21. AZK - Dr. Beate Pfeil: WHO, heimsfaraldurssamningurinn und IHR: Vofir yfir okkur alræðisstjórn í heilbrigðismálum?

07.09.2025 | www.kla.tv/38784

Í næstu kynningu mun reyndur lögfræðingur dýpka og undirstrika hið sláandi efni Dr. Michaels Brunner á enn hagnýtari hátt. Hún mun fyrst og fremst einbeita sér að hættunum sem stafa af lagalegu ráðabruggi Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar (WHO) og heimsfaraldurssamningum hennar, sem og alþjóðlegu heilbrigðisreglugerðinni (IHR). Spurningin hangir í loftinu: Er okkur jafnvel ógnað af alræðisstjórn heilbrigðismála? Áður en við bjóðum næsta mælanda á 21. AZK með sín auðgandi sérfræðisjónarmið, skulum við skoða ferilskrá hennar. Dr. Beate Sibylle Pfeil, fædd árið 1967, er þýskur lögfræðingur og sjálfstæður rannsakandi sem sérhæfir sig í málum sem varða þjóðar minnihlutahópa í Evrópu. Þetta á sérstaklega við í samhengi stjórnskipunarréttar, alþjóðaréttar og evrópsks réttar. Hún hefur getið sér gott orð á sínu sviði með fjölmörgum fyrirlestrum og byltingarkenndum ritum, er þar á meðal meðhöfundur að handbók í mörgum bindum um þjóðernishópa. Frá 2008 til 2016 starfaði hún sem aðalritstjóri. Frá árinu 2019 hefur hún verið meðritstjóri European Journal of Minority Issues (EJM). Hún nam lögfræði við háskólann í Heidelberg og stóðst annað ríkispróf sitt í Freiburg. Árið 2002 lauk hún doktorsprófi í lögfræði með „summa cum laude“ frá háskólanum í Innsbruck. Hún starfaði og stundaði rannsóknir við Suður-Týrólska stofnunina fyrir þjóðernishópa í 20 ár. Þar af í 17 ár sem aðstoðarvísindastjóri. Frá 2017 til 2023 var hún þýskur meðlimur í sérfræðinganefnd Evrópusáttmálans um svæðisbundin tungumál eða minnihlutamál, sem er samningur Evrópuráðsins samkvæmt alþjóðalögum. Frá 2017 til 2022 var hún varaformaður Evrópsku miðstöðvarinnar um málefni minnihlutahópa í Flensborg. Núverandi starf hennar beinist að Covid aðgerðunum, þar á meðal áætlunum Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar frá lagalegu sjónarhorni. Hún er meðlimur í eftirfarandi samtökum „Neti gagnrýninna dómara og saksóknara“, „Læknum og vísindamanna fyrir heilsu, frelsi og lýðræði“, „Frjálsum lögfræðingum“, „Lögfræðingum fyrir upplýsingu“, „World Health Alliance“ og „Læknasamtökum fyrir Hippókratesareiðinn“. Dr. Beate Pfeil mun í dag tala um Alþjóðaheilbrigðismálastofnunina (WHO), heimsfaraldurssáttmálann og alþjóðlegu heilbrigðisreglugerðina. Vofir yfir okkur alræðisstjórn í heilbrigðismálum? Velkomin, Dr. Beate Pfeil. Þakka þér fyrir að deila þekkingu þinni með okkur. Þakka þér kærlega fyrir. Vertu oddhvöss ör. Þakka þér fyrir. Ég verð mjög hættlueg í dag, en ekki eins hættuleg og WHO. Og fyrst og fremst vil ég þakka samstarfsmanni mínum Brunner innilega fyrir frábært efni hans, sérstaklega þar sem það var einmitt þessi ósnertaleiki mannlegrar reisnar sem hvatti mig til að hefja lögfræðinám. Þessi fyrsta setning þýsku stjórnarskrárinnar var alltaf innblástur minn fyrir allt mitt lögfræðinám. Og þegar ég tala um Alþjóðaheilbrigðismálastofnunina (WHO) í dag, held ég að við þurfum ekki öll að vera lögfræðingar; ef við setjum upp gleraugu mannlegrar reisnar og dæmum WHO út frá þessu sjónarhorni, gætu einhver svör sjálfkrafa komið fram. Í því sem hér fer á eftir vil ég auðvitað fyrst og fremst einbeita mér að tveimur mikilvægum sáttmálum WHO: Alþjóðlegu heilbrigðisreglugerðinni og heimsfaraldurssáttmálanum, IHR. En fyrst vil ég útskýra hvað er þegar í gildi hjá WHO. Vegna þess að það sem við upplifðum á svokölluðu Covid tímabili frá 2020 og áfram, og það er ekki hægt að leggja nógu mikla áherslu á, hefur að gera með þá gildandi, ég vil nú segja, alræðisstjórn WHO. Þess vegna kemur fyrsti punkturinn: WHO í núverandi mynd. Síðan spurningin um hvað gæti gerst ef breytingarnar á Alþjóðaheilbrigðisreglugerðinni sem samþykktar voru við vafasamar aðstæður 1. júní 2024, öðlist í raun gildi, bæði samkvæmt alþjóðalögum og hugsanlega einnig á landsvísu. Í þriðja lagi vil ég fjalla um heimsfaraldurssamninginn sem var ekki samþykktur að fullu fyrr en á þessu ári. Ég vil útskýra það stuttlega síðar. Og svo, í lið 4, mun ég draga niðurstöðu mína. Liður 5 fjallar um að kanna sjónarhorn: hvað gæti gerst næst með WHO og áætlanir þar á bæ? Og umfram allt, spurning sem ég held að varði okkur öll: hvað getum við gert? Við - einstakir borgarar. Að 1. lið varðandi WHO og núverandi kerfisbresti hennar, þá segi ég þetta bara núna. Það er algjört kerfisbrestur. WHO var stofnað árið 1948 sem samtök ríkja. Og hægt og rólega frá miðjum níunda áratugnum, kom upp vandamál sem að hluta til stafaði af því að Bandaríkin höfðu fryst aðildargjöld sín um miðjan níunda áratuginn. Það er eðlilegt að slíkar stofnanir séu fjármagnaðar með reglulegum, óeyrnamerktum framlögum frá aðildarríkjum sínum. Um miðjan níunda áratuginn, að hvatningu Bandaríkjanna, frystu ríkin einnig aðildargjöld sín. Og svo fór hörmungin leynt og ljóst að gera vart við sig. Í dag eru um 85 prósent af fjárhagsáætlun WHO háð sjálfboðaframlögum, sem að mestu leyti eru eyrnamerkt tilteknum tilgangi. A þeim löndum sem legga til framlög til WHO, eru einnig lönd sem greiða ekki aðeins aðildargjöld sín, heldur gefa einnig sérstaklega til WHO. Því miður, myndi ég segja, er Þýskaland mjög til fyrirmyndar í þessu tilliti. Sumsé fara skattpeningar okkar til WHO í mestum mæli. Og þar sem Bandaríkin hafa nú slitið sig frá, er Þýskaland líklega styrktaraðili númer eitt. Svo eru styrktaraðilarnir einnig alþjóðastofnanir, og þá kemur að mikilvægu viðkvæmu máli, því þar eru margir einstaklingar á meðal. Nú, eins og ég lýsti undir þriðju örinni, er til frábær ný rannsókn frá Ítalíu - nei, frá Ástralíu, ekki Ítalíu. Þeir rannsökuðu eyrnamerkt framlög til Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar (WHO) – þar eru aðeins átta lyfjafyrirtæki séu á meðal þeirra – en allar aðrar stofnanir og samtök sem eru ekki ríki en veita eyrnamerkt framlög til WHO hafa, eins og þessi rannsókn sýnir svo snilldarlega, öll hagsmuna að gæta í lyfjatengdum tilgangi, næstum 100 prósent. Þeir kalla það pharma samræmanlegt. Og tvö efstu eru Gates-stofnunin og bóluefnabandalagið Gavi. Eitt atriði í viðbót sem vert er að nefna fyrirfram: stofnfeður WHO höfðu eitthvað í huga þegar þeir skrifuðu í 37. grein WHO-stjórnarskrárinnar, að forstjóri og starfsfólk skuli ekki leita fyrirmæla frá neinum stjórnvöldum eða yfirvöldum við skyldustörf sín. Og það sem á við um stjórnvöld eða ríkisstofnanir, á enn frekar við um hagnýtiákvæði frá lyfjaiðnaðinum eða samtökum sem tengjast lyfjaiðnaðinum. Þetta þýðir að WHO, með þessum eyrnamerktu framlögum, brýtur gegn eigin stjórnarskrá og það eru til enn frekari verklagsreglumr um það. Þá höfum við annað vandamál á bak við þessi framlög til WHO; sem er ekki hægt að undirstrika nógu oft: Ef t.d. Þýska sambandsþingið segði, já, við verðum einfaldlega að hækka aðildargjöld aðildarríkjanna aftur, þá myndum við auðveldlega leyst vandamálið með tengslin við lyfjaiðnaðinn. Nei, við höfum fyrir löngu í leyni, hljóðlega og bak við tjöldin verið að styrkja og stofnanavæða samskipti ríkja og einstaklinga með þessari sviksamlegu, svo ekki sé annað sagt, uppbyggingu opinberra aðila og einkaaðila, sem dregur ekkert í efa þar sem, til dæmis, í GAVI eða CEPI, tengir WHO við ríkisstjórnir, við hina frægu Gates-stofnun og vel á minnst við bóluefnaframleiðendur. UNICEF, Alþjóðabankinn og önnur frjáls félagasamtök róa einnig með GAVI. Framkvæmdastjórn ESB og aðrar rannsóknarstofnanir eru einnig sammála CEPI, sem gegn öllum reglum hefur áætlun um að þróa bóluefni á 100 dögum. Nú skulum við snúa okkur aftur að þessari grunnhugmynd að ríki eigi að þjóna fólki, þar á meðal mannlegri reisn og frelsi. Frá lagalegu sjónarmiði er þetta algjörlega óásættanlegt því ríki, einstaklingar og einkafyrirtæki geta jafnvel löglega verið hagnaðarmiðuð. En ef þetta tvennt er fléttað saman og ríkisstofnanir verða háðar einkaframlögum sem eru knúin áfram af hagnaði, þá erum við þegar á barmi hörmungar. Og allt þetta vandamál, sem er þegar fléttað saman innan WHO og sem ekki einn einasti þingmaður þýska sambandsþingsins hefur t.d. hugsað um hingað til – þá verðum við að benda þeim á þetta – er sá augljósi skortur á gagnsæi hjá WHO. Við höfum ekki aðeins þetta samstarf opinberra aðila og einkaaðila þar sem einkamál og opinber málefni eru fléttuð saman, heldur höfum við líka, eins og frábærir kollegar mínir hafa sýnt fram á, stöðuga hringekju fólks milli GAVI, Gates-stofnunarinnar og WHO. Gates-stofnunin leggur, með öðrum orðum, beint og óbeint í gegnum aðrar stofnanir sem hún styrkir eru framlög hennar um 20 prósent af fjárhagsáætlun WHO. Og herra Gates, sem annars vegar starfar sem góðgerðarmaður, hins vegar hagnast á öllum hagnaði sem stafar af þessum meintu framlögum. Svo nú höfum við gríðarlega hagsmunaárekstra. Ef svokallaður sérfræðingur WHO hefur starfað í lyfjaiðnaðinum og skiptir síðan skyndilega aftur til WHO eða gerir eitthvað hjá GAVI aftur, þá höfum við hagsmunaárekstra í miklum mæli. Og málið er: þessir eru ekki birtir - og allt í einu skiptir hér gagnavernd einhverju máli. Þá kemur næsti punkturinn: samningar við styrktaraðila WHO, þar sem hægt væri að ákvarða hvaða tilgangi styrktaraðilarnir tengja við framlög sín. Þeir gætu sagt: „Jo, notaðu ModRNA bóluefnið okkar, það er frábært, að minnsta kosti þegar kemur að hagnaði, annars gefum við þér ekkert, svo vinsamlegast mælið með því.