21. AZK – ดร. ไมเคิล บรุนเนอร์: ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์คือเครื่องวัดความยุติธรรม สิ่งอื่นใดล้วนเป็นความอยุติธรรม!

20.08.2025 | www.kla.tv/38613

[หมายเหตุ] ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับข้อบังคับทางกฎหมายและกฎ AZK สามารถดูได้ในตอนท้ายของการบรรยาย [Ivo Sasek] หลังจากการนำเสนออันทรงคุณค่าโดย ดร. Broudy จากประเทศญี่ปุ่น ต่อไปนี้เราจะมาพบกับวิทยากรคุณภาพสูงจากออสเตรีย ท่านมีวุฒิปริญญาเอกสาขานิติศาสตร์ และได้กล่าวถึงปัญหาสำคัญเกี่ยวกับวิธีการจัดการกับบรรทัดฐานทางกฎหมายที่ไม่เป็นธรรม เช่น บรรทัดฐานทางกฎหมายที่ผิดกฎหมาย และผลที่ตามมา แต่สำหรับประชาชนทั่วไปอย่างผมหรือพวกเรา คงไม่มีบรรทัดฐานทางกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมอยู่จริง นั่นคงเป็นเหมือนซานตาคลอสตัวร้ายสำหรับเรา และนั่นคือเหตุผลที่เราไม่คิดว่าความอยุติธรรมเช่นนี้อาจละเมิดศักดิ์ศรีและบุคลิกภาพของเราได้ แต่นั่นเป็นความเข้าใจผิดโดยทั่วไป! และเพื่อต่อต้านความเข้าใจผิดที่อันตรายนี้ ดร. Jur. Michael Brunner จะนำเสนอวิทยานิพนธ์ 6 ประการของเขา และชี้ให้เห็นทางออกสำหรับปัญหาที่ไม่มีใครรู้จักนี้ แต่ก่อนที่เราจะต้อนรับเขาที่สนามกีฬาแห่งนี้ เรามาสรุปประวัติของเขาโดยย่อ [วิทยากร] ดร. ไมเคิล บรุนเนอร์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในปี พ.ศ. 2533 หลังจากศึกษากฎหมาย และทำงานเป็นทนายความในออสเตรียเป็นเวลา 31 ปี ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 เป็นต้นมา เขาได้วิพากษ์วิจารณ์มาตรการรับมือไวรัสโคโรนาอย่างแข็งขัน โดยยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับมาตรการรับมือไวรัสโคโรนา กล่าวปราศรัยในการชุมนุมประท้วง เผยแพร่วิดีโอ และอื่นๆ และนี่คือภาพรวมเส้นทางอาชีพทางการเมืองของเขา: • ตุลาคม พ.ศ. 2563: ก่อตั้ง "ทนายความเพื่อสิทธิขั้นพื้นฐาน - ทนายความเพื่อแสงสว่าง" ในกรุงเวียนนา • กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564: ก่อตั้งพรรคการเมือง "MFG - ประชาชน เสรีภาพ สิทธิขั้นพื้นฐาน" • ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2564 พรรคของเขาได้เข้าสู่รัฐสภาแห่งรัฐอัปเปอร์ออสเตรีย ประสบความสำเร็จในการเลือกตั้งสภาท้องถิ่นในรัฐอัปเปอร์ออสเตรีย โลว์เออร์ออสเตรีย และทีโรล • ฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2565: ผู้สมัคร MFG ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีระดับสหพันธรัฐในฤดูใบไม้ร่วง เขาวางตำแหน่งตัวเองเป็นคู่แข่งของสถาบันทางการเมือง • กรกฎาคม 2566: สมาชิกผู้ก่อตั้ง "International Attorneys of Law" ซึ่งเป็นสมาคมระหว่างประเทศที่ดูแลด้านกฎหมายทั่วโลก • พฤศจิกายน 2566: เกษียณอายุจากการเป็นทนายความ • ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2566 เป็นต้นไป ดำรงตำแหน่งวิทยากรบรรยายและกิจกรรมทางกฎหมายอย่างต่อเนื่องในฐานะที่ปรึกษา ฯลฯ ดร. บรุนเนอร์ กล่าวสุนทรพจน์ในวันนี้ในหัวข้อ "ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์คือมาตรวัดของกฎหมาย สิ่งอื่นใดล้วนเป็นความอยุติธรรม" [ดร. บรุนเนอร์:] ผมขอต้อนรับทุกท่านอย่างอบอุ่น และขอขอบคุณเป็นพิเศษที่อนุญาตให้ผมได้มีส่วนร่วมในหัวข้อสำคัญยิ่งนี้ในวันนี้ นั่นคือคุณสมบัติทางกฎหมายของกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมและผลที่ตามมา "ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์คือมาตรวัดของกฎหมาย ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ต้องเป็นมาตรวัดของกฎหมาย มิฉะนั้นก็จะเป็นความอยุติธรรม" • กฎหมายและความยุติธรรมไม่ใช่คำที่มีความหมายเหมือนกัน • กฎหมายไม่จำเป็นต้องเป็นความยุติธรรม ความยุติธรรมไม่จำเป็นต้องเป็นกฎหมาย • อย่างไรก็ตาม กฎหมายที่ปราศจากความยุติธรรมย่อมเป็นความอยุติธรรม • ความยุติธรรมคือความยุติธรรมเสมอ ความยุติธรรมในทางกฎหมายคืออะไร? ความยุติธรรมคือการประเมินความรู้ การปฏิบัติต่อผู้ที่เท่าเทียมกันอย่างเท่าเทียมกัน การปฏิบัติต่อผู้ที่ไม่เท่าเทียมกันอย่างไม่เท่าเทียมกัน หรือการกระทำในลักษณะที่การกระทำตามหลักคำสอนของท่าน [หลักการชี้นำ] สามารถยกระดับขึ้นเป็นกฎสากล ดังที่อิมมานูเอล คานท์กล่าวไว้ หรือเพียงแค่ระเบียบแห่งสันติภาพ – เพราะจะไม่มีสันติภาพใดเกิดขึ้นได้หากปราศจากความยุติธรรม สันติภาพใด ๆ หากปราศจากความสมดุลของผลประโยชน์ หากกฎหมายคือความยุติธรรมและไม่มีกฎหมายที่ไม่ยุติธรรม บทความและการนำเสนอของผมก็คงจบลงไปแล้ว แต่ความเป็นจริงสอนเราในสิ่งอื่น มันสอนเราว่าอุดมคติของความยุติธรรมนั้นยังไม่บรรลุผล ทั้งในทางกฎหมายและทางการเมือง • กฎหมายที่ผิดกฎหมายและไม่ยุติธรรมนั้นถูกตราขึ้นโดยฝ่ายนิติบัญญัติ • กฎหมายเหล่านั้นถูกนำไปใช้โดยฝ่ายบริหาร และ • กฎหมายเหล่านั้นถูกบังคับใช้โดยฝ่ายตุลาการ • กฎหมายเหล่านี้ล้วนอยู่ภายใต้หน้าที่ในการปฏิบัติตาม พลเมืองมีพันธะผูกพันที่จะต้องปฏิบัติตามแม้กระทั่งกฎหมายที่ไม่ยุติธรรม คำถามสำคัญที่ผมครุ่นคิดมานานหลายเดือน—ผมสามารถนำมาเรียบเรียงได้เพียงบางส่วนจากงานของผม ณ ที่นี้—คือคุณสมบัติทางกฎหมายของบรรทัดฐานทางกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมและผลที่ตามมา สำหรับผม จุดเริ่มต้นในการตัดสินว่ากฎหมายยุติธรรมหรือไม่ยุติธรรมคือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ มันคือหลักการทางกฎหมายสูงสุดของกฎหมายธรรมชาติและกฎหมายเชิงบวก [กฎหมายเชิงบวก = กฎหมายที่มนุษย์ "สร้างขึ้น" ตรงกันข้าม: กฎธรรมชาติ = กฎหมายที่มนุษย์ "ค้นพบ" เท่านั้น] มันคือบรรทัดฐานสำคัญของระบบกฎหมายที่มีอารยธรรม