ดร. เชนกราเบอร์: ความเสี่ยงด้านสุขภาพที่น่าตกใจจากระบบสื่อสารเคลื่อนที่ 5G – ประชากรมนุษย์กำลังลดจำนวนลงหรือไม่? (MWGFD, 2 พฤษภาคม 2026)

06.07.2026 | www.kla.tv/41849

เกริ่นนำ: ศาสตราจารย์เฮคท์กล่าวไว้เมื่อ 15 ปีที่แล้วว่า การแบ่งแยกความแตกต่างระหว่างรังสีไอออนไนซ์ (คำอธิบาย: รังสีจากกัมมันตรังสี) และรังสีที่ไม่ใช่ไอออนไนซ์ (เช่น รังสีจากโทรศัพท์มือถือ) นั้นไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว ความเสียหายนั้นเหมือนกัน มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น ดร. โรนัลด์ ไวเคิล: แต่ตอนนี้ ผมขอแนะนำวิทยากรท่านต่อไป เพื่อนร่วมงานของผม ดร. คลอส ไชน์กราเบอร์ ทันตแพทย์และนักชีววิทยาไฟฟ้า คลอส ไชน์กราเบอร์ศึกษาแร่ธาตุวิทยาและทันตกรรมในมิวนิก เขาหาเงินทุนในการศึกษาโดยการทำงานเป็นพยาบาล เขาเป็นทันตแพทย์มาตั้งแต่ปี 1977 และเปิดคลินิกของตัวเองตั้งแต่ปี 1981 ถึง 2018 จุดเน้นของเขาคือทันตกรรมแบบองค์รวมและชีวภาพ การหลีกเลี่ยงและกำจัดสารพิษในการรักษาทางทันตกรรม เช่น อมัลกัมและวัสดุที่คล้ายกัน เขายังมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางสังคม โดยให้การดูแลทางทันตกรรมแก่บ้านพักคนชราและสถานสงเคราะห์ต่างๆ ในเขตมิวนิกและบริเวณใกล้เคียง นอกจากนี้ เขายังสร้างชื่อเสียงในฐานะนักชีววิทยาอาคารอีกด้วย ในปี 1990 เขาได้ก่อตั้งบริษัทที่ปรึกษาด้านอาคารและชีววิทยาไฟฟ้าของตนเอง โดยเชี่ยวชาญด้านมลภาวะทางกายภาพของสิ่งแวดล้อม ที่นั่นเขาได้ทำการตรวจสอบที่อยู่อาศัยและสถานที่ทำงาน เขาเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งของกลุ่มทำงานด้านชีววิทยาไฟฟ้า (Arbeitskreis Elektrobiologie e. V.) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี 1986 และดำรงตำแหน่งประธานของสมาคมสำคัญนี้มาตั้งแต่ปี 1991 ซึ่งมีชื่อย่อว่า AEB เขาได้ตีพิมพ์บทความหลายฉบับในวารสารเฉพาะทางในหัวข้อชีววิทยาไฟฟ้าและชีววิทยาอาคาร เขาได้บรรยายและนำเสนอเกี่ยวกับชีววิทยาไฟฟ้าและเวชศาสตร์สิ่งแวดล้อมในมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ประยุกต์ ศูนย์การศึกษาผู้ใหญ่ และสถาบันการศึกษาผู้ใหญ่อื่นๆ ทั้งในและต่างประเทศ และยังได้ทำการวิจัยส่วนตัวเกี่ยวกับผลกระทบของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าต่อมนุษย์และสิ่งแวดล้อมอีกด้วย ตั้งแต่ปี 2011 ถึง 2025 เขาเป็นสมาชิกของสมาคมพิษวิทยาด้านสิ่งแวดล้อมและมนุษย์แห่งเยอรมนี (DGUHT) และหัวหน้ากลุ่มทำงานด้านมลพิษทางกายภาพของสิ่งแวดล้อม ตั้งแต่ปี 2016 เขาเป็นสมาชิกของ EuroPAM [คำอธิบาย: EuroPAM เป็นโครงการรวบรวมข้อมูลที่ประเมินมาตรการทางกฎหมายและภาคปฏิบัติเพื่อเพิ่มความโปร่งใสของการบริหารราชการและความรับผิดชอบของภาครัฐ] และในปี 2002 เขาได้ร่วมริเริ่มการอุทธรณ์ไฟรบูร์กและการอุทธรณ์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับการจัดการการสื่อสารเคลื่อนที่และสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ในปี 2014 