“ Og hvílík tilviljun, þessir samningar eru heldur ekki birtir, ekki gerðir aðgengilegir almenningi. Og kórónan af öllu þessu er aðferðin sem kallast neyðarskráningarferli frá 2022 hjá WHO. Þar geta lyfjafyrirtækin sótt um að lyf og bóluefni, sem þau framleiða síðan í tilraunaskyni einu sinni - áður en við vitum nákvæmlega hvaða meint hættuleg faraldursveira er aftur í dreifingu, einu sinni óhlutbundið á rannsóknarstofu. Og síðan aftur með samsvarandi sérstökum sýklum þegar svokallaður faraldur kemur í raun upp. Þessi lyf og bóluefni eru skoðuð, einu sinni af fornefnd, síðan af síðari (nefnd). En nú kemur skandallinn í öllu sínu veldi: WHO áskilur sér rétt til að ákveða eitt og sér hvað eigi að gera eða ekki gera við niðurstöður þessara sérfræðingaskýrslna, og hér áskilur hún sér einnig rétt til að ákveða hvort þær eigi að birta eða ekki. Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin hefur fulla stjórn á niðurstöðum sérfræðingaskýrslnanna. Þetta er líka fordæmalaust hneyksli og í dag veltum við fyrir okkur hvers vegna svo margir þjást nú af bólusetningarskaða, af völdum bóluefnisins gegn Covid, hins svokallaðs Covid-bóluefnis, og sumir vita enn ekki að skaðinn kemur frá því. Svo nú höfum við WHO sem á þessum bakgrunni, þjáist nú þegar af miklum kerfisbrestum, og nú kemur að mjög stóra vandamáli sem tengist þeirri staðreynd að einn einstaklingur innan WHO hefur of mikil völd. Og það er eins og við vitum, forstjórinn; sérstaklega herra Tedros er einnig í sviðsljósinu hjá mannréttindasamtökum fyrir stríðsglæpi og svo framvegis. Þessi Tedros, sem hefur ekkert lýðræðislegt umboð, getur nú þegar lýst yfir svokölluðum heilbrigðisneyðarástandi sem varðar alþjóðlega þætti. Og hann getur á þessum grundvelli gefið út svokallaðar ráðleggingar líkt og við sáum afleiðingar handahófskenndra aðgerða Tedros árið 2020. Eins og við öll vitum voru þetta meðal annars skyldubundnar bólusetningar og prófanir, læknisskoðanir, meðferðir, smitrakningar, einangrun, sóttkví, ferða- og viðskiptatakmarkanir og svo framvegis. Nú gæti staðreyndarskoðari sagt: já, en Tedros verður að taka tillit til ákveðinna staðreyndaviðmiða, eins og fram kemur í Alþjóðaheilbrigðisreglugerðinni IHR. Og þá fagnar lögfræðingurinn og segir, já, við höfum gríðarlegan lista af sjúkdómum; ef þeir eru til staðar og dreifast hratt um allan heim, þá getur hann lýst yfir neyðarástandi. PHEIC, viðeigandi skammstafað á ensku, stendur fyrir Public Health Emergency of International Concern - hvílík kaldhæðni! Og ef hann gerir síðan tillögur, til dæmis um almennar eða stofnanabundnar bólusetningarskyldu, þá verður hann að athuga meðalhófið, hann verður að athuga hvort það hjálpi í raun til við að hefta smitsjúkdóma um allan heim, hvað með mögulegar aukaverkanir og svo framvegis - hann verður að gera allt sem hann getur. Já, þetta stendur á pappír, en - og þetta er líka enn of lítið þekkt - vísindalegar sannanir og meðalhóf eru svo mikilvægar hér og ekki pappírsins virði sem þær eru skrifaðar á. Vegna þess að þessi Tedros hefur að vísu neyðarráð sem ráðleggur honum, kemur eingöngu með ráðleggingar; Ráðið er á engan hátt sjálfstætt; Meðlimirnir eru skipaðir af Tedros sjálfum og ef nauðsyn krefur, afskipaðir. Ólíkt svokölluðu réttarríki eins og við erum nú að sækjast eftir, þá er engin óháð eftirlitsstofnun. Hvað sprettur síðan út úr öllu þessu? Við höfum gríðarlega hagsmunaárekstra. Við stöndum frammi fyrir mikilli hættu á handahófskenndum aðgerðum, misnotkun valds af hálfu herra Tedros, sem alls kyns fólk í bakgrunni gæti hvíslað að honum allt öðrum hlutum en sönnunargögnum og meðalhófi. því stendur hér fyrir neðan, hætta á utanaðkomandi stjórn frá hverjum sem er. Og hvað stendur við lok þessarar keðju er það versta: hættan sem löngu er orðin að veruleika, af stórfelldum brotum á stjórnarskrárréttindum, þar á meðal réttinum til lífs, líkamlegra heilinda og auðvitað brot á heilsu manna. Sem stendur er svona statt, og það er ekki hægt að leggja nógu mikla áherslu á það, hjá WHO. Það sem bíður okkar í framtíðinni, þegar þessar alþjóðlegu heilbrigðisreglur, sem eru nú að nálgast okkur, verða samþykktar – eins og ég sagði, í fyrra og nú er frestur til að andmæla liðinn fyrir nánast öll ríki; hann var 19. júlí. Ríkin hefðu haft tækifæri til að andmæla gildistöku þessara alþjóðlegu heilbrigðisreglna, frá og með 2024, með því að leggja fram andmæli til WHO. Þá hefði fyrri útgáfa WHO átt við. Því miður nýttu mjög fá ríki sér þennan frest 19. júlí; meira um það síðar. Með því að andmæla ekki eru hinir nú skyldugir samkvæmt alþjóðalögum að innleiða þessar alþjóðlegu mannréttindareglur, ef þeir hafa ekki þegar gert það og þær munu þá taka gildi samkvæmt alþjóðalögum 19. september. Hvað stendur í þeim? Innan gildandi heilbrigðisreglugerðar hefum við þegar gildandi PHEIC. Nú bætist við neyðarástand vegna heimsfaraldurs. orðað sem stigvöxtur. Sem lögfræðingar sjáum við strax að þetta eru frekari stigvaxandi þættir – að þetta hlýtur að vera enn hættulegra, veiran hljoti að breiðast út enn hraðar í mörgum löndum. Þetta snýst um að fara fram úr getu heilbrigðiskerfisins. Þetta snýst um þá staðreynd að þessi veira, eins hryllileg og hún er máluð upp, gæti hugsanlega valdið félagslegri og efnahagslegri röskun og síðan stendur þarna að mikil áhætta nægi. Svo þetta er líka fordæmalaust hneyksli; enn starfandi stjórnlagadómstóll, til dæmis þýski stjórnlagadómstóllinn, ætti í raun að tæta slík dæmi í tætlur fyrirfram. Síðan liður 2: hvað segir nýja alþjóðlega heilbrigðisreglugerðin í raun og veru berum orðum? Það sem lyfjaiðnaðurinn hefur líklega lengi óskað og vonast eftir: ný áhersla, á fínu 'new speak' máli, viðeigandi heilbrigðisvörur, þar á meðal, auðvitað lyf, svokölluð bóluefni, og einnig, sem ég tel mjög mikið áhyggjuefni, frumu- og genatengdar meðferðir. Sérstaklega eftir það sem við höfum nú heyrt frá kollega mínum, Brody. Og þessi, öll þessi úrræði, geta nú verið háð neyðartilmælum. En jafnvel utan neyðarástands getur TETROS, forstjórinn, gefið út tilmæli. Þetta eru svokölluð varanleg tilmæli. Nú ætti að efla rannsóknir og þróun slíkra vara og yfirlýsingar WHO eru alveg skýrar; Nú eiga allar vörur að vera byggðar á ModRNA, sérstaklega þegar kemur að bólusetningum. Rannsóknir og þróun á að efla gríðarlega og nýjar framleiðsluaðstöður eiga að vera byggðar um allan heim. Því að eins og við heyrðum einnig í Genf, var vandamálið með COVID-19 að þróunarlönd höfðu greinilega ekki nægan aðgang að öllum þessum blessunum. Þetta er þar sem jafnræðisreglan, jöfn dreifing, kemur inn í myndina. Og samstöðunnar vegna, undir yfirskriftinni 'samstöðu' eiga ríkari löndin að grafa djúpt í vasa sína svo að þau fátækari geti framleitt enn meira. Og ég nefndi áðan að þessi neyðarsamþykkislisti er til, sem þýðir að WHO er þegar að reyna að hafa gríðarleg áhrif á eftirlitsyfirvöld heimsins á þennan hátt. Og ég hef fengið sérfræðinga til að útskýra fyrir mér að framleiðsla þessa svokallaða ModRNA bóluefnis sé óhjákvæmilega einnig tengd Gain of function- rannsóknum. Það þýðir að þeir leita nú með logandi ljósi um allan heim að arðbærum heimsfaraldurssýklum, tæknibreyttum á rannsóknarstofu. Sumsé er stökkbreytingin fengin tæknilega fram svo einmitt sé hægt að framleiða bóluefni fyrir þessari stökkbreytingu. Sérfræðingarnir deila um hversu hættulegt þetta sé. Þar hef ég hlustað á Dr. Wodarg, svo hlusta ég á prófessor Wiesendanger. Ég er ekki sérfræðingur hér, svo ég get ekki dæmt um. Ég sé bara að þrýstingurinn sem hér er beitt er nokkuð skýr; það eru greinilegir hagsmunir í húfi. Það eru til hópar sem vilja nýjan heimsfaraldur. Svo mikið get ég lesið út úr öllu þessu. Þetta þýðir að við höfum frekari styrkingu á þessari einhliða, lyfjafyrirtækjalegau sýn á læknisfræði. Við höfum aukna öryggisáhættu. Prófessor Kemmerer segir réttilega að með þessari Mod-RNA innspýtingu muni þá fyrst heimsfaraldrar í raun finna miklu frjósamari jörð í mannslíkamanum. Með því að bæla niður ónæmiskerfið flýta þessar innspýtingar fyrir heimsfaröldrum enn frekar. Þetta er hægt að fullyrða með vissu í dag miðað við núverandi þekkingu. Líf og heilsa eru í enn meiri hættu. Nú kemur þriðja stórhættulega atriðið. Í þessu IHR skjali stendur nú það sem við höfum heyrt frá ESB í langan tíma, það sem við heyrum líka í okkar eigin ríkjum. Við erum