ซึ่งยึดโยงอยู่กับทั้งกฎหมายทั่วไป [ที่ควบคุมโดยกฎหมาย "ปกติ") และกฎหมายรัฐธรรมนูญ [หัวข้อที่ควบคุมโดยกฎหมายรัฐธรรมนูญ] ในระบบประชาธิปไตยตามรัฐธรรมนูญ กฎหมายทุกฉบับล้วนมาจากประชาชน เสรีภาพและความเท่าเทียมกันคือเสาหลักของประชาธิปไตย หากประชาชนใช้อำนาจของตนแม้จะมีพรรคการเมืองแปดพรรคที่เป็นตัวแทน แต่ประชาชนก็ยังคงเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุด ซึ่งผู้แทนของพวกเขาต้องรับผิดชอบต่อ แม้ว่าในทางปฏิบัติของระบอบประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน อำนาจของพรรคการเมืองจะขยายวงกว้างขึ้นไปสู่ทุกรูปแบบของสังคมและโครงสร้างทางแพ่ง แต่ประชาธิปไตยจะดำรงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อสะท้อนเจตนารมณ์ของประชาชน กฎหมายที่ต่อต้านประชาชนหรือกฎหมายที่ขัดต่อกฎหมายไม่เคยเป็นกฎหมาย และไม่ได้รับการสนับสนุนจากเจตนารมณ์ของประชาชน ประชาชน ผู้ทรงอำนาจสูงสุด ไม่ได้มอบอำนาจให้ผู้แทนเพื่อให้ผู้แทนเหล่านี้สามารถตรากฎหมายเพื่อประโยชน์ของตนเองหรือกฎหมายที่ต่อต้านประชาชน ผู้ใดที่เพิกเฉยต่อกฎหมายและความยุติธรรมในฐานะผู้แทนจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำนั้นและต้องรับผิดชอบ! ตามธรรมเนียมปฏิบัติในออสเตรียและประเทศอื่นๆ ศาลรัฐธรรมนูญและกฎหมายของออสเตรียระบุว่า แม้แต่กฎหมายที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญก็ต้องถูกบังคับใช้จนกว่าจะถูกยกเลิก และอย่างมากที่สุดต้องอยู่ภายในระยะเวลาแก้ไขไม่เกิน 18 เดือน นั่นหมายความว่าความอยุติธรรมจะกลายเป็นกฎหมาย ซึ่งข้าพเจ้าขอคัดค้านอย่างหนักแน่น เมื่อการแบ่งแยกอำนาจไม่มีผลบังคับใช้อีกต่อไป เมื่อรัฐบาลสามารถตรากฎหมายได้เองอย่างมีประสิทธิภาพเนื่องจากเสียงข้างมากในรัฐสภา ไม่ต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐสภาอีกต่อไป เมื่อรัฐบาลเข้ามาดำรงตำแหน่งทางการเมืองในฝ่ายบริหารและตุลาการ องค์กรและสถาบันที่สังกัดรัฐถูกครอบงำโดยกลุ่มคนหัวรุนแรง (oligarch) [บริหารงานแบบ "oligarchy" (= รูปแบบการปกครองที่กลุ่มเล็กๆ ใช้อำนาจทางการเมือง)] เมื่อเสรีภาพในการแสดงออก เสรีภาพทางวิชาการ และเสรีภาพสื่อมวลชนถูกเซ็นเซอร์ เมื่อผู้เห็นต่างทางการเมืองถูกใส่ร้าย เยาะเย้ย และแม้กระทั่งถูกข่มเหง เมื่อความหลากหลายของสื่อถูกทำลาย – เมื่อนั้นเราจะอยู่ห่างไกลจากหลักนิติธรรมใดๆ เมื่อมีการเผยแพร่เอกสารของสถาบันโรเบิร์ต คอช ทำให้สาธารณชนรับรู้ แม้แต่ในกระแสหลักว่าไม่เคยมีหลักฐาน (รากฐานที่สร้างขึ้นจากการสังเกตการณ์/ข้อเท็จจริง) สำหรับมาตรการใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับไวรัสโคโรนา หลักฐานเหล่านี้ถูกขยายขึ้นผ่านคำสั่งทางการเมือง (ค่านิยมถูกขยายหรือ "ปรับ" โดยใช้เทคนิคบางอย่าง) วิกฤตการณ์ไวรัสโคโรนาตั้งแต่ปี 2020 ถึง 2023 ถือเป็นเรื่องอื้อฉาวทางกฎหมายและการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกนับตั้งแต่ปี 1945! เพื่อลิดรอนอำนาจทางการเมืองดังกล่าวในอนาคต ความไม่ยุติธรรมใดๆ จะต้องถูกปฏิเสธความถูกต้องตามกฎหมายตั้งแต่แรกเริ่ม! ใครก็ตามที่มีส่วนร่วมต้องรับผิดชอบ! ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ – ข้าพเจ้าขออ้างอิงคำพูดของโทมัส อไควนัสไว้ ณ ที่นี้ว่า “กฎหมายทุกฉบับที่ยกระดับบุคลิกภาพของมนุษย์นั้นยุติธรรม กฎหมายทุกฉบับที่ลดทอนบุคลิกภาพของมนุษย์นั้นไม่ยุติธรรม” มาตรา 16 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งออสเตรีย ซึ่งเป็นบรรทัดฐานหลักของสิทธิขั้นพื้นฐานของบุคลิกภาพ กำหนด [บัญญัติ] ไว้ว่า มนุษย์ทุกคนมีสิทธิโดยกำเนิด ซึ่งปรากฏชัดแม้ด้วยเหตุผล และดังนั้นจึงถือเป็นบุคคล ดังนั้น สิทธิขั้นพื้นฐานของบุคลิกภาพจึงถูกตั้งสมมติฐาน [ประกาศเป็นความจริง] ว่าเป็นหลักการทางกฎหมาย บรรทัดฐานหลักของระบบกฎหมายที่เจริญแล้ว สิทธิต่างๆ เป็นสิ่งที่มีมาแต่กำเนิดในมนุษย์ ซึ่งหมายความว่าสิทธิเหล่านี้ไม่ได้ถูกได้มาหรือมอบให้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยรัฐบาลหรือผู้แทน สิทธิเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องได้รับหรือจัดสรร สิทธิเหล่านี้มีอยู่ในมนุษยชาติ ในการดำรงอยู่ของมนุษย์ มาตรา 1 ของกฎหมายพื้นฐานแห่งเยอรมนียังระบุไว้ว่า: ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เป็นสิ่งที่ละเมิดไม่ได้ การเคารพและปกป้องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เป็นพันธะของอำนาจรัฐทั้งหมด สิทธิขั้นพื้นฐานต่อไปนี้ผูกพันฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายบริหาร และฝ่ายตุลาการในฐานะกฎหมายที่บังคับใช้โดยตรง และข้าพเจ้าขอเสริมว่าสิทธิเหล่านี้ยังผูกพันสื่อด้วย นอกจากมาตรา 1 ของกฎหมายพื้นฐานแล้ว มาตรา 79 ยังกำหนดหลักประกันการดำรงอยู่ของสิทธิเหล่านี้ตลอดไป สิทธิขั้นพื้นฐานเหล่านี้ ซึ่งก็คือการที่ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์นั้นไม่สามารถละเมิดได้ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้แม้แต่โดยการแก้ไขรัฐธรรมนูญ สิทธินี้เป็นสิ่งที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์ ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในฐานะหลักการทางจริยธรรมพื้นฐานนั้นไร้กาลเวลาและอยู่เหนือรูปแบบการปกครองใดๆ เพราะชีวิตมนุษย์ทุกชีวิตมีคุณค่าเท่าเทียมกันและมีสิทธิที่จะดำรงอยู่อย่างอิสระ “ในฐานะเป้าหมายในตนเอง มนุษย์ไม่ควรเป็นเครื่องมือสู่เป้าหมาย” ดังที่อิมมานูเอล คานท์กล่าวไว้ ตามหลักนิติศาสตร์ที่สอดคล้องกันของศาลรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐเยอรมัน ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์คือคุณค่าสูงสุดของกฎหมายพื้นฐานและหลักการรัฐธรรมนูญของระบบกฎหมายเยอรมัน ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์คือคุณค่าสูงสุดของรัฐธรรมนูญและไม่อาจต่อรองได้ ในทำนองเดียวกัน มาตรา 7 ของรัฐธรรมนูญแห่งสมาพันธรัฐสวิสยังระบุด้วยว่าศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ต้องได้รับการเคารพและคุ้มครอง ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ลงวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1948: มนุษย์ทุกคนเกิดมามีอิสระและเท่าเทียมกันในศักดิ์ศรีและสิทธิ มีเหตุผลและมโนธรรม และควรปฏิบัติต่อกันด้วยจิตวิญญาณแห่งภราดรภาพ ในคำประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกา ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776มีคำประกาศไว้ว่า มนุษย์ทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน มนุษย์ทุกคนมีสิทธิบางประการที่ไม่อาจเพิกถอนได้ ซึ่งรวมถึงชีวิต เสรีภาพ และการแสวงหาความสุข การเคารพศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์อย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่อาจเพิกถอนได้ และไม่จำกัด คือรากฐานของหลักนิติธรรมและประชาธิปไตย ซึ่งไม่อาจต่อรองได้ สิ่งเหล่านี้ถือเป็นเส้นแบ่งเด็ดขาดที่ไม่อาจข้ามได้ ผู้ใดละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ย่อมละเมิดหลักนิติธรรมประชาธิปไตย ความเท่าเทียมกันต่อหน้ากฎหมาย หากปราศจากสิ่งนี้ ความยุติธรรมย่อมไม่มีอยู่ ไม่มีกฎหมาย ไม่มีรัฐใดที่ไม่กลายเป็นกลุ่มโจร ออกัสตินแห่งฮิปโป: "จงปลดกฎหมายออกไป รัฐใดจะไร้ค่าหากปราศจากกลุ่มโจรผู้ยิ่งใหญ่?" เริ่มต้นจากหลักการพื้นฐานสูงสุดของบรรทัดฐานทางวัตถุพื้นฐาน ซึ่งข้าพเจ้าเรียกมันในฐานะนักนิติศาสตร์ว่า ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ข้าพเจ้าได้มาถึงข้อเสนอหกประการ ก่อนอื่น ขอกล่าวโดยย่อโดยมาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ ว่า “ข้าพเจ้าขอเป็นคนแรกที่สนับสนุนการปฏิบัติตามกฎหมายที่ยุติธรรม บุคคลไม่เพียงแต่มีความรับผิดชอบทางกฎหมายเท่านั้น แต่ยังมีความรับผิดชอบทางศีลธรรมที่จะต้องปฏิบัติตามกฎหมายที่ยุติธรรม ในทางกลับกัน มนุษย์มีความรับผิดชอบทางศีลธรรมที่จะต้องฝ่าฝืนกฎหมายที่ไม่ยุติธรรม ข้าพเจ้าเห็นด้วยกับนักบุญออกัสตินว่ากฎหมายที่ไม่ยุติธรรมไม่ใช่กฎหมาย” หลักคำสอนสูงสุดในภาษาละตินกล่าวไว้ว่า “Lex iniusta non est lex” และมาถึงวิทยานิพนธ์ทั้งหกประการ: วิทยานิพนธ์ที่ 1: บรรทัดฐานพื้นฐานของระเบียบทางกฎหมาย ซึ่งกฎหมายทั้งหมดดำเนินมา คือ ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในฐานะสิทธิขั้นพื้นฐานของบุคลิกภาพ มันไม่ใช่สมมติฐานหรือเรื่องแต่ง วิทยานิพนธ์ที่ 2: สิทธิขั้นสูงสุดคือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในฐานะสิทธิขั้นพื้นฐานของบุคลิกภาพ สิทธิเหล่านี้คือสิทธิโดยกำเนิดของมนุษย์ สิทธิขั้นพื้นฐาน และเสรีภาพ สิ่งเหล่านี้ก่อให้เกิดหลักการพื้นฐานของระเบียบทางกฎหมาย วิทยานิพนธ์ที่ 3: บรรทัดฐานทางกฎหมายที่ละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิโดยกำเนิดของมนุษย์ ถือเป็นโมฆะโดยสิ้นเชิง ไม่มีความเที่ยงธรรมเชิงบรรทัดฐาน ในการทำเช่นนี้ ข้าพเจ้าขอเสนอจุดยืนของหลักคำสอนที่เป็นที่ยอมรับ นั่นคือหลักคำสอนที่เรียกว่าหลักคำสอนโมฆะ [ระบุว่าบรรทัดฐานทางกฎหมายที่ละเมิดกฎหมายชั้นสูงนั้นเป็นโมฆะอย่างถาวร] รายละเอียดเพิ่มเติมในภายหลัง วิทยานิพนธ์ที่ 4: บรรทัดฐานทางกฎหมายที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพขั้นพื้นฐานของมนุษย์เป็นโมฆะโดยสิ้นเชิง ไม่มีความเที่ยงธรรมเชิงบรรทัดฐาน วิทยานิพนธ์ที่ 5: บรรทัดฐานทางกฎหมายที่ละเมิดบรรทัดฐานทางกฎหมายชั้นสูงเป็นโมฆะโดยสิ้นเชิง ไม่มีความเที่ยงธรรมเชิงบรรทัดฐาน วิทยานิพนธ์ที่ 6: กฎหมายชั้นสูงมีอำนาจเหนือกฎหมายชั้นต่ำ ทำให้เป็นโมฆะโดยสิ้นเชิง กฎหมายชั้นต่ำไม่สามารถแทนที่กฎหมายชั้นสูงได้ ข้าพเจ้าสามารถยืนยันทฤษฎีเหล่านี้ได้ ซึ่งข้าพเจ้ายึดถือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ทั้งในแง่กฎหมายเชิงบวก สถานการณ์ทางกฎหมาย และปรัชญาทางกฎหมาย หนึ่งในนักวิชาการด้านกฎหมายที่สำคัญที่สุดในศตวรรษที่ 20 คือ กุสตาฟ ราดบรุค เขาเป็นนักการเมืองพรรค SPD และเคยเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมของไรช์ถึงสองครั้งในสาธารณรัฐไวมาร์ เขามีชีวิตอยู่ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2421 ถึง พ.ศ. 2492 "ความจำเป็นอาจขึ้นอยู่กับอำนาจ แต่ไม่เคยขึ้นอยู่กับสิ่งที่ควรและความถูกต้อง" เขาขีดเส้นแบ่งระหว่างกฎหมายที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งอาจไม่เหมาะสม อาจได้รับการออกแบบที่แตกต่างออกไป หรือไม่ถูกต้องอย่างสิ้นเชิง เป็นเพียงกฎหมายที่ไม่ถูกต้องและไม่ยุติธรรม ซึ่งได้บรรลุถึงความอยุติธรรมในระดับหนึ่ง เขาอธิบายสิ่งนี้ และท้ายที่สุดแล้ว จบลงด้วยสูตรอันโด่งดังของรัดบรุค ข้าพเจ้าขออ้างอิง: "ความขัดแย้งระหว่างความยุติธรรมและความแน่นอนทางกฎหมายน่าจะคลี่คลายได้โดยการระบุว่ากฎหมายที่มีผลบังคับ ซึ่งได้รับการคุ้มครองโดยกฎหมายและอำนาจ ย่อมมีอำนาจเหนือกว่า แม้ว่าเนื้อหาจะไม่ยุติธรรมและไม่เหมาะสม เว้นแต่ความขัดแย้งระหว่างกฎหมายที่มีผลบังคับและความยุติธรรมจะถึงขั้นที่ไม่อาจยอมรับได้ จนกฎหมายในฐานะกฎหมายที่ไม่ถูกต้องต้องหลีกทางให้กับความยุติธรรม เป็นไปไม่ได้ที่จะขีดเส้นแบ่งที่ชัดเจนยิ่งขึ้นระหว่างกรณีของความอยุติธรรมตามกฎหมายกับกฎหมายที่ยังคงมีผลบังคับอยู่แม้จะมีเนื้อหาที่ไม่ถูกต้อง" เขาเขียนว่า การแบ่งแยกแบบอื่นสามารถทำได้อย่างแม่นยำที่สุด และนี่คือประโยคสำคัญ: "ในกรณีที่ไม่มีการแสวงหาความยุติธรรม ในที่ซึ่งความเท่าเทียมซึ่งเป็นแก่นแท้ของความยุติธรรม ถูกปฏิเสธอย่างมีสติในการบัญญัติกฎหมายที่เป็นรูปธรรม กฎหมายนั้นไม่เพียงแต่เป็นกฎหมายที่ไม่ถูกต้องเท่านั้น หากแต่ยังขาดธรรมชาติของกฎหมายโดยสิ้นเชิง เพราะเราไม่สามารถนิยามกฎหมาย แม้แต่กฎหมายที่เป็นรูปธรรม นอกเสียจากคำสั่งและกฎหมายที่โดยธรรมชาติแล้วถูกกำหนดให้ก่อให้เกิดความยุติธรรม" กฎหมายต้องก่อให้เกิดความยุติธรรม มิฉะนั้นก็จะเป็นความอยุติธรรม และเขากล่าวต่อไปว่า "ในกรณีที่ไม่มีการแสวงหาความยุติธรรม กฎระเบียบที่สร้างขึ้นดังกล่าวก็เป็นได้เพียงการประกาศใช้อำนาจ ไม่ใช่ข้อเสนอทางกฎหมาย ดังนั้น กฎหมายที่ปฏิเสธสิทธิมนุษยชนของคนบางกลุ่มจึงไม่ใช่ข้อเสนอทางกฎหมาย" ต่อมาสูตรของรัดบรุคได้ถูกนำมาใช้ในหลักนิติศาสตร์ของศาลรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐในสิ่งที่เรียกว่า "การพิจารณาคดีกำแพงพิทักษ์" หลังจากการล่มสลายของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมัน (GDR) กฎหมายก็เช่นกันหรือคำสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษากำแพงเบอร์ลินยิงปืนหากบุคคลใดพยายามออกจากเยอรมนีตะวันออก (GDR) ถือเป็นการไม่ยุติธรรมและต้องได้รับโทษ และในที่นี้ เราจะมาพูดถึงบทบัญญัติสำคัญข้อถัดไป ข้อ 7 ของอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรป: ไม่มีการลงโทษใด ๆ หากไม่มีกฎหมาย: วรรค 1 ระบุว่า การลงโทษสำหรับความผิดทุกครั้งจะต้องมีกฎหมาย ห้ามมิให้มีการลงโทษใด ๆ เกินกว่าโทษที่ใช้บังคับในขณะที่กระทำความผิด อย่างไรก็ตาม มีข้อยกเว้นที่สำคัญมากสำหรับเรื่องนี้ คือวรรค 2: มาตรานี้จะไม่ขัดขวางการตัดสินลงโทษหรือการลงโทษบุคคลที่มีความผิดในการกระทำหรือการละเว้นการกระทำ ซึ่งในขณะนั้นได้กระทำความผิดนั้น มีโทษตามหลักกฎหมายที่ประชาชนผู้เจริญยอมรับโดยทั่วไป ดังนั้น ศาลอาญาระหว่างประเทศในมาตรา 38 ของธรรมนูญศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ จึงได้นำหลักกฎหมายทั่วไปที่รัฐผู้เจริญยอมรับมาใช้ หลักกฎหมายที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปซึ่งเหนือกว่ากฎหมาย ได้กลายมาเป็นกฎหมายที่มีผลผูกพันทางกฎหมาย หลักการเดียวกันนี้ใช้ได้กับสหภาพยุโรป: หลักการทางกฎหมายทั่วไปเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายหลักของสหภาพยุโรป ซึ่งรวมถึงการเคารพสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน การปฏิบัติที่เท่าเทียมกัน และความได้สัดส่วน เพื่อทำความเข้าใจลำดับชั้นของบรรทัดฐาน ข้าพเจ้าขออธิบายลำดับชั้นของระบบกฎหมายโดยสังเขป ลำดับชั้นของระบบกฎหมายในฐานะลำดับชั้นของบรรทัดฐาน ระบุว่าบรรทัดฐานที่มีลำดับชั้นต่ำกว่าทุกบรรทัดฐานต้องสอดคล้องกับบรรทัดฐานที่มีลำดับชั้นสูงกว่า จะต้องเกิดจากบรรทัดฐานที่มีลำดับชั้นสูงกว่