เขาได้รับรางวัล EVA รางวัลป้องกันมลภาวะทางไฟฟ้า สำหรับผลงานของเขาในการต่อต้านมลพิษทางกายภาพของสิ่งแวดล้อม และตั้งแต่ปี 2020 เขาทำงานในโครงการหนังสือของเขา: "Electrobiology"... จะเสร็จเมื่อไหร่? คุณคงจะบอกเราในภายหลัง เป้าหมายของเขาคือการทำให้ผู้คนตระหนักถึงภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าว่าเป็นภาระต่อสิ่งแวดล้อม เขาเสนอให้ลดค่าขีดจำกัดและนำค่าป้องกันมาใช้เพื่อปกป้องสุขภาพเชิงป้องกัน เขายังสนับสนุนการจัดตั้งหลักสูตรเกี่ยวกับมลพิษทางกายภาพในเวชศาสตร์สิ่งแวดล้อมในสถาบันการศึกษา และเรารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เขามาเข้าร่วมงานในวันนี้ ที่จริงแล้วเราได้รู้จักกันในช่วงการระบาดของโควิด-19 ในปี 2020 และ 2021 และฉันก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง คุณคลอส ที่คุณมาอยู่กับเราในงานแถลงข่าววันนี้และร่วมแบ่งปันความเชี่ยวชาญของคุณ ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะฟังการนำเสนอของคุณเกี่ยวกับระบบสื่อสารเคลื่อนที่และความเสี่ยงด้านสุขภาพที่เพิ่มขึ้นที่เกี่ยวข้องกับ 5G เชิญเลยค่ะ คุณคลอส ดร. คลอส ไชน์กราเบอร์: เรียน คุณรอนนี่ ขอบคุณมากสำหรับการแนะนำ สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ในการนำเสนอของฉันในวันนี้ ฉันต้องการแจ้งให้ท่านทราบเกี่ยวกับปัญหาทางสรีรวิทยาและสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับระบบสื่อสารเคลื่อนที่ โดยเน้นเป็นพิเศษที่ 5G ศาสตราจารย์เบอร์โกลซ์ได้อธิบายไว้อย่างเหมาะสมแล้ว ทำไมเราถึงต้องการ 5G? สุดท้ายแล้ว ปัญหาอยู่ที่ความหน่วง การส่งสัญญาณจากเซ็นเซอร์ไปยังอวัยวะประมวลผล ปัจจุบันนี้ยังอยู่ในช่วงมิลลิวินาที ซึ่งช้าเกินไปที่จะทำให้การขับขี่อัตโนมัติและการควบคุมอุปกรณ์อัตโนมัติโดยปราศจากการแทรกแซงเป็นไปได้ นั่นเป็นเหตุผลที่เราต้องการ 5G และแม้แต่ 5G ก็ยังไม่เพียงพอ 6G กำลังอยู่ระหว่างการพัฒนาและจะเข้ามาแทนที่เครือข่าย 5G หลังปี 2030 เมื่อเราพูดถึงการสื่อสารเคลื่อนที่ สิ่งแรกที่เราต้องพิจารณาคือความแรงของสนามหรือความหนาแน่นของพลังงานที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสารเคลื่อนที่ ขีดจำกัดปัจจุบันที่กำหนดโดยกฎหมายควบคุมมลพิษของรัฐบาลกลางฉบับที่ 26 คือ 61 V/m หรืออย่างที่นายบุชเนอร์ชี้ให้เห็นอย่างเหมาะสม เรามีพลังงานเกือบ 10 วัตต์ต่อตารางเมตร ตัวเลขที่ให้มาเป็นมิลลิวัตต์เพราะเป็นหน่วยทางชีววิทยา เนื่องจากศาสตราจารย์เบอร์โกลซ์ได้อธิบายอย่างถูกต้องแล้วว่า การลดทอนของคลื่นความถี่สูงในช่วงกิกะเฮิร์ตซ์นั้นสูงกว่าในช่วงเมกะเฮิร์ตซ์อย่างมาก เราต้องการเครื่องส่งสัญญาณเพิ่มหรือขยายระยะการส่งสัญญาณ IGNIRP กำลังพิจารณาว่าจะเพิ่มความแรงของสนามแม่เหล็กและค่าจำกัดเป็น 120 V/m หรือไม่ โปรดพิจารณาสายส่งที่เหลืออยู่ด้วย นั่นหมายความว่าจาก 10 วัตต์ต่อตารางเมตร การได้รับรังสีต่อร่างกายจะเพิ่มขึ้นเป็น 40 วัตต์ต่อตารางเมตร เป็นการกระทำที่ไม่รับผิดชอบต่อชีววิทยาและสุขภาพของมนุษย์ ดังนั้นสถานการณ์เป็นอย่างไร? เราต้องการเครื่องส่งสัญญาณกี่เครื่องในเยอรมนีหากเราต้องการให้บริการ 5G ครอบคลุมทั่วถึงสำหรับประชากรของเรา? การเปรียบเทียบกับจีนมีความเกี่ยวข้องในที่นี้ เซินเจิ้น เมืองใหญ่ที่มีประชากร 13 ล้านคน ต้องการเครื่องส่งสัญญาณ 35,000 เครื่องเพื่อให้ครอบคลุมเมืองด้วย 5G อย่างเพียงพอ เยอรมนีมีประชากร 84 ล้านคน การให้บริการ 3G และ 4G บนเครือข่ายที่มีอยู่ต้องใช้สถานีฐาน 72,000 แห่ง – ณ ปี 2019 เมื่อ 5G ถูกใช้งานอย่างเต็มรูปแบบ จะต้องใช้สถานีฐานมากกว่า 300,000 แห่ง – ปัจจุบันมีอยู่ 222,000 แห่ง ดังนั้นอีกไม่นานเราก็จะถึงจุด 300,000 สถานีฐานแล้ว และด้วยเทคโนโลยี 6G เราคาดว่าจะมีการเพิ่มขึ้นของจำนวนสถานีฐานอีก มันจะถึงจุดที่ว่ามีสถานีฐานอยู่ใต้ฝาปิดท่อระบายน้ำทุกแห่ง ในกล่องจ่ายไฟทุกกล่อง บนเสาไฟถนนทุกต้น และบนไฟจราจรทุกดวง นั่นคือแนวโน้มสำหรับปี 2030 และหลังจากนั้น จากมุมมองของผม ผมทำได้แค่บอกว่า "ขอให้โชคดี แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปล่ะ?" ดังนั้น เรามีทางเลือกอื่นนอกเหนือจากการสื่อสารไร้สายหรือไม่? ผมต้องบอกว่ามีและไม่มี เราต้องแยกแยะให้ชัดเจน สำหรับภาคอุตสาหกรรม การค้า และภาครัฐ การสื่อสารไร้สายไม่ใช่ทางเลือกที่เหมาะสม เพราะอย่างที่ได้อธิบายไปแล้ว ภาคอุตสาหกรรมและการค้าต้องการความหน่วงต่ำ ซึ่งจะอยู่ในช่วงไมโครวินาที หรืออาจจะอยู่ในช่วงนาโนวินาทีด้วยซ้ำสำหรับ 6G สิ่งที่ไม่ได้กล่าวถึงในสไลด์นี้มีความสำคัญมาก และกองทัพกำลังผลักดันเรื่องนี้อย่างหนัก สามารถสรุปได้ในประโยคเดียว: ใครยิงได้เร็วกว่าก็มีชีวิตยืนยาวกว่า แต่แน่นอน พวกเขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้สาธารณชนรับรู้ว่ากองทัพเป็นผู้ขับเคลื่อนหลักของเทคโนโลยีนี้ ใช่ สำหรับภาคเอกชน ทางเลือกอื่นเป็นไปได้อย่างแน่นอน เหนือสิ่งอื่นใด ดังที่ผมได้กล่าวไปแล้ว การสื่อสารภายในอาคารส่วนตัวสามารถลดลงได้ถึง 90% หากเปลี่ยนจาก Wi-Fi เป็นเครือข่าย LAN หรือเครือข่ายแบบมีสาย และหากเปลี่ยนจากการสื่อสารผ่านโทรศัพท์มือถือหรือโทรศัพท์ไร้สายแบบมาตรฐานเป็นการสื่อสารด้วยแสง ดังที่เราทราบกันดีว่า แสงไม่สามารถทะลุผ่านกำแพงได้ ทั้งหมดนี้ได้รับการเตรียมการ พัฒนา และวางจำหน่ายในตลาดแล้ว แต่กำลังถูกปกปิดไว้โดยเจตนา ใช่ ตอนนี้ผมกำลังเพิ่มภาพที่ศาสตราจารย์ Bergholz ได้นำเสนอไปแล้วเป็นสองเท่า สไลด์ทางด้านขวามีความสำคัญมากในความคิดของผม อุตสาหกรรมโทรศัพท์มือถือต้องการให้เราเชื่อว่าคลื่นไมโครเวฟไม่สามารถทะลุผ่านร่างกายได้อีกต่อไปในช่วงความถี่หลายสิบกิกะเฮิร์ตซ์ โปรดดูที่กรอบสีดำทางด้านซ้าย ถ้าคุณอ่านข้อความตรงนั้น คุณจะเห็นว่าศาสตราจารย์อเล็กซานเดอร์ เพรสแมนน์ ได้ทำการทดลองกับหนูในช่วงทศวรรษ 1970 เพื่อหาปริมาณที่จำเป็นในการทำให้ถึงค่า LD50 (ปริมาณยาที่ทำให้ตาย) ซึ่งเป็นมาตรวัดเชิงทดลองที่ใช้ในฟิสิกส์ เคมี และสาขาอื่นๆ เมื่อสัตว์ทดลองตายไป 50% นั่นหมายความว่าถึงระดับความเป็นพิษสูงสุดแล้ว และการทดลองจะยุติลง ทีนี้ ลองมาดูค่ากัน