hér á And-ritskoðunar ráðstefnunni. Og eitt hættulegasta hugmyndafræðilega verkfærið er þessi sviksamlega hugmynd um að það sé einhvers staðar yfirvald sem krefist réttar til að berjast gegn rangfærslum og falsfréttum. Og þessi einokun á sannleikanum – og ég er alltaf hissa á því að enginn stjórnskipunardómari, varla nokkur stjórnskipunarlögfræðingur, bendir á þetta – er í grundvallaratriðum stjórnarskrárbrot. Grundvallarrétturinn til tjáningarfrelsis og fræðilegs frelsis byggist á hugmyndinni um frjáls skoðanaskipti í gegnum frjálsa umræðu. Og ef hún er skert, þá er þetta frelsi í raun kæft. Nú er það komið, án nokkurra mótmæla frá opinberum aðilum. Að berjast gegn rangfærslum og falsfréttum er innifalið í þessari nýju alþjóðlegu mannréttindareglugerð. Svo bætast við þetta áhættusamskiptin. Þannig að þarna út situr einhver sem veit hvernig þetta gengur fyrir sig, hvernig þessi áhætta lítur út. Og sá ákveður nú hvað almenningi á að vera sagt, hvað eigi að vera áhætta. Og allt annað er hunsað. Að baki þessu liggur mjög sviksamleg hugmynd. Hún kallast að berjast gegn upplýsingarfaraldri Líka hér birtist áróðurstungumálið: upplýsingafaraldur, hljómar næstum því jafn hættulegt og heimsfaraldurinn. Og kenningin felur nú þegar sé hæg sé að slaufa ofgnótt af upplýsingum. Hver ákveður hvað sé of mikið? Og við mennirnir erum sumsé ekki lengur í stakk búnir til að greina á milli þess hvaða upplýsinga við neytum og hvaða ekki. Þá hefur lengi eitthvað verið í gangi með hegðunarstýringu hjá WHO, en ekki bara þar. Ekki er lengur hægt að fá fólk til að fylgja ákveðnum leiðbeiningum sannfæringakrafti og vegna góðs starfs ríkisstofnanna - það væri frábært - heldur snýst þetta í raun um að stjórna hegðun fólks á sálfræðilegu stigi. Þá þurfum við ekki lengur vísindalegar sannanir, sem er þægilegt fyrir þá sem vilja beita valdi eða hagnast. Allt þetta fær aukið vægi með því WHO hefur gert samninga við allan stafræna stórtæknigeirann. Og ef vafi leikur á geta þeir einnig sagt þeim hvað á að teljast satt og hvað á að teljast ósatt. Því það, hverjum kemur það á óvart, er ekki öllum ljóst. Þannig að í kjarnanum höfum við hér aðgerðir gegn frelsi, skoðunum, upplýsingum og einnig gegn fjölmiðlum, frjálsum fjölmiðlum, sem eru fulltrúar andstæðra skoðana. Og auðvitað, og þetta er algerlega banvænt, fræðilegu frelsi. Svo eitt mikilvægt atriði hér í lokin: Hvað annað er innifalið í alþjóðaheilbrigðisreglugerðinni IHR? WHO krefjst nú þess að ríkin komi á fót þjóðlegri IHR stofnun, sem að sjálfsögðu mun eingöngu fást við að setja IHR reglugerðirnar í framkvæmd. Á stjórnsýslustigi þar á milli, t.d. í Þýskalandi, í sambandsríkjunum eða á sveitarstjórnarstigi, eiga heilbrigðisyfirvöld alls staðar að miða að eða hafa áhuga á að samræma sig við skuldbindingar WHO. Ef vafi leikur á verður ekki lengur kannað hvort þessar skuldbindingar séu skynsamlegar og umfram allt ekki lengur hvort þær samrýmast stjórnarskrá og mannréttindum. Þannig verður þrýstingurinn aukinn gríðarlega á samningsríkin að innleiða þær. Það væri IHR 2024, sem færi að blómstra hjá okkur. Samningurinn um heimsfaraldurinn er enn svolítið langt frá okkur og með mikilli heppni gæti verið að hann yrði ekki að veruleika. Þetta tengist einnig þessum heimsfaraldursneyðarástandi. Hins vegar inniheldur heimsfaraldurssamningurinn sjálfur enga heimild til að lýsa yfir neyðarástandi. Því miður höfum við nú þegar alþjóðaheilbrigðisreglugerðina (IHR) til þess. En þar segir til dæmis að samningurinn gildi á meðan á heimsfaraldri geisi og á milli faraldra. Þannig að hér eru faraldursfrásögnin studd. Við lifum á tímum heimsfaraldra. Sem útskýringin er í mesta falli sagt að dýrasjúkdómar smitanlegir til manna, sumsé að í bakgrunni komi athafnir manna komi líka við sögu. Lykilorðið er Gain-of-Function- rannsóknir Það verður fljótt falið. Því hér höfum við frekari útfærslu og styrkingu kröfunnar þessara viðeigandi heilsuvara. Allt sem ég hef þegar nefnt hér varðandi IHR Þar að auki er sú staðreynd að tækniflutningur á að eiga sér stað milli ríkra og fátækra. Svo kemur hið fræga „Pathogen Access and Benefit Sharing System.“ Málið er þar að lönd heimsins berjast auðvitað um aðganginn að erfðaefni. En á þessum grundvelli er hægt að þróa lyf og bóluefni – sem er gríðarlegt hagnaðarlíkan. Og sérstaklega þeir fátæku vilja auðvitað eiga hlutdeild í hagnaði hinna ríku. Kannski er þetta okkar gæfa, því það eru innri deilur um fjármálin. Og þetta er líka ástæðan fyrir því að þessi faraldurssamningur hefur ekki enn kominn í framkvæmd. Og þetta er ástæðan fyrir því að nú í ár við samþykktina, gleymdist næstum því 12. grein, 2. málsgrein, sem segir að samningurinn geti aðeins verið opnaður til undirritunar þegar aðilar hafa komið sér saman um viðauka við hið svonefnda „páfakerfi“. Það þýðir að við höfum vonarglætu um að innri deilan – þá tveir rífast, þá gleðst sá þriðji – kannski deilan um peninga, muni gegna mjög mikilvægu hlutverki hér og spara okkur þennan faraldurssamning. Og það væri stórkostlegt. (Þetta snýst) auðvitað enn um að styrkja leyfiskerfi fyrir neyðarnotkun. Það sem áður var að finna í þessu sérstaka blaði – við skulum kalla það neyðarnotkunarlistann – er nú verið að útfæra þar. Svo að lokum snýst þetta um að koma á fót alþjóðlegri læknisfræði-iðnaðar samsteypu, ekkert annað. Þetta snýst ekkert um heilsu. Þetta snýst um allt annað en heilsu. Fólk mun búa hér. Heilsa manna er sett í hættu, líkamleg heilindi eru sett í hættu í þágu hagnaðar og valds. Og svo höfum við þriðja atriðið: hugtakið 'upplýsingafaraldurinn' í heimsfaraldurssáttmálanum er mjög mikið áhyggjuefni. IHR felur í sér baráttuna gegn rangfærslum og upplýsingaóreiðu. Nú kemur önnur bomba. Þetta snýst um að styrkja vísindaheilsu (e-Science Health) og faraldurslæsi (e-Pandemic Literacy) almennings. Svo hér raungerist augljóslega sannleikseinokun WHO: það skal heilaþvo almenning á sviði heimsfaraldra, lýðheilsu og vísinda – auðvitað samkvæmt skilningi Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar WHO. Já, vegna þess að, eins og ég sagði, við höfum enga eftirlitsstofnun. Háttsettur fulltrúi Sameinuðu þjóðanna hefur þegar lýst því nokkuð yfir , án nokkurrar mótmæla frá Sameinuðu þjóðunum, að WHO sé, eins og við vitum, dótturfélag Sameinuðu þjóðanna og að vísindin séu eign Sameinuðu þjóðirnar. Hvað hafa vísindin eiginlega með eignarhald að gera? Eina skýringin er alltaf vald og hagnaður. Og síðan á að upplýsa fólk um virkni og öryggi þessara lækningavara. Þannig að þessu er þegar tekið sem sjálfsögðum hlut og hegðunarstjórnun er enn frekar efld. Svo höfum við frekari nýjungar, styrkt eftirlitskerfi og síðan innleiðingu One Health meginreglunnar sem þegar er fyrirliggjandi, sem tengir dýraheilbrigði við umhverfisheilbrigði og heilbrigði manna, sem gefur WHO enn frekari ómælanleg völd og auðvitað, einnig til að styðja þessa kenningu um mannsmitandi dýrasjúkdóma. Það sumsé að heimsfaraldrar geti aldrei í raun verið af völdum manna, heldur aðeins af því að dýr veikist skyndilega hættulega, af hvaða ástæðu sem er, og síðan dreifist sjúkdómurinn til manna. Yfirflæði mannsmitandi dýrasjúkdóma (e-Zoonotic Spillover) eru að sjálfsögðu hluti af jöfnunni. Já, og ef við lítum á allt saman aftur, hugmyndina um að mannleg reisn sé ósnertanleg, hugmyndina um mannréttindi, um frelsið. Og ef við skoðum síðan þessa samninga, þá stöndum við fyrst og fremst frammi fyrir aukinni og raunverulegri ógn við fullveldi ríkja. Ég legg áherslu á raunverulega ógn vegna þess að jafnvel árið 2020 var ekkert ríki skylt að framkvæma einfaldlega það sem WHO mælti með. En þau gerðu það. Þau gerðu það og ég varð verulega slegin yfir þessu. Og samstarfsmaður minn, Brunner, hefur svo útskýrt þetta svo vel hvar annmarkarnir liggja í réttarkerfum okkar. Jæja, í fyrsta lagi, vantar að mínu mati það siðferði sem jafnvel bestu réttarkerfin geti ekki lifað án: siðferðið sem er einnig fært um að bæta upp fyrir gallað réttarkerfi. Við höfum upplifað tíma, t.d. í Þýskalandi og vissulega líka víðar, með virkum alríkisstjórnlagadómstóli sem leit á frelsi og reisn einstaklingsins sem bæði upphafs- og endapunkt og setti það í fyrsta sæti. Og allt þetta hefur glatast. Ég man enn hversu skelfingu lostin ég varð þegar ég las í fyrsta skipti í handbók stjórnskipunarréttar, að hver stjórnarskrá er háð forsendum sem hún getur ekki skapað sjálf. Og ég hugsaði alltaf, já, ef hún er skrifuð niður, þá verður henni fylgt. Svona barnalegur er maður sem laganemi. Þar hef ég heldur betur fengið lexíu, en það líka fyrsta flokks. Með þessari hugræna hernaði, með þessari upplýsingafaraldurs-pólitík, með Digital Services Act ESB, með þessum brjálæðislega sjúkdómi staðreyndaskoðaranna, sitjum við að lokum uppi með algjöra endurskilyrðingu fólks frá sjálfstæðum hugsandi borgurum til hlýðinna undirsáta. Þetta hefur áhrif á öll svið, þar á meðal