นได้ ตอนนี้คนที่ไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังถูกเยาะเย้ย แต่เพียงเพราะฉันไม่มีปัญหาไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่มี และฉันบอกคุณได้เลยว่าตัวเลือกในการรักษาค่อนข้างจำกัด ฉันลองมาหลายวิธีแล้ว แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการป้องกันการสัมผัสคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า คนเราต้องอยู่ห่างจากวิทยุก่อนเพื่อหายใจ กล้ามเนื้อต้องผ่อนคลาย แล้วเราก็สามารถช่วยได้ด้วยออกซิเจน วิตามิน แร่ธาตุ และสิ่งอื่นๆ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด และฉันไม่รู้จักใครที่แตกต่างไปจากนี้ คือ การอยู่ห่างจากวิทยุ และเราก็มีอุปกรณ์ช่วยเหลืออย่างที่ฉันมีอยู่ตรงนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลยหากไม่มีอุปกรณ์เหล่านี้ ฉันเรียกมันว่า "ยาตามความต้องการ" ดังนั้น นั่นหมายความว่าผู้ที่มีความไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า—ขอฉันนิยามใหม่—เราอาจไม่มีอาการใดๆ บนระบบขนส่งสาธารณะ เราสามารถเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ได้ เราสามารถทำได้ หากตรงตามเงื่อนไขพื้นฐานบางประการ และฉันคำนวณมาแล้ว หากเราเชื่อผลการศึกษาของออสเตรเลียที่พบว่า 17% ของผู้ใหญ่มีภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า นั่นหมายความว่าด้วยจำนวนผู้ป่วยในโรงพยาบาลเพียง 500 คน เรากำลังพูดถึงจำนวนที่...ถ้าเราหาร 1 ใน 85 คนที่ได้รับผลกระทบด้วย 3—ใช่แล้ว เรามีห้องสำหรับ 3 คน—เราจะได้ 28 ห้อง เราสามารถเติมเต็มวอร์ดสองแห่งด้วยผู้ป่วยที่เจ็บป่วยจากสิ่งแวดล้อม แพทย์ที่เจ็บป่วย และพยาบาลที่เจ็บป่วยได้อย่างง่ายดาย และเราก็คงแก้ปัญหาการดูแลพยาบาลไม่ได้ เราทำได้เพียงบรรเทาปัญหาเท่านั้น เช่นเดียวกันกับโรงเรียนอนุบาลและโรงเรียนทั่วไป ใช่แล้ว เราสามารถอยู่ในสถานะทางเศรษฐกิจที่ดีกว่านี้ได้มาก เพราะพวกเราส่วนใหญ่ที่ไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าต้องการทำงาน เราต้องการเป็นส่วนหนึ่งของสังคม วิธีการลดรังสีได้รับการพูดคุยกันแล้ว และนั่นคือเหตุผลที่ฉันขอร้องทุกคน: โปรดช่วยทำให้ภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นที่รับรู้ เพื่อที่พวกเรา—และฉันพูดแทนพวกเราทุกคน—จะได้มีที่ยืนในสังคมอีกครั้ง และเพื่อที่เราจะได้ร่วมกันก้าวไปสู่อนาคตที่สุขภาพดี และต้องการเก้าอี้สีเหลืองน้อยลงเรื่อยๆ ขอบคุณสำหรับการรับฟัง ดร. โรนัลด์ ไวเคิล: ครับ ขอบคุณมากครับ คุณโมนิกา ผมพูดไม่ออกเลย คำวิงวอนของคุณนั้นทรงพลังและกินใจมาก คำบรรยายของคุณนั้นกินใจจริงๆ เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เข็มตก และฉันคิดว่าทุกคนคงตระหนักแล้วว่าภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นภาวะที่ร้ายแรงและมีโอกาสแพร่หลายในสังคมของเรามากแค่ไหน ขอบคุณอีกครั้งสำหรับการแบ่งปันคำบรรยายของคุณ

from hm.

Sources/Links: MWGFD Pressesymposium 2. Mai 2026 https://www.mwgfd.org/2026/03/pressesymposium-5g6g-immer-weiter-so/