ที่ความถี่ 40 MHz ต้องใช้พลังงาน 20 W/m² ในการฆ่าสัตว์ทดลองครึ่งหนึ่ง ส่วนที่ความถี่ 40 GHz ใช้เพียง 40 mW/m² เท่านั้น ดังนั้น ถ้าคุณเปรียบเทียบกราฟทางด้านขวากับกรอบทางด้านซ้าย คุณจะเห็นความแตกต่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ ลองมาดูรายละเอียดเพิ่มเติมกัน ดังที่ศาสตราจารย์เบอร์โกลซ์ได้กล่าวไว้อย่างเหมาะสม มันคือพลังงานที่ถูกส่งผ่านโดยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ทุกคนรู้ว่าคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าส่งผ่านพลังงาน ตัวอย่างเช่น เมื่อปรุงอาหารในเตาไมโครเวฟ ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องอธิบายเพิ่มเติม คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดใดที่ก่อให้เกิดอันตรายมากที่สุด? ทุกคนคงคุ้นเคยกับอาการผิวไหม้จากแดด ช่วงความยาวคลื่นของแสง UVB อยู่ระหว่าง 315 ไมโครเมตร ถึง 280 ไมโครเมตร (ในระดับไมโครเมตร) หากพิจารณาช่วงความถี่ จะอยู่ระหว่าง 900 ถึง 1000 เทราเฮิร์ตซ์ (THz) ความลึกของการทะลุทะลวงนั้นเพียงไม่กี่ไมโครเมตรเท่านั้น เมื่อเปรียบเทียบความลึกของการทะลุทะลวงระหว่าง 500 เมกะเฮิร์ตซ์ (MHz) และ 2.4 กิกะเฮิร์ตซ์ (GHz) ก็ยังคงอยู่ที่ 1.5 และ 0.5 เซนติเมตร ตามลำดับ ดังนั้น คำกล่าวอ้างของอุตสาหกรรมที่ว่าคลื่นไมโครเวฟในช่วงกิกะเฮิร์ตซ์ไม่เป็นอันตรายต่อเราจึงเป็นเรื่องไร้สาระและไม่สามารถยอมรับได้ทางชีววิทยา ดังนั้น เราต้องพิจารณาอะไรบ้างเมื่อเราพูดถึงอันตรายของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า? สิ่งแรกและสำคัญที่สุดคือ ปริมาณเป็นปัจจัยสำคัญ ปริมาณนั้นก็คือความเข้มคูณด้วยเวลา ศาสตราจารย์เฮคท์ ผู้นำศาสตราจารย์เฮคท์ผู้ล่วงลับได้กล่าวไว้เมื่อ 15 ปีก่อนว่า: การแบ่งแยกความแตกต่างระหว่างรังสีไอออนไนซ์และรังสีที่ไม่ใช่ไอออนไนซ์นั้นไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว ความเสียหายนั้นโดยพื้นฐานแล้วเหมือนกัน มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น หากได้รับรังสีในปริมาณสูง จะใช้เวลาไม่นานในการก่อให้เกิดความเสียหายทางชีวภาพและสุขภาพ หากได้รับรังสีในปริมาณต่ำ จะใช้เวลานาน บางครั้งอาจนานเป็นทศวรรษ อย่างไรก็ตาม ดังที่กล่าวมาแล้ว มีปัจจัยอื่นๆ ที่บางครั้งถูกมองข้ามในปัจจุบัน และนักวิทยาศาสตร์หลายคนไม่เต็มใจที่จะศึกษาค้นคว้า ปัจจัยสามประการแรก ได้แก่ ความถี่ ความยาวคลื่น และความหนาแน่นของพลังงานนั้น โดยพื้นฐานแล้วถูกกำหนดลักษณะโดยปริมาณรังสี แต่สิ่งสำคัญไม่แพ้กันคือการพิจารณาประเภทของการมอดูเลต (แบบพัลส์หรือแบบไม่พัลส์) แบนด์วิดท์ความถี่ (ดังที่ศาสตราจารย์เบอร์โกลซ์กล่าวไว้อย่างเหมาะสม) อัตราพัลส์ การโพลาไรเซชัน (ไม่ว่าคลื่นจะอยู่ในแนวตั้งหรือแนวนอนมากกว่ากัน ซึ่งส่งผลต่อเรามากกว่าเมื่อนอนหลับหรือยืน โดยประมาณ) และอัตราการเพิ่มขึ้นของสัญญาณ ว่าเร็วแค่ไหน และถึงระดับกี่เดซิเบลในหน่วยมิลลิวินาที แม้กระทั่งทุกวันนี้ นักวิทยาศาสตร์ก็ยังใช้รูความถี่สูงในเยื่อหุ้มเซลล์ ซึ่งเป็นที่ทราบกันดี และเชื่อกันว่าไม่เป็นอันตราย ย้อนกลับไปในปี 1995 ศาสตราจารย์ซิลนีได้ตั้งสมมติฐานในระหว่างการบรรยายว่า คลื่นความถี่สูงที่ทะลุผ่านร่างกายจะถูกลดทอนลง ความยาวคลื่นและความเร็วในการแพร่กระจายจะเปลี่ยนแปลงไปในกระบวนการนั้น น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถวัดปริมาณได้ สถาบันเทคโนโลยีชีวภาพ (AIB) จึงพยายามทำเช่นนั้น คุณสามารถดูแผนภูมิได้ที่นี่ เราใช้ตัวเราเองเป็นผู้ทดสอบและคัดกรองช่วงความถี่ตั้งแต่ 400 MHz ถึง 2.2 GHz เราพบว่า 90% ของรังสีถูกดูดซับในช่วง 400 MHz ถึง 900 MHz, 99% ในช่วง 900 ถึง 2,000 MHz และแม้กระทั่ง 99.9% จาก 2,000 ถึง 3,000 MHz นี่หมายความว่ายิ่งความถี่ของคลื่นสูงเท่าไร คลื่นก็จะยิ่งคงอยู่ในร่างกายของเราอย่างเข้มข้นมากขึ้นเท่านั้น และพลังงานก็จะยิ่งส่งผลต่อร่างกายและเซลล์ของเรามากขึ้นเท่านั้น และศาสตราจารย์บุชเนอร์ได้กล่าวไว้อย่างเหมาะสมว่า หลักการที่แท้จริงของการทำลายล้างคือการทำให้เยื่อหุ้มเซลล์ไม่เสถียร เมื่อเยื่อหุ้มเซลล์ไม่สามารถรักษาสมดุลระหว่างภายในและภายนอกได้อีกต่อไป เซลล์ก็จะถูกทำลาย และจากนั้นโรคก็จะเริ่มต้นขึ้น ใช่ แต่ศาสตราจารย์คลิทซิง (ดร. เคลาส์ ฟอน คลิทซิง) ก็ได้ทำการทดลองในปี 1999 เช่นกัน: รังสีจากโทรศัพท์มือถือส่งผลต่อสมองของเราอย่างไรในที่สุด? และคุณจะเห็นกราฟสองกราฟนี้ กราฟด้านซ้ายแสดงให้เห็นคนหนุ่มสาวที่มีสุขภาพดีนอนหลับอย่างสนิทในสภาพแวดล้อมที่ปราศจากโทรศัพท์มือถือและสนามแม่เหล็ก กราฟด้านขวาแสดงให้เห็นบุคคลเดียวกันที่ได้รับคลื่นความถี่จากโทรศัพท์มือถือเพียงสามนาทีและมีความหนาแน่นของพลังงานต่ำมากเพียง 1 μW/m² คุณจะเห็นสัญญาณขนาดใหญ่ที่ 10 เฮิรตซ์ในภาพด้านขวา 10 เฮิรตซ์คือสัญญาณใน EEG ที่บ่งบอกลักษณะของผู้ป่วยเมื่อตื่นนอน ผู้ป่วยรายนี้จะบอกในวันรุ่งขึ้นว่านอนหลับไม่สนิท การนอนหลับไม่สนิทไม่ได้หมายความว่าจะทำให้ป่วยเสมอไป แต่ถ้าหากนอนหลับไม่สนิทเป็นเวลานานหลายปี ก็ย่อมมีผลที่ตามมา และนั่นคือสิ่งที่เราพยายามศึกษาผ่านการวิเคราะห์รูปแบบการนอนหลับในแต่ละคืน โครงการ AEB (Action for EEG) ได้ศึกษาผู้คนจำนวนมากเป็นเวลาหลายปีเพื่อตรวจสอบว่ารูปแบบการนอนหลับของพวกเขามีลักษณะอย่างไร น่าเสียดายที่ผมไม่มีเวลาอธิบายรูปแบบการนอนหลับให้คุณฟังอย่างละเอียด แต่ผมอยากจะบอกคุณเพียงเท่านี้: มีห้าขั้นตอนของการนอนหลับ ระหว่างขั้นตอนที่ 1 และขั้นตอนที่ 5 ของการตื่น ในช่วงเวลานี้ ขั้นตอนการนอนหลับของเราจะสลับกันไปมา ในช่วงกลางของการนอนหลับ ขั้นตอนการนอนหลับลึกจะตื้นขึ้น เหลือเพียงขั้นตอนการนอนหลับระดับกลางเท่านั้น และในช่วงตื่นนอน ก็จะมีเพียงขั้นตอนการนอนหลับตื้นๆ เท่านั้น ขั้นตอน REM เกิดขึ้นบ่อยที่สุด ภาพนี้แสดงภาพของคนที่มีสุขภาพดีนอนหลับโดยปราศจากสนามแม่เหล็กไฟฟ้า และตอนนี้ผมจะแสดงภาพของผู้ป่วยระยะสุดท้ายให้คุณดู ผมคิดว่าผมไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คุณฟัง แม้แต่ในฐานะคนทั่วไป