stjórnvöld, dómsvald, löggjafarvald og svo framvegis. Og án þessara siðferðis um mannlega reisn, frelsi, getur réttarkerfi ekki lengur virkað. Samstarfsmaður minn Brunner orðaði það svo vel og kannski á þessum punkti: fyrstu drög að þýsku stjórnarskránni innihéldu upphaflega setninguna: „Ríkið er til fyrir fólkið, ekki fólkið vegna ríkisins." Og allt þetta er nú – hann orðaði það svo frábærlega á annan hátt – allt þetta er hrunið í augnablikinu. Þannig að fullveldinu er enn heiftarlega ógnað af WHO og við stöndum frammi fyrir að stjórnskipulegt eftirlit, þ.m.t. stjórnlagadómstólar, hefur algerlega brugðist, . Ég sé þetta með hryllingi, sérstaklega í Þýskalandi, og einnig pólitísku ofsóknirnar sem eiga sér stað í landi okkar; mig hefði aldrei getað órað fyrir því. Og sem afleiðing er auðvitað aukin hætta á gríðarlegum takmörkunum á frelsi, handahófskenndum neyðarástandsyfirlýsingum og hugsanlega varanlegri útgáfu frelsistakmarkandi tilmæla. Og í ljósi skorts á eftirlitsstofnunum hjá WHO og ríkin sem hunsa einfaldlega eftirlitsstofnanir sínar, þá höfum við annað mikilvægt atriði, eins og samstarfsmennirnir Silvia Behrendt og Amrei Müller hafa ítrekað bent á: við höfum, og þetta passar inn í heildarmyndina af sífellt versnandi, hugmyndafræðilegri hernaðarvæðingu heilbrigðisstefnunnar. Það er ekki í samningnum, en það er kenning um alþjóðlegt heilbrigðisöryggi: sýklar eru meðhöndlaðir eins og hernaðaróvinur, öryggisáhætta, og þá verða viðbrögð að vera sjálfvirk. Þannig er sjálfvirkni sett upp og auðvitað eru bólusetningar gegn þeim sem sjálfsagður hlutur. Það er ekki lengur spurt hvort þeir séu að bólusetja fólk til dauða. Og við höfum líka, þó aðeins á einum stað, styrkingu á stafrænu heildareftirliti með mannkyni, vegna þess að stafræn bólusetningarvegabréf hafa nú verið kynnt til sögunnar. Mjög mikilvægt efni þegar kemur að alræðislegri athugun. Svo eru auðvitað auknar heilbrigðisaðgerðir í gegnum þessa læknis-lyfjafræði samsteypu, hugmyndin um upplýsingarfaraldur sem ég hef þegar lýst í smáatriðum. Og svo er í þessum samningum er laumað inn sífellt hugmyndafræðileg endurskipulagning. Þetta snýst um að færa fólk hægt en örugglega frá hugmyndinni: ÉG er einstaklingurinn, mitt frelsi er upphafs- og endapunkturinn. Nei, þú ert ekkert, samfélagið er allt. Kemur það kunnuglega fyrir sjónir? Mannleg reisn er ekkert þema lengur. Við erum að þróast í átt að sameiginlegri hlýðni. Þetta felur til dæmis í sér svokallaða heildræna samfélagsnálgun. Þetta þýðir að þegar hættulegur heimsfaraldur kemur upp verða allir í samfélaginu að standa saman og taka í sama streng. Hvað þýðir það rökrétt? Röklega séð þýddi þetta að ef sá sem ekki tekur í sama streng er fyrir utan. Við erum búin að upplifa þetta allt. Þið verðið að láta bólusetja ykkur til að öðlast grundvallarréttinn ykkar, annars eruð þið farin. Það er harðlega ráðist á allar skoðanir sem víkja frá þessari. Og ofan það bætast þessi gervi-grunnréttindi réttlætis og samstöðu. Og þá standa þau samhliða raunverulegum mannréttindum. Já, það veitir í raun svarið. Ef ég spyr, vofir yfir okkur alræðisstjórn heilbrigðismála? Við erum ekki bara að fást við alræðisstjórn í heilbrigðismálum, sem vofir yfir okkur, heldur við alþjóðlega þróun í átt að einræði og alræði á þeim stöðum þar sem það ekki er eða hefur ekki enn náð þeim punkti. Það er þar sem það á að gerast. Við erum undir miklum þrýstingi á réttarríkið, á grundvallarréttindi, þar á meðal fyrrnefndan rétt til sjálfviljugs samþykkis fyrir læknisfræðilegum tilraunum, sem er festur í 7. grein mannréttindasáttmála Sameinuðu þjóðanna. Við erum undir þrýstingi á fullveldi aðildarríkjanna og, að lokum, þessa mjög alvarlegu hættu. Þannig að þetta snýst í raun um allt. Þess vegna aftur að 5. kaflanum. Í stuttu máli, hvað gerist næst? Við höfum, Guði sé lof. Þið getið tekið hvaða afstöðu sem þið viljið til þessara ríkja, en útganga Bandaríkjanna var gríðarlega mikilvægt merki. Argentína fylgdi í kjölfarið. Þessi ríki munu ekki lengur styðja alþjóðlegu heilbrigðislöggjöfina (IHR) í neinni útgáfu. Ísrael og Ítalía munu heldur ekki styðja alþjóðlegu heilbrigðislöggjöfina 2024, sem er mjög spennandi. Austurríki lagði einnig fram andmæli, en aðeins – ég set það í gæsalappir – vegna þess að þeir áttuðu sig mjög seint á því að þingið hafði ekki enn samþykkt það. En samkvæmt stjórnarskránni hefðu þeir þurft að samþykkja það; jafnvel allrafyrstu útgáfu IHR. Það þýðir að þeir munu samt vilja fá samþykki þingsins – en samt. Varðandi faraldurssamninginn, eins og ég hef þegar lýst, er vonandi að hann taki ekki gildi. Og eitt mikilvægt atriði er – og þetta er eitthvað sem ég tók eftir af dæminu um Austurríki – að ef ríkisstjórnir eru ekki lýðræðislega kjörnar beint þá hafa þær heimild til að semja um og undirrita samninga samkvæmt alþjóðalögum. Að jafnaði verða þing þó að veita samþykki sitt. Við gátum hafið þetta á síðustu stundu í Austurríki líka, því það hafði einhvern veginn gleymst, eins undarlegt og það er. Þess vegna er þetta mikilvægt: annað er fulltrúi samkvæmt alþjóðalögum, hitt er lýðræðislegt lögmæti þessara ákvarðana stjórnvalda. Þing eru yfirleitt að verki í þessu. Það þýðir að þetta er líka ákall til lögfræðinga heimsins að athuga aftur: var þinginu ykkar yfirhöfuð leyft að hafa eitthvað um þetta að segja? Ef ekki, vinsamlegast vísið til þess og krefjist þess. Annars er ekki hægt að krefjast að þessari alþjóðlegu heilbrigðislöggjöf verð fylgt í þessum löndum. Í Þýskalandi eru þær aðeins ítarlegri og alríkisstjórnin hefur nú samþykkt samþykktarlög. En Þýskaland hafði þegar leyft andmælafrestinum að renna út, sem í raun jafngildir fullgildingaraðgerð. Ímyndið ykkur nú að Sambandsþingið og Sambandsráðið samþykki ekki þessi samþykkislög. Þá verður ríkisstjórnin í klípu. Annars vegar hefur hún skyldu samkvæmt alþjóðalögum, en hins vegar getur hún ekki hunsað lýðræðislega yfirlýstan vilja þingsins. Það er óttast að þau muni samþykkja. En mér finnst það sem er að gerast samt mjög spennandi. Og það er satt, ég kem úr mannréttindaheiminum; einnig hvað varðar Austurríki verðum við að nota hvert tækifæri sem gefst til að vekja athygli á slíkum vandamálum. Það er líka áhugavert að í Þýskalandi kveða þessi lög þegar á um að samþykki fyrir IHR takmarki grundvallarréttinn til líkamlegrar friðhelgi, persónulegs frelsis, leyndar um bréfaskriftir, póst og fjarskipti, sem og réttinn til frjálsra ferðalaga. Þannig að þeir gera einhvern veginn ráð fyrir að þetta sé sjálfvirkt, jafnvel þótt þýsk yfirvöld eigi í raun að innleiða lög (WHO líka. Já. Og ég og herra Brunner sammæltumst ekki fyrirfram. En fyrir mig er það alltaf mikilvægt, þegar kemur að því hvað við getum gert, að snúa aftur að hugmyndinni um mannlega reisn. Þessu var svo fallega lýst: hugmyndin um mannlega reisn, einnig sem siðferði grundvallarlaganna, sprettur af þeirri hugmynd að maðurinn sé ímynd Guðs, er sumsé kristilega innblásið. Út frá þessu sprettur gildi mannsins sjálfs. Og frá hugmyndinni Upplýsingarinnar, sem segir að það snúist um að mannurinn komist upp úr sjálfssköpuðum vanþroska sínum. Án þessarar siðferðis virkar ekkert í réttarkerfi okkar, kannski varla neitt í lífi okkar heldur. Þess vegna snýst þetta í raun um að gera allt sem í okkar valdi stendur. Herra Sasek orðaði það svo fallega: að biðja alltaf um hjálp, líka frá hinni hliðinni, að fræða samfélagið, fólkið í kringum okkur í gegnum virka stjórnmálastarfsemi, í gegnum mótmæli, bæklinga, fyrirlestra, hvað sem er. Í gegnum óháða fjölmiðla, með því að hafa samband við meginstraumsfjölmiðla. Haldið áfram að reyna, kannski eru einn eða tveir þar sem er aðgengilegir. Og umfram allt, með því að fræða stjórnmálamenn, að því gefnu að þeir séu ennþá fólk sem er kannski einfaldlega ennþá grunlaust. Ég geri ráð fyrir að það séu margir sem eru ekki grunlausir. En kannski grunlausir menn sem vinna að baki þessa upplýsta. Vinsamlegast, vinsamlegast fræðið og hvetjið til þess að hér sé tekin samviskuákvörðun. Og að lokum ættum við alltaf að reyna, eins oft og mögulegt er, að tala við dómstólana og benda á að grundvallarmannréttindi séu brotin hér. Og hver einasta aðgerð, ég er jafnvel sannfærð um, hver einasta hugsun telst sem NEI, og við viljum ekki svona heim. Við erum að stefna að framtíðarsýn af betri heimi með mannlegri reisn og frelsi. Með þetta í huga, þakka ég kærlega fyrir. Þakka þér kærlega fyrir, Beate Pfeil. Ör mín er aftur orðin hvöss. Þetta er enn ekki búið. Þessi útöndun eftir Covid faraldurinn er b Í næstu kynningu mun reyndur lögfræðingur dýpka og undirstrika hið sláandi efni Dr. Michaels Brunner á enn hagnýtari hátt. Hún mun fyrst og fremst einbeita sér að hættunum sem stafa af lagalegu ráðabruggi Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar (WHO) og heimsfaraldurssamningum hennar, sem og alþjóðlegu heilbrigðisreglugerðinni (IHR). Spurningin hangir í loftinu: Er okkur jafnvel ógnað af alræðisstjórn heilbrigðismála? Áður en við bjóðum næsta mælanda á 21. AZK með sín auðgandi sérfræðisjónarmið, skulum við skoða ferilskrá hennar. Dr. Beate Sibylle Pfeil, fædd árið 1967, er þýskur lögfræðingur og sjálfstæður rannsakandi sem sérhæfir sig í málum sem varða þjóðar minnihlutahópa í Evrópu. Þetta á sérstaklega við í samhengi stjórnskipunarréttar, alþjóðaréttar og evrópsks réttar. Hún hefur getið sér gott orð á sínu sviði með fjölmörgum fyrirlestrum og byltingarkenndum ritum, er þar á meðal meðhöfundur að handbók í mörgum bindum um þjóðernishópa. Frá 2008 til 2016 starfaði hún sem aðalritstjóri. Frá árinu 2019 hefur hún verið meðritstjóri European Journal of Minority Issues (EJM). Hún nam lögfræði við háskólann í Heidelberg og stóðst annað ríkispróf sitt í Freiburg. Árið 2002 lauk hún doktorsprófi í lögfræði með „summa cum laude“ frá háskólanum í Innsbruck. Hún starfaði og stundaði rannsóknir við Suður-Týrólska stofnunina fyrir þjóðernishópa í 20 ár. Þar af í 17 ár sem aðstoðarvísindastjóri. Frá 2017 til 2023 var hún þýskur meðlimur í sérfræðinganefnd Evrópusáttmálans um svæðisbundin tungumál eða minnihlutamál, sem er samningur Evrópuráðsins samkvæmt alþjóðalögum. Frá 2017 til 2022 var hún varaformaður Evrópsku miðstöðvarinnar um málefni minnihlutahópa í Flensborg. Núverandi starf hennar beinist að Covid aðgerðunum, þar á meðal áætlunum Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar frá lagalegu sjónarhorni. Hún er meðlimur í eftirfarandi samtökum „Neti gagnrýninna dómara og saksóknara“, „Læknum og vísindamanna fyrir heilsu, frelsi og lýðræði“, „Frjálsum lögfræðingum“, „Lögfræðingum fyrir upplýsingu“, „World Health Alliance“ og „Læknasamtökum fyrir Hippókratesareiðinn“. Dr. Beate Pfeil mun í dag tala um Alþjóðaheilbrigðismálastofnunina (WHO), heimsfaraldurssáttmálann og alþjóðlegu heilbrigðisreglugerðina. Vofir yfir okkur alræðisstjórn í heilbrigðismálum? Velkomin, Dr. Beate Pfeil. Þakka þér fyrir að deila þekkingu þinni með okkur. Þakka þér kærlega fyrir. Vertu oddhvöss ör. Þakka þér fyrir. Ég verð mjög hættlueg í dag, en ekki eins hættuleg og WHO. Og fyrst og fremst vil ég þakka samstarfsmanni mínum Brunner innilega fyrir frábært efni hans, sérstaklega þar sem það var einmitt þessi ósnertaleiki mannlegrar reisnar sem hvatti mig til að hefja lögfræðinám. Þessi fyrsta setning þýsku stjórnarskrárinnar var alltaf innblástur minn fyrir allt mitt lögfræðinám. Og þegar ég tala um Alþjóðaheilbrigðismálastofnunina (WHO) í dag, held ég að við þurfum ekki öll að vera lögfræðingar; ef við setjum upp gleraugu mannlegrar reisnar og dæmum WHO út frá þessu sjónarhorni, gætu einhver svör sjálfkrafa komið fram. Í því sem hér fer á eftir vil ég auðvitað fyrst og fremst einbeita mér að tveimur mikilvægum sáttmálum WHO: Alþjóðlegu heilbrigðisreglugerðinni og heimsfaraldurssáttmálanum, IHR. En fyrst vil ég útskýra hvað er þegar í gildi hjá WHO. Vegna þess að það sem við upplifðum á svokölluðu Covid tímabili frá 2020 og áfram, og það er ekki hægt að leggja nógu mikla áherslu á, hefur að gera með þá gildandi, ég vil nú segja, alræðisstjórn WHO. Þess vegna kemur fyrsti punkturinn: WHO í núverandi mynd. Síðan spurningin um hvað gæti gerst ef breytingarnar á Alþjóðaheilbrigðisreglugerðinni sem samþykktar voru við vafasamar aðstæður 1. júní 2024, öðlist í raun gildi, bæði samkvæmt alþjóðalögum og hugsanlega einnig á landsvísu. Í þriðja lagi vil ég fjalla um heimsfaraldurssamninginn sem var ekki samþykktur að fullu fyrr en á þessu ári. Ég vil útskýra það stuttlega síðar. Og svo, í lið 4, mun ég draga niðurstöðu mína. Liður 5 fjallar um að kanna sjónarhorn: hvað gæti gerst næst með WHO og áætlanir þar á bæ? Og umfram allt, spurning sem ég held að varði okkur öll: hvað getum við gert? Við - einstakir borgarar. Að 1. lið varðandi WHO og núverandi kerfisbresti hennar, þá segi ég þetta bara núna. Það er algjört kerfisbrestur. WHO var stofnað árið 1948 sem samtök ríkja. Og hægt og rólega frá miðjum níunda áratugnum, kom upp vandamál sem að hluta til stafaði af því að Bandaríkin höfðu fryst aðildargjöld sín um miðjan níunda áratuginn. Það er eðlilegt að slíkar stofnanir séu fjármagnaðar með reglulegum, óeyrnamerktum framlögum frá aðildarríkjum sínum. Um miðjan níunda áratuginn, að hvatningu Bandaríkjanna, frystu ríkin einnig aðildargjöld sín. Og svo fór hörmungin leynt og ljóst að gera vart við sig. Í dag eru um 85 prósent af fjárhagsáætlun WHO háð sjálfboðaframlögum, sem að mestu leyti eru eyrnamerkt tilteknum tilgangi. A þeim löndum sem legga til framlög til WHO, eru einnig lönd sem greiða ekki aðeins aðildargjöld sín, heldur gefa einnig sérstaklega til WHO. Því miður, myndi ég segja, er Þýskaland mjög til fyrirmyndar í þessu tilliti. Sumsé fara skattpeningar okkar til WHO í mestum mæli. Og þar sem Bandaríkin hafa nú slitið sig frá, er Þýskaland líklega styrktaraðili númer eitt. Svo eru styrktaraðilarnir einnig alþjóðastofnanir, og þá kemur að mikilvægu viðkvæmu máli, því þar eru margir einstaklingar á meðal. Nú, eins og ég lýsti undir þriðju örinni, er til frábær ný rannsókn frá Ítalíu - nei, frá Ástralíu, ekki Ítalíu. Þeir rannsökuðu eyrnamerkt framlög til Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar (WHO) – þar eru aðeins átta lyfjafyrirtæki séu á meðal þeirra – en allar aðrar stofnanir og samtök sem eru ekki ríki en veita eyrnamerkt framlög til WHO hafa, eins og þessi rannsókn sýnir svo snilldarlega, öll hagsmuna að gæta í lyfjatengdum tilgangi, næstum 100 prósent. Þeir kalla það pharma samræmanlegt. Og tvö efstu eru Gates-stofnunin og bóluefnabandalagið Gavi. Eitt atriði í viðbót sem vert er að nefna fyrirfram: stofnfeður WHO höfðu eitthvað í huga þegar þeir skrifuðu í 37. grein WHO-stjórnarskrárinnar, að forstjóri og starfsfólk skuli ekki leita fyrirmæla frá neinum stjórnvöldum eða yfirvöldum við skyldustörf sín. Og það sem á við um stjórnvöld eða ríkisstofnanir, á enn frekar við um hagnýtiákvæði frá lyfjaiðnaðinum eða samtökum sem tengjast lyfjaiðnaðinum. Þetta þýðir að WHO, með þessum eyrnamerktu framlögum, brýtur gegn eigin stjórnarskrá og það eru til enn frekari verklagsreglumr um það. Þá höfum við annað vandamál á bak við þessi framlög til WHO; sem er ekki hægt að undirstrika nógu oft: Ef t.d. Þýska sambandsþingið segði, já, við verðum einfaldlega að hækka aðildargjöld aðildarríkjanna aftur, þá myndum við auðveldlega leyst vandamálið með tengslin við lyfjaiðnaðinn. Nei, við höfum fyrir löngu í leyni, hljóðlega og bak við tjöldin verið að styrkja og stofnanavæða samskipti ríkja og einstaklinga með þessari sviksamlegu, svo ekki sé annað sagt, uppbyggingu opinberra aðila og einkaaðila, sem dregur ekkert í efa þar sem, til dæmis, í GAVI eða CEPI, tengir WHO við ríkisstjórnir, við hina frægu Gates-stofnun og vel á minnst við bóluefnaframleiðendur. UNICEF, Alþjóðabankinn og önnur frjáls félagasamtök róa einnig með GAVI. Framkvæmdastjórn ESB og aðrar rannsóknarstofnanir eru einnig sammála CEPI, sem gegn öllum reglum hefur áætlun um að þróa bóluefni á 100 dögum. Nú skulum við snúa okkur aftur að þessari grunnhugmynd að ríki eigi að þjóna fólki, þar á meðal mannlegri reisn og frelsi. Frá lagalegu sjónarmiði er þetta algjörlega óásættanlegt því ríki, einstaklingar og einkafyrirtæki geta jafnvel löglega verið hagnaðarmiðuð. En ef þetta tvennt er fléttað saman og ríkisstofnanir verða háðar einkaframlögum sem eru knúin áfram af hagnaði, þá erum við þegar á barmi hörmungar. Og allt þetta vandamál, sem er þegar fléttað saman innan WHO og sem ekki einn einasti þingmaður þýska sambandsþingsins hefur t.d. hugsað um hingað til – þá verðum við að benda þeim á þetta – er sá augljósi skortur á gagnsæi hjá WHO. Við höfum ekki aðeins þetta samstarf opinberra aðila og einkaaðila þar sem einkamál og opinber málefni eru fléttuð saman, heldur höfum við líka, eins og frábærir kollegar mínir hafa sýnt fram á, stöðuga hringekju fólks milli GAVI, Gates-stofnunarinnar og WHO. Gates-stofnunin leggur, með öðrum orðum, beint og óbeint í gegnum aðrar stofnanir sem hún styrkir eru framlög hennar um 20 prósent af fjárhagsáætlun WHO. Og herra Gates, sem annars vegar starfar sem góðgerðarmaður, hins vegar hagnast á öllum hagnaði sem stafar af þessum meintu framlögum. Svo nú höfum við gríðarlega hagsmunaárekstra. Ef svokallaður sérfræðingur WHO hefur starfað í lyfjaiðnaðinum og skiptir síðan skyndilega aftur til WHO eða gerir eitthvað hjá GAVI aftur, þá höfum við hagsmunaárekstra í miklum mæli. Og málið er: þessir eru ekki birtir - og allt í einu skiptir hér gagnavernd einhverju máli. Þá kemur næsti punkturinn: samningar við styrktaraðila WHO, þar sem hægt væri að ákvarða hvaða tilgangi styrktaraðilarnir tengja við framlög sín. Þeir gætu sagt: „Jo, notaðu ModRNA bóluefnið okkar, það er frábært, að minnsta kosti þegar kemur að hagnaði, annars gefum við þér ekkert, svo vinsamlegast mælið með því.