ว่ารูปแบบการนอนหลับนี้แตกต่างจากที่แสดงให้เห็นก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ไม่มีช่วงหลับลึกอีกต่อไป มีเพียงช่วงการนอนหลับระหว่างการตื่นและช่วงกลางหลับเท่านั้น นี่เรียกว่าภาวะแข็งกระด้างของการควบคุม คุณสามารถสังเกตเห็นสิ่งที่คล้ายกันได้ใน HRV หรือความแปรปรวนของอัตราการเต้นของหัวใจ ภาพนี้เป็นอันตรายถึงชีวิต ผมไม่ชอบพูด แต่ผมกำลังพูดต่อสาธารณะเป็นครั้งแรก ผู้ป่วยบางรายเสียชีวิตภายในหกเดือน ใช่ ผลกระทบของรังสี 5G ต่อเลือด เนื่องจากข้อจำกัดด้านเวลา ผมจึงไม่อยากลงรายละเอียดเกี่ยวกับงานวิจัยแต่ละชิ้นที่นี่ ผมแค่อยากแสดงให้คุณเห็นว่ามีงานวิจัยมากมาย คุณสามารถอ่านได้ด้วยตัวเองทางอินเทอร์เน็ต ผมอยากแสดงให้คุณเห็นถึงผลที่ตามมา นี่เป็นงานวิจัยของอเมริกา โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานวิจัยที่ดำเนินการก่อนการนำอุปกรณ์วัดคลื่นความถี่วิทยุมาใช้ใน...ทั้งหมดเชื่อมต่อกับอุปกรณ์วัด มีการเจาะเลือดจากผู้เข้าร่วมการทดลองล่วงหน้าและนำมาตรวจสอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเม็ดเลือดแดง จุดประสงค์คือเพื่อดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงทางสัณฐานวิทยาเกิดขึ้นในเซลล์เม็ดเลือดเหล่านี้หรือไม่ คุณสามารถดูภาพแถวบนสุดก่อนนำเข้าห้องปฏิบัติการได้ คุณจะเห็นเม็ดเลือดแดงกลมสวยงามภายใต้กล้องจุลทรรศน์แบบสนามมืด จากนั้นจึงติดตั้งอุปกรณ์วัดแบบไร้สายและเจาะเลือดอีกครั้ง ลองดูภาพแถวล่างสุด นั่นหมายความว่าความกลมของเซลล์ถูกทำลาย ผนังเซลล์แตกบางส่วน และในภาพด้านขวาสุด เราพบการก่อตัวของกลุ่มเม็ดเลือดแดง (rouleaux formation) นี่อาจเป็นสิ่งที่ผิดปกติอย่างแน่นอน การก่อตัวของกลุ่มเม็ดเลือดแดงยังบ่งชี้ถึงความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหัวใจด้วย ใช่แล้ว ผลกระทบของรังสี 5G ต่อการศึกษา ฉันไม่อยากลงรายละเอียดในสไลด์นั้นมากไปกว่านี้ มันจะเป็นการเสียเวลาเปล่า คุณสามารถค้นคว้าข้อมูลทุกอย่างได้ด้วยตัวเองทางอินเทอร์เน็ตแล้วตัดสินใจด้วยตัวเอง งานวิจัยสำคัญชิ้นหนึ่งที่ผมอยากจะกล่าวถึงโดยละเอียดคืองานวิจัยของซัลฟอร์ดในปี 2003 เขาทำการทดลองกับหนูและต้องการดูว่ารังสีมีผลกระทบอย่างไร เขาฉายรังสีหนูด้วยปริมาณรังสีสามระดับที่แตกต่างกัน แล้วจึงทำการตรวจสอบ แต่เขาทำสิ่งที่พิเศษกว่านั้น ปกติแล้วในการทดลองทางวิทยาศาสตร์เช่นนี้ หลังจากได้รับรังสีแล้ว หนู (หรือหนูทดลอง) จะถูกฆ่าและนำสมองหรืออวัยวะบางส่วนไปตรวจสอบ และแน่นอนว่าก็ไม่พบอะไรผิดปกติ ทำไม? เพราะมันไม่ใช่รังสีไอออนไนซ์ ซัลฟอร์ดมีแนวคิดที่สำคัญ เขาบอกว่าจริงๆ แล้วคุณต้องรอช่วงเวลาที่เรียกว่า "ช่วงเวลาการเสื่อมสภาพ" เพราะรังสีอ่อนๆ ต้องใช้เวลาพอสมควรจึงจะก่อให้เกิดความเสียหาย นั่นคือสิ่งที่เขาทำ เขาปล่อยหนูทิ้งไว้ 50 วัน แล้วคุณก็จะเห็นบางอย่างเช่นภาพทางด้านขวา ภาพทางด้านขวา คุณจะเห็นสมองที่ผิดปกติของหนู จุดสีดำเหล่านี้เรียกว่านิวเคลียสที่เน่าเปื่อย นี่คือรอยโรคในสมอง ที่น่าสนใจคือ ไม่พบความผิดปกติทางพฤติกรรมใดๆ ในหนูเลย คุณสามารถสังเกตเห็นสิ่งเดียวกันนี้ได้ในมนุษย์อย่างแน่นอน ใช่ค่ะ ประเด็นสำคัญสำหรับฉันคือเสรีภาพทางวิชาการ ฉันได้อ่านบทสัมภาษณ์ที่น่าสนใจของศาสตราจารย์ Maike Mevissen ในนั้น นักข่าว (ตัวหนังสือเล็กมากจนฉันอ่านไม่ออกเอง) ได้ถามคำถามและสัมภาษณ์ศาสตราจารย์ Mevissen เกี่ยวกับงานวิจัยของเธอ คุณสามารถอ่านได้เองโดยประมาณ (เพราะว่า...แว่นตาของฉันไม่แรงพอแล้ว คุณต้องการให้ฉันช่วยไหม? ดร.ไวเคิล: ฉันจะอ่านออกเสียงให้ฟัง) ในการตอบคำถามแรกเกี่ยวกับเสรีภาพทางวิชาการ เพื่อนร่วมงานของฉันกล่าวว่า: "สิ่งที่รบกวนใจฉันคือ สถาบันต่างๆ เช่น สำนักงานคุ้มครองรังสีแห่งสหพันธรัฐเยอรมนี มักจะโต้แย้งทุกอย่างอยู่เสมอ การวิจัยเป็นเรื่องการเมืองมาก และเราต้องเผชิญกับทัศนคติที่ว่าไม่มีความเสี่ยงต่อสุขภาพอยู่ตลอดเวลา และยังมีเรื่องของอิทธิพลที่ไม่เหมาะสมอีกด้วย ใช่ สิ่งที่รบกวนใจฉันมากที่สุดคือ พวกเขาต้องการบอกเราอยู่เสมอว่าเราควรทำงานอย่างไร ผู้เชี่ยวชาญที่รับผิดชอบที่องค์การอนามัยโลกต้องการคัดเลือกให้เราว่างานวิจัยใดบ้างที่มีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับการประเมิน เราต้องปกป้องตัวเองอยู่ตลอดเวลา และคำถามเกี่ยวกับการออกแบบงานวิจัย—ฉันรู้เพียงสิ่งเดียวเกี่ยวกับงานวิจัยในสัตว์: คุณสามารถออกแบบงานวิจัยในลักษณะที่ทำให้คุณไม่พบอะไรเลย โดยการสร้างสัญญาณรบกวนทางสถิติที่บดบังผลกระทบที่เกี่ยวข้อง" น่าตกใจจริงๆ ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันต้องไปหาหมอตาอีกแล้ว ฉันต้องการแว่นตาที่แรงขึ้น ใช่ค่ะ ฉันอยากแนะนำให้คุณรู้จักกับสารอันตรายอีกกลุ่มหนึ่งที่สำคัญมาก นั่นคือ ผลกระทบร่วมกันของสารพิษในสิ่งแวดล้อมต่างๆ สารอันตรายที่รู้จักกันมานานที่สุดคือ ควันบุหรี่และแร่ใยหิน ซึ่งในปัจจุบันเราเรียกว่าไมโครไฟเบอร์ เรารู้กันดีว่าคนที่สูบบุหรี่มา 20 ปี มีความเสี่ยงที่จะเป็นมะเร็งปอดสูงกว่าคนทั่วไปถึง 6 เท่า คนที่ทำงานกับไมโครไฟเบอร์มา 20 ปีโดยไม่ป้องกัน มีความเสี่ยงสูงกว่าถึง 11 เท่า คุณอาจคิดว่าถ้าคนๆ หนึ่งรับความเสี่ยงทั้งสองอย่าง ความเสี่ยงก็จะสูงขึ้นถึง 17 เท่า แต่คุณอาจเคยอ่านมาแล้วว่า ความเสี่ยงที่จะเป็นมะเร็งชนิดใดชนิดหนึ่งเหล่านี้สูงกว่าถึง 60 เท่า ด้วยสไลด์นี้ ซึ่งมาจากศาสตราจารย์วิทเทอในเมืองโอลเดนเบิร์ก ฉันต้องการแสดงให้คุณเห็นถึงปัจจัยสำคัญในสิ่งแวดล้อม/สารอันตรายที่ส่งผลกระทบต่อเรา การที่แต่ละคนรับมือกับสารเหล่านี้ได้นั้นขึ้นอยู่กับพันธุกรรมด้วย มีบางคนที่สามารถกำจัดสารพิษออกจากร่างกายได้ดีมากโดยไม่ต้องพึ่งการแพทย์หรือการบำบัดทางธรรมชาติ แต่ก็มีบางคนที่กำจัดสารพิษไม่ได้เลย อย่างไรก็ตาม ผลที่ตามมาโดยทั่วไปคือภาวะเครียดจากไนโตรเจนหรือออกซิเดชัน ผมขอสรุปปัจจัยสำคัญที่สุด 6 ประการที่ทำให้มนุษย์เราเจ็บป่วยมากขึ้นในปัจจุบัน ปัจจัยเหล่านี้คือมลพิษทางกายภาพในสิ่งแวดล้อม ซึ่งรวมถึงไม่เพียงแต่รังสีจากโทรศัพท์มือถือเท่านั้น แต่ยังรวมถึงมลพิษจากสนามแม่เหล็กความถี่ต่ำและสนามแม่เหล็กสถิต การปรับสภาพภูมิอากาศ และการดัดแปลงสภาพอากาศด้วย