“ Og hvílík tilviljun, þessir samningar eru heldur ekki birtir, ekki gerðir aðgengilegir almenningi. Og kórónan af öllu þessu er aðferðin sem kallast neyðarskráningarferli frá 2022 hjá WHO. Þar geta lyfjafyrirtækin sótt um að lyf og bóluefni, sem þau framleiða síðan í tilraunaskyni einu sinni - áður en við vitum nákvæmlega hvaða meint hættuleg faraldursveira er aftur í dreifingu, einu sinni óhlutbundið á rannsóknarstofu. Og síðan aftur með samsvarandi sérstökum sýklum þegar svokallaður faraldur kemur í raun upp. Þessi lyf og bóluefni eru skoðuð, einu sinni af fornefnd, síðan af síðari (nefnd). En nú kemur skandallinn í öllu sínu veldi: WHO áskilur sér rétt til að ákveða eitt og sér hvað eigi að gera eða ekki gera við niðurstöður þessara sérfræðingaskýrslna, og hér áskilur hún sér einnig rétt til að ákveða hvort þær eigi að birta eða ekki. Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin hefur fulla stjórn á niðurstöðum sérfræðingaskýrslnanna. Þetta er líka fordæmalaust hneyksli og í dag veltum við fyrir okkur hvers vegna svo margir þjást nú af bólusetningarskaða, af völdum bóluefnisins gegn Covid, hins svokallaðs Covid-bóluefnis, og sumir vita enn ekki að skaðinn kemur frá því. Svo nú höfum við WHO sem á þessum bakgrunni, þjáist nú þegar af miklum kerfisbrestum, og nú kemur að mjög stóra vandamáli sem tengist þeirri staðreynd að einn einstaklingur innan WHO hefur of mikil völd. Og það er eins og við vitum, forstjórinn; sérstaklega herra Tedros er einnig í sviðsljósinu hjá mannréttindasamtökum fyrir stríðsglæpi og svo framvegis. Þessi Tedros, sem hefur ekkert lýðræðislegt umboð, getur nú þegar lýst yfir svokölluðum heilbrigðisneyðarástandi sem varðar alþjóðlega þætti. Og hann getur á þessum grundvelli gefið út svokallaðar ráðleggingar líkt og við sáum afleiðingar handahófskenndra aðgerða Tedros árið 2020. Eins og við öll vitum voru þetta meðal annars skyldubundnar bólusetningar og prófanir, læknisskoðanir, meðferðir, smitrakningar, einangrun, sóttkví, ferða- og viðskiptatakmarkanir og svo framvegis. Nú gæti staðreyndarskoðari sagt: já, en Tedros verður að taka tillit til ákveðinna staðreyndaviðmiða, eins og fram kemur í Alþjóðaheilbrigðisreglugerðinni IHR. Og þá fagnar lögfræðingurinn og segir, já, við höfum gríðarlegan lista af sjúkdómum; ef þeir eru til staðar og dreifast hratt um allan heim, þá getur hann lýst yfir neyðarástandi. PHEIC, viðeigandi skammstafað á ensku, stendur fyrir Public Health Emergency of International Concern - hvílík kaldhæðni! Og ef hann gerir síðan tillögur, til dæmis um almennar eða stofnanabundnar bólusetningarskyldu, þá verður hann að athuga meðalhófið, hann verður að athuga hvort það hjálpi í raun til við að hefta smitsjúkdóma um allan heim, hvað með mögulegar aukaverkanir og svo framvegis - hann verður að gera allt sem hann getur. Já, þetta stendur á pappír, en - og þetta er líka enn of lítið þekkt - vísindalegar sannanir og meðalhóf eru svo mikilvægar hér og ekki pappírsins virði sem þær eru skrifaðar á. Vegna þess að þessi Tedros hefur að vísu neyðarráð sem ráðleggur honum, kemur eingöngu með ráðleggingar; Ráðið er á engan hátt sjálfstætt; Meðlimirnir eru skipaðir af Tedros sjálfum og ef nauðsyn krefur, afskipaðir. Ólíkt svokölluðu réttarríki eins og við erum nú að sækjast eftir, þá er engin óháð eftirlitsstofnun. Hvað sprettur síðan út úr öllu þessu? Við höfum gríðarlega hagsmunaárekstra. Við stöndum frammi fyrir mikilli hættu á handahófskenndum aðgerðum, misnotkun valds af hálfu herra Tedros, sem alls kyns fólk í bakgrunni gæti hvíslað að honum allt öðrum hlutum en sönnunargögnum og meðalhófi. því stendur hér fyrir neðan, hætta á utanaðkomandi stjórn frá hverjum sem er. Og hvað stendur við lok þessarar keðju er það versta: hættan sem löngu er orðin að veruleika, af stórfelldum brotum á stjórnarskrárréttindum, þar á meðal réttinum til lífs, líkamlegra heilinda og auðvitað brot á heilsu manna. Sem stendur er svona statt, og það er ekki hægt að leggja nógu mikla áherslu á það, hjá WHO. Það sem bíður okkar í framtíðinni, þegar þessar alþjóðlegu heilbrigðisreglur, sem eru nú að nálgast okkur, verða samþykktar – eins og ég sagði, í fyrra og nú er frestur til að andmæla liðinn fyrir nánast öll ríki; hann var 19. júlí. Ríkin hefðu haft tækifæri til að andmæla gildistöku þessara alþjóðlegu heilbrigðisreglna, frá og með 2024, með því að leggja fram andmæli til WHO. Þá hefði fyrri útgáfa WHO átt við. Því miður nýttu mjög fá ríki sér þennan frest 19. júlí; meira um það síðar. Með því að andmæla ekki eru hinir nú skyldugir samkvæmt alþjóðalögum að innleiða þessar alþjóðlegu mannréttindareglur, ef þeir hafa ekki þegar gert það og þær munu þá taka gildi samkvæmt alþjóðalögum 19. september. Hvað stendur í þeim? Innan gildandi heilbrigðisreglugerðar hefum við þegar gildandi PHEIC. Nú bætist við neyðarástand vegna heimsfaraldurs. orðað sem stigvöxtur. Sem lögfræðingar sjáum við strax að þetta eru frekari stigvaxandi þættir – að þetta hlýtur að vera enn hættulegra, veiran hljoti að breiðast út enn hraðar í mörgum löndum. Þetta snýst um að fara fram úr getu heilbrigðiskerfisins. Þetta snýst um þá staðreynd að þessi veira, eins hryllileg og hún er máluð upp, gæti hugsanlega valdið félagslegri og efnahagslegri röskun og síðan stendur þarna að mikil áhætta nægi. Svo þetta er líka fordæmalaust hneyksli; enn starfandi stjórnlagadómstóll, til dæmis þýski stjórnlagadómstóllinn, ætti í raun að tæta slík dæmi í tætlur fyrirfram. Síðan liður 2: hvað segir nýja alþjóðlega heilbrigðisreglugerðin í raun og veru berum orðum? Það sem lyfjaiðnaðurinn hefur líklega lengi óskað og vonast eftir: ný áhersla, á fínu 'new speak' máli, viðeigandi heilbrigðisvörur, þar á meðal, auðvitað lyf, svokölluð bóluefni, og einnig, sem ég tel mjög mikið áhyggjuefni, frumu- og genatengdar meðferðir. Sérstaklega eftir það sem við höfum nú heyrt frá kollega mínum, Brody. Og þessi, öll þessi úrræði, geta nú verið háð neyðartilmælum. En jafnvel utan neyðarástands getur TETROS, forstjórinn, gefið út tilmæli. Þetta eru svokölluð varanleg tilmæli. Nú ætti að efla rannsóknir og þróun slíkra vara og yfirlýsingar WHO eru alveg skýrar; Nú eiga allar vörur að vera byggðar á ModRNA, sérstaklega þegar kemur að bólusetningum. Rannsóknir og þróun á að efla gríðarlega og nýjar framleiðsluaðstöður eiga að vera byggðar um allan heim. Því að eins og við heyrðum einnig í Genf, var vandamálið með COVID-19 að þróunarlönd höfðu greinilega ekki nægan aðgang að öllum þessum blessunum. Þetta er þar sem jafnræðisreglan, jöfn dreifing, kemur inn í myndina. Og samstöðunnar vegna, undir yfirskriftinni 'samstöðu' eiga ríkari löndin að grafa djúpt í vasa sína svo að þau fátækari geti framleitt enn meira. Og ég nefndi áðan að þessi neyðarsamþykkislisti er til, sem þýðir að WHO er þegar að reyna að hafa gríðarleg áhrif á eftirlitsyfirvöld heimsins á þennan hátt. Og ég hef fengið sérfræðinga til að útskýra fyrir mér að framleiðsla þessa svokallaða ModRNA bóluefnis sé óhjákvæmilega einnig tengd Gain of function- rannsóknum. Það þýðir að þeir leita nú með logandi ljósi um allan heim að arðbærum heimsfaraldurssýklum, tæknibreyttum á rannsóknarstofu. Sumsé er stökkbreytingin fengin tæknilega fram svo einmitt sé hægt að framleiða bóluefni fyrir þessari stökkbreytingu. Sérfræðingarnir deila um hversu hættulegt þetta sé. Þar hef ég hlustað á Dr. Wodarg, svo hlusta ég á prófessor Wiesendanger. Ég er ekki sérfræðingur hér, svo ég get ekki dæmt um. Ég sé bara að þrýstingurinn sem hér er beitt er nokkuð skýr; það eru greinilegir hagsmunir í húfi. Það eru til hópar sem vilja nýjan heimsfaraldur. Svo mikið get ég lesið út úr öllu þessu. Þetta þýðir að við höfum frekari styrkingu á þessari einhliða, lyfjafyrirtækjalegau sýn á læknisfræði. Við höfum aukna öryggisáhættu. Prófessor Kemmerer segir réttilega að með þessari Mod-RNA innspýtingu muni þá fyrst heimsfaraldrar í raun finna miklu frjósamari jörð í mannslíkamanum. Með því að bæla niður ónæmiskerfið flýta þessar innspýtingar fyrir heimsfaröldrum enn frekar. Þetta er hægt að fullyrða með vissu í dag miðað við núverandi þekkingu. Líf og heilsa eru í enn meiri hættu. Nú kemur þriðja stórhættulega atriðið. Í þessu IHR skjali stendur nú það sem við höfum heyrt frá ESB í langan tíma, það sem við heyrum líka í okkar eigin ríkjum. Við erum hér á And-ritskoðunar ráðstefnunni. Og eitt hættulegasta hugmyndafræðilega verkfærið er þessi sviksamlega hugmynd um að það sé einhvers staðar yfirvald sem krefist réttar til að berjast gegn rangfærslum og falsfréttum. Og þessi einokun á sannleikanum – og ég er alltaf hissa á því að enginn stjórnskipunardómari, varla nokkur stjórnskipunarlögfræðingur, bendir á þetta – er í grundvallaratriðum stjórnarskrárbrot. Grundvallarrétturinn til tjáningarfrelsis og fræðilegs frelsis byggist á hugmyndinni um frjáls skoðanaskipti í gegnum frjálsa umræðu. Og ef hún er skert, þá er þetta frelsi í raun kæft. Nú er það komið, án nokkurra mótmæla frá opinberum aðilum. Að berjast gegn rangfærslum og falsfréttum er innifalið í þessari nýju alþjóðlegu mannréttindareglugerð. Svo bætast við þetta áhættusamskiptin. Þannig að þarna út situr einhver sem veit hvernig þetta gengur fyrir sig, hvernig þessi áhætta lítur út. Og sá ákveður nú hvað almenningi á að vera sagt, hvað eigi að vera áhætta. Og allt annað er hunsað. Að baki þessu liggur mjög sviksamleg hugmynd. Hún kallast að berjast gegn upplýsingarfaraldri Líka hér birtist áróðurstungumálið: upplýsingafaraldur, hljómar næstum því jafn hættulegt og heimsfaraldurinn. Og kenningin felur nú þegar sé hæg sé að slaufa ofgnótt af upplýsingum. Hver ákveður hvað sé of mikið? Og við mennirnir erum sumsé ekki lengur í stakk búnir til að greina á milli þess hvaða upplýsinga við neytum og hvaða ekki. Þá hefur lengi eitthvað verið í gangi með hegðunarstýringu hjá WHO, en ekki bara þar. Ekki er lengur hægt að fá fólk til að fylgja ákveðnum leiðbeiningum sannfæringakrafti og vegna góðs starfs ríkisstofnanna - það væri frábært - heldur snýst þetta í raun um að stjórna hegðun fólks á sálfræðilegu stigi. Þá þurfum við ekki lengur vísindalegar sannanir, sem er þægilegt fyrir þá sem vilja beita valdi eða hagnast. Allt þetta fær aukið vægi með því WHO hefur gert samninga við allan stafræna stórtæknigeirann. Og ef vafi leikur á geta þeir einnig sagt þeim hvað á að teljast satt og hvað á að teljast ósatt. Því það, hverjum kemur það á óvart, er ekki öllum ljóst. Þannig að í kjarnanum höfum við hér aðgerðir gegn frelsi, skoðunum, upplýsingum og einnig gegn fjölmiðlum, frjálsum fjölmiðlum, sem eru fulltrúar andstæðra skoðana. Og auðvitað, og þetta er algerlega banvænt, fræðilegu frelsi. Svo eitt mikilvægt atriði hér í lokin: Hvað annað er innifalið í alþjóðaheilbrigðisreglugerðinni IHR? WHO krefjst nú þess að ríkin komi á fót þjóðlegri IHR stofnun, sem að sjálfsögðu mun eingöngu fást við að setja IHR reglugerðirnar í framkvæmd. Á stjórnsýslustigi þar á milli, t.d. í Þýskalandi, í sambandsríkjunum eða á sveitarstjórnarstigi, eiga heilbrigðisyfirvöld alls staðar að miða að eða hafa áhuga á að samræma sig við skuldbindingar WHO. Ef vafi leikur á verður ekki lengur kannað hvort þessar skuldbindingar séu skynsamlegar og umfram allt ekki lengur hvort þær samrýmast stjórnarskrá og mannréttindum. Þannig verður þrýstingurinn aukinn gríðarlega á samningsríkin að innleiða þær. Það væri IHR 2024, sem færi að blómstra hjá okkur. Samningurinn um heimsfaraldurinn er enn svolítið langt frá okkur og með mikilli heppni gæti verið að hann yrði ekki að veruleika. Þetta tengist einnig þessum heimsfaraldursneyðarástandi. Hins vegar inniheldur heimsfaraldurssamningurinn sjálfur enga heimild til að lýsa yfir neyðarástandi. Því miður höfum við nú þegar alþjóðaheilbrigðisreglugerðina (IHR) til þess. En þar segir til dæmis að samningurinn gildi á meðan á heimsfaraldri geisi og á milli faraldra. Þannig að hér eru faraldursfrásögnin studd. Við lifum á tímum heimsfaraldra. Sem útskýringin er í mesta falli sagt að dýrasjúkdómar smitanlegir til manna, sumsé að í bakgrunni komi athafnir manna komi líka við sögu. Lykilorðið er Gain-of-Function- rannsóknir Það verður fljótt falið. Því hér höfum við frekari útfærslu og styrkingu kröfunnar þessara viðeigandi heilsuvara. Allt sem ég hef þegar nefnt hér varðandi IHR Þar að auki er sú staðreynd að tækniflutningur á að eiga sér stað milli ríkra og fátækra. Svo kemur hið fræga „Pathogen Access and Benefit Sharing System.“ Málið er þar að lönd heimsins berjast auðvitað um aðganginn að erfðaefni. En á þessum grundvelli er hægt að þróa lyf og bóluefni – sem er gríðarlegt hagnaðarlíkan. Og sérstaklega þeir fátæku vilja auðvitað eiga hlutdeild í hagnaði hinna ríku. Kannski er þetta okkar gæfa, því það eru innri deilur um fjármálin. Og þetta er líka ástæðan fyrir því að þessi faraldurssamningur hefur ekki enn kominn í framkvæmd. Og þetta er ástæðan fyrir því að nú í ár við samþykktina, gleymdist næstum því 12. grein, 2. málsgrein, sem segir að samningurinn geti aðeins verið opnaður til undirritunar þegar aðilar hafa komið sér saman um viðauka við hið svonefnda „páfakerfi“. Það þýðir að við höfum vonarglætu um að innri deilan – þá tveir rífast, þá gleðst sá þriðji – kannski deilan um peninga, muni gegna mjög mikilvægu hlutverki hér og spara okkur þennan faraldurssamning. Og það væri stórkostlegt. (Þetta snýst) auðvitað enn um að styrkja leyfiskerfi fyrir neyðarnotkun. Það sem áður var að finna í þessu sérstaka blaði – við skulum kalla það neyðarnotkunarlistann – er nú verið að útfæra þar. Svo að lokum snýst þetta um að koma á fót alþjóðlegri læknisfræði-iðnaðar samsteypu, ekkert annað. Þetta snýst ekkert um heilsu. Þetta snýst um allt annað en heilsu. Fólk mun búa hér. Heilsa manna er sett í hættu, líkamleg heilindi eru sett í hættu í þágu hagnaðar og valds. Og svo höfum við þriðja atriðið: hugtakið 'upplýsingafaraldurinn' í heimsfaraldurssáttmálanum er mjög mikið áhyggjuefni. IHR felur í sér baráttuna gegn rangfærslum og upplýsingaóreiðu. Nú kemur önnur bomba. Þetta snýst um að styrkja vísindaheilsu (e-Science Health) og faraldurslæsi (e-Pandemic Literacy) almennings. Svo hér raungerist augljóslega sannleikseinokun WHO: það skal heilaþvo almenning á sviði heimsfaraldra, lýðheilsu og vísinda – auðvitað samkvæmt skilningi Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar WHO. Já, vegna þess að, eins og ég sagði, við höfum enga eftirlitsstofnun. Háttsettur fulltrúi Sameinuðu þjóðanna hefur þegar lýst því nokkuð yfir , án nokkurrar mótmæla frá Sameinuðu þjóðunum, að WHO sé, eins og við vitum, dótturfélag Sameinuðu þjóðanna og að vísindin séu eign Sameinuðu þjóðirnar. Hvað hafa vísindin eiginlega með eignarhald að gera? Eina skýringin er alltaf vald og hagnaður. Og síðan á að upplýsa fólk um virkni og öryggi þessara lækningavara. Þannig að þessu er þegar tekið sem sjálfsögðum hlut og hegðunarstjórnun er enn frekar efld. Svo höfum við frekari nýjungar, styrkt eftirlitskerfi og síðan innleiðingu One Health meginreglunnar sem þegar er fyrirliggjandi, sem tengir dýraheilbrigði við umhverfisheilbrigði og heilbrigði manna, sem gefur WHO enn frekari ómælanleg völd og auðvitað, einnig til að styðja þessa kenningu um mannsmitandi dýrasjúkdóma. Það sumsé að heimsfaraldrar geti aldrei í raun verið af völdum manna, heldur aðeins af því að dýr veikist skyndilega hættulega, af hvaða ástæðu sem er, og síðan dreifist sjúkdómurinn til manna. Yfirflæði mannsmitandi dýrasjúkdóma (e-Zoonotic Spillover) eru að sjálfsögðu hluti af jöfnunni. Já, og ef við lítum á allt saman aftur, hugmyndina um að mannleg reisn sé ósnertanleg, hugmyndina um mannréttindi, um frelsið. Og ef við skoðum síðan þessa samninga, þá stöndum við fyrst og fremst frammi fyrir aukinni og raunverulegri ógn við fullveldi ríkja. Ég legg áherslu á raunverulega ógn vegna þess að jafnvel árið 2020 var ekkert ríki skylt að framkvæma einfaldlega það sem WHO mælti með. En þau gerðu það. Þau gerðu það og ég varð verulega slegin yfir þessu. Og samstarfsmaður minn, Brunner, hefur svo útskýrt þetta svo vel hvar annmarkarnir liggja í réttarkerfum okkar. Jæja, í fyrsta lagi, vantar að mínu mati það siðferði sem jafnvel bestu réttarkerfin geti ekki lifað án: siðferðið sem er einnig fært um að bæta upp fyrir gallað réttarkerfi. Við höfum upplifað tíma, t.d. í Þýskalandi og vissulega líka víðar, með virkum alríkisstjórnlagadómstóli sem leit á frelsi og reisn einstaklingsins sem bæði upphafs- og endapunkt og setti það í fyrsta sæti. Og allt þetta hefur glatast. Ég man enn hversu skelfingu lostin ég varð þegar ég las í fyrsta skipti í handbók stjórnskipunarréttar, að hver stjórnarskrá er háð forsendum sem hún getur ekki skapað sjálf. Og ég hugsaði alltaf, já, ef hún er skrifuð niður, þá verður henni fylgt. Svona barnalegur er maður sem laganemi. Þar hef ég heldur betur fengið lexíu, en það líka fyrsta flokks. Með þessari hugræna hernaði, með þessari upplýsingafaraldurs-pólitík, með Digital Services Act ESB, með þessum brjálæðislega sjúkdómi staðreyndaskoðaranna, sitjum við að lokum uppi með algjöra endurskilyrðingu fólks frá sjálfstæðum hugsandi borgurum til hlýðinna undirsáta. Þetta hefur áhrif á öll svið, þar á meðal stjórnvöld, dómsvald, löggjafarvald og svo framvegis. Og án þessara siðferðis um mannlega reisn, frelsi, getur réttarkerfi ekki lengur virkað. Samstarfsmaður minn Brunner orðaði það svo vel og kannski á þessum punkti: fyrstu drög að þýsku stjórnarskránni innihéldu upphaflega setninguna: „Ríkið er til fyrir fólkið, ekki fólkið vegna ríkisins." Og allt þetta er nú – hann orðaði það svo frábærlega á annan hátt – allt þetta er hrunið í augnablikinu. Þannig að fullveldinu er enn heiftarlega ógnað af WHO og við stöndum frammi fyrir að stjórnskipulegt eftirlit, þ.m.t. stjórnlagadómstólar, hefur algerlega brugðist, . Ég sé þetta með hryllingi, sérstaklega í Þýskalandi, og einnig pólitísku ofsóknirnar sem eiga sér stað í landi okkar; mig hefði aldrei getað órað fyrir því. Og sem afleiðing er auðvitað aukin hætta á gríðarlegum takmörkunum á frelsi, handahófskenndum neyðarástandsyfirlýsingum og hugsanlega varanlegri útgáfu frelsistakmarkandi tilmæla. Og í ljósi skorts á eftirlitsstofnunum hjá WHO og ríkin sem hunsa einfaldlega eftirlitsstofnanir sínar, þá höfum við annað mikilvægt atriði, eins og samstarfsmennirnir Silvia Behrendt og Amrei Müller hafa ítrekað bent á: við höfum, og þetta passar inn í heildarmyndina af sífellt versnandi, hugmyndafræðilegri hernaðarvæðingu heilbrigðisstefnunnar. Það er ekki í samningnum, en það er kenning um alþjóðlegt heilbrigðisöryggi: sýklar eru meðhöndlaðir eins og hernaðaróvinur, öryggisáhætta, og þá verða viðbrögð að vera sjálfvirk. Þannig er sjálfvirkni sett upp og auðvitað eru bólusetningar gegn þeim sem sjálfsagður hlutur. Það er ekki lengur spurt hvort þeir séu að bólusetja fólk til dauða. Og við höfum líka, þó aðeins á einum stað, styrkingu á stafrænu heildareftirliti með mannkyni, vegna þess að stafræn bólusetningarvegabréf hafa nú verið kynnt til sögunnar. Mjög mikilvægt efni þegar kemur að alræðislegri athugun. Svo eru auðvitað auknar heilbrigðisaðgerðir í gegnum þessa læknis-lyfjafræði samsteypu, hugmyndin um upplýsingarfaraldur sem ég hef þegar lýst í smáatriðum. Og svo er í þessum samningum er laumað inn sífellt hugmyndafræðileg endurskipulagning. Þetta snýst um að færa fólk hægt en örugglega frá hugmyndinni: ÉG er einstaklingurinn, mitt frelsi er upphafs- og endapunkturinn. Nei, þú ert ekkert, samfélagið er allt. Kemur það kunnuglega fyrir sjónir? Mannleg reisn er ekkert þema lengur. Við erum að þróast í átt að sameiginlegri hlýðni. Þetta felur til dæmis í sér svokallaða heildræna samfélagsnálgun. Þetta þýðir að þegar hættulegur heimsfaraldur kemur upp verða allir í samfélaginu að standa saman og taka í sama streng. Hvað þýðir það rökrétt? Röklega séð þýddi þetta að ef sá sem ekki tekur í sama streng er fyrir utan. Við erum búin að upplifa þetta allt. Þið verðið að láta bólusetja ykkur til að öðlast grundvallarréttinn ykkar, annars eruð þið farin. Það er harðlega ráðist á allar skoðanir sem víkja frá þessari. Og ofan það bætast þessi gervi-grunnréttindi réttlætis og samstöðu. Og þá standa þau samhliða raunverulegum mannréttindum. Já, það veitir í raun svarið. Ef ég spyr, vofir yfir okkur alræðisstjórn heilbrigðismála? Við erum ekki bara að fást við alræðisstjórn í heilbrigðismálum, sem vofir yfir okkur, heldur við alþjóðlega þróun í átt að einræði og alræði á þeim stöðum þar sem það ekki er eða hefur ekki enn náð þeim punkti. Það er þar sem það á að gerast. Við erum undir miklum þrýstingi á réttarríkið, á grundvallarréttindi, þar á meðal fyrrnefndan rétt til sjálfviljugs samþykkis fyrir læknisfræðilegum tilraunum, sem er festur í 7. grein mannréttindasáttmála Sameinuðu þjóðanna. Við erum undir þrýstingi á fullveldi aðildarríkjanna og, að lokum, þessa mjög alvarlegu hættu. Þannig að þetta snýst í raun um allt. Þess vegna aftur að 5. kaflanum. Í stuttu máli, hvað gerist næst? Við höfum, Guði sé lof. Þið getið tekið hvaða afstöðu sem þið viljið til þessara ríkja, en útganga Bandaríkjanna var gríðarlega mikilvægt merki. Argentína fylgdi í kjölfarið. Þessi ríki munu ekki lengur styðja alþjóðlegu heilbrigðislöggjöfina (IHR) í neinni útgáfu. Ísrael og Ítalía munu heldur ekki styðja alþjóðlegu heilbrigðislöggjöfina 2024, sem er mjög spennandi. Austurríki lagði einnig fram andmæli, en aðeins – ég set það í gæsalappir – vegna þess að þeir áttuðu sig mjög seint á því að þingið hafði ekki enn samþykkt það. En samkvæmt stjórnarskránni hefðu þeir þurft að samþykkja það; jafnvel allrafyrstu útgáfu IHR. Það þýðir að þeir munu samt vilja fá samþykki þingsins – en samt. Varðandi faraldurssamninginn, eins og ég hef þegar lýst, er vonandi að hann taki ekki gildi. Og eitt mikilvægt atriði er – og þetta er eitthvað sem ég tók eftir af dæminu um Austurríki – að ef ríkisstjórnir eru ekki lýðræðislega kjörnar beint þá hafa þær heimild til að semja um og undirrita samninga samkvæmt alþjóðalögum. Að jafnaði verða þing þó að veita samþykki sitt. Við gátum hafið þetta á síðustu stundu í Austurríki líka, því það hafði einhvern veginn gleymst, eins undarlegt og það er. Þess vegna er þetta mikilvægt: annað er fulltrúi samkvæmt alþjóðalögum, hitt er lýðræðislegt lögmæti þessara ákvarðana stjórnvalda. Þing eru yfirleitt að verki í þessu. Það þýðir að þetta er líka ákall til lögfræðinga heimsins að athuga aftur: var þinginu ykkar yfirhöfuð leyft að hafa eitthvað um þetta að segja? Ef ekki, vinsamlegast vísið til þess og krefjist þess. Annars er ekki hægt að krefjast að þessari alþjóðlegu heilbrigðislöggjöf verð fylgt í þessum löndum. Í Þýskalandi eru þær aðeins ítarlegri og alríkisstjórnin hefur nú samþykkt samþykktarlög. En Þýskaland hafði þegar leyft andmælafrestinum að renna út, sem í raun jafngildir fullgildingaraðgerð. Ímyndið ykkur nú að Sambandsþingið og Sambandsráðið samþykki ekki þessi samþykkislög. Þá verður ríkisstjórnin í klípu. Annars vegar hefur hún skyldu samkvæmt alþjóðalögum, en hins vegar getur hún ekki hunsað lýðræðislega yfirlýstan vilja þingsins. Það er óttast að þau muni samþykkja. En mér finnst það sem er að gerast samt mjög spennandi. Og það er satt, ég kem úr mannréttindaheiminum; einnig hvað varðar Austurríki verðum við að nota hvert tækifæri sem gefst til að vekja athygli á slíkum vandamálum. Það er líka áhugavert að í Þýskalandi kveða þessi lög þegar á um að samþykki fyrir IHR takmarki grundvallarréttinn til líkamlegrar friðhelgi, persónulegs frelsis, leyndar um bréfaskriftir, póst og fjarskipti, sem og réttinn til frjálsra ferðalaga. Þannig að þeir gera einhvern veginn ráð fyrir að þetta sé sjálfvirkt, jafnvel þótt þýsk yfirvöld eigi í raun að innleiða lög (WHO líka. Já. Og ég og herra Brunner sammæltumst ekki fyrirfram. En fyrir mig er það alltaf mikilvægt, þegar kemur að því hvað við getum gert, að snúa aftur að hugmyndinni um mannlega reisn. Þessu var svo fallega lýst: hugmyndin um mannlega reisn, einnig sem siðferði grundvallarlaganna, sprettur af þeirri hugmynd að maðurinn sé ímynd Guðs, er sumsé kristilega innblásið. Út frá þessu sprettur gildi mannsins sjálfs. Og frá hugmyndinni Upplýsingarinnar, sem segir að það snúist um að mannurinn komist upp úr sjálfssköpuðum vanþroska sínum. Án þessarar siðferðis virkar ekkert í réttarkerfi okkar, kannski varla neitt í lífi okkar heldur. Þess vegna snýst þetta í raun um að gera allt sem í okkar valdi stendur. Herra Sasek orðaði það svo fallega: að biðja alltaf um hjálp, líka frá hinni hliðinni, að fræða samfélagið, fólkið í kringum okkur í gegnum virka stjórnmálastarfsemi, í gegnum mótmæli, bæklinga, fyrirlestra, hvað sem er. Í gegnum óháða fjölmiðla, með því að hafa samband við meginstraumsfjölmiðla. Haldið áfram að reyna, kannski eru einn eða tveir þar sem er aðgengilegir. Og umfram allt, með því að fræða stjórnmálamenn, að því gefnu að þeir séu ennþá fólk sem er kannski einfaldlega ennþá grunlaust. Ég geri ráð fyrir að það séu margir sem eru ekki grunlausir. En kannski grunlausir menn sem vinna að baki þessa upplýsta. Vinsamlegast, vinsamlegast fræðið og hvetjið til þess að hér sé tekin samviskuákvörðun. Og að lokum ættum við alltaf að reyna, eins oft og mögulegt er, að tala við dómstólana og benda á að grundvallarmannréttindi séu brotin hér. Og hver einasta aðgerð, ég er jafnvel sannfærð um, hver einasta hugsun telst sem NEI, og við viljum ekki svona heim. Við erum að stefna að framtíðarsýn af betri heimi með mannlegri reisn og frelsi. Með þetta í huga, þakka ég kærlega fyrir. Þakka þér kærlega fyrir, Beate Pfeil. Ör mín er aftur orðin hvöss. Þetta er enn ekki búið. Þessi útöndun eftir Covid faraldurinn er búin. Ekki satt. Þið heyrðuð það. Ég gat aðeins endurtekið allt sem þú sagðir. Bara allt gefið í botn með upplýsingu. Eins mikið og við getum, meðan við getum enn. Svo sjáum við hvað gerist næst. Þakka þér fyrir að vera með okkur. Sameiginlega. Tengdu okkur áfram. Tengdu ykkur áfram. Megi eins margir lögfræðingar og dómarar og allt annað koma og styrkja þessa framlínu. Þakka þér fyrir fagþekkingu þína. Við þurfum á henni að halda. Þakka þér fyrir.úin. Ekki satt. Þið heyrðuð það. Ég gat aðeins endurtekið allt sem þú sagðir. Bara allt gefið í botn með upplýsingu. Eins mikið og við getum, meðan við getum enn. Svo sjáum við hvað gerist næst. Þakka þér fyrir að vera með okkur. Sameiginlega. Tengdu okkur áfram. Tengdu ykkur áfram. Megi eins margir lögfræðingar og dómarar og allt annað koma og styrkja þessa framlínu. Þakka þér fyrir fagþekkingu þína. Við þurfum á henni að halda. Þakka þér fyrir.

eftir -

Heimildir/slóðir: -