ในที่นี้ ไมโครแอโรซอล ซึ่งเป็นไมโครแอโรซอลที่เป็นพิษในไนโตรเจน ก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยวิศวกรรมพันธุกรรมกำลังแพร่หลายมากขึ้นเรื่อยๆ… ตอนนี้ สหภาพยุโรปต้องการผลักดันกฎระเบียบที่ปกปิดลักษณะทางพันธุกรรมในอาหาร ซึ่งเป็นสิ่งที่ขาดความรับผิดชอบ นอกจากนี้ยังมีเรื่องวัคซีน ผมไม่ได้หมายถึงเฉพาะวัคซีน mRNA เท่านั้น แต่รวมถึงวัคซีนแบบดั้งเดิมด้วย เมื่อพิจารณาว่าวัคซีนเหล่านี้มีสารพิษ เช่น ไทเมอโรซอล ซึ่งเป็นสารประกอบปรอทที่เป็นพิษ มันจึงเป็นสิ่งที่ขาดความรับผิดชอบ และสุดท้าย แน่นอนว่ายังมีมลพิษทางเคมี ลองนึกถึงยาฆ่าแมลง สารกำจัดศัตรูพืช และแม้แต่ความเครียดทางกล ซึ่งรวมถึงฝุ่นและไมโครพลาสติก ไมโครพลาสติกในรูปแบบนาโนสามารถแทรกซึมเข้าไปในเซลล์ได้ ปฏิสัมพันธ์ทั้งหมดเหล่านี้จะส่งผลให้เกิดการเสียชีวิตก่อนวัยอันควรซึ่งเป็นที่ยอมรับในสังคม (หากจะพูดอย่างประชดประชัน) เรากำลังจะจบการนำเสนอของผมแล้ว ผมอยากจะเปรียบเทียบให้เห็นว่ารัฐบาลของเราใส่ใจกับการวิจัยเกี่ยวกับสารพิษในสิ่งแวดล้อมมากน้อยเพียงใด ในเยอรมนี มีเพียงสิบสถาบันเท่านั้นที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านี้ แต่ถ้าคุณอ่านบรรทัดที่สองแล้ว คุณจะสังเกตเห็นว่ามีสถาบันวิจัย 163 แห่งที่อุทิศให้กับการศึกษาเรื่องเพศ ทีนี้ผมถามคุณว่า อะไรสำคัญกว่ากัน? คุณลองตัดสินด้วยตัวเองดูว่ารัฐของเราให้ความสำคัญกับสุขภาพของประชาชนมากแค่ไหน – ซึ่งก็คือ ไม่มีเลย ใช่ นี่คือบทสรุปอีกครั้ง ผมไม่อยากอ่านทั้งหมดโดยละเอียดเพราะเวลาจำกัด แหล่งที่มาอยู่ด้านล่าง คุณสามารถอ่านเองได้ในตอนท้ายและดึงรายละเอียดเพิ่มเติมออกมาได้ ใช่ คุณไวเคิลขอให้ผมพูดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการหลีกเลี่ยง กลางแจ้ง คุณไม่สามารถหลีกเลี่ยงอะไรได้จริงๆ เพราะความแรงของสนามแม่เหล็กมีอยู่ทุกที่เนื่องจากเสาอากาศทางเทคนิค แต่ว่าคุณจะรักษาสุขภาพในระยะยาวได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับตัวคุณเองและวิธีการที่คุณปกป้องตัวเองจากการสัมผัสในที่ร่ม ผมยังพบว่าการสัมผัสที่สำคัญที่สุดมาจากในที่ร่ม นั่นคือจากโทรศัพท์ไร้สายและ Wi-Fi หลายคนมักไม่เชื่อเรื่องนี้ พวกเขาจะพาผมเข้าไป จากนั้นผมจะทำการวัด และผมจะพบว่ารังสีภายนอกอาจมีค่าเพียงไม่กี่ร้อยไมโครวัตต์ แต่เนื่องจากการสัมผัสของคุณเอง—Wi-Fi และโทรศัพท์ไร้สาย—คุณจึงได้รับรังสีในระดับมิลลิวัตต์ ดังนั้น หากคุณต้องการลดการสัมผัสรังสี คุณควรวัดการสัมผัสรังสีภายในอาคารก่อนที่จะพยายามลดการสัมผัสรังสีภายนอก ผมไม่ได้บอกว่าการลดรังสีภายนอกอย่างมีนัยสำคัญนั้นไม่เป็นที่พึงปรารถนา ครับ นั่นก็เป็นการจบการนำเสนอของผมแล้ว ขอบคุณสำหรับความสนใจ ผมทราบว่าจะมีคำถาม ผมยินดีที่จะตอบคำถามเหล่านั้นในระหว่างการอภิปราย ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ

from Horst M. / hm

Sources/Links: MWGFD Pressesymposium 2. Mai 2026 https://www.mwgfd.org/2026/03/pressesymposium-5g6g-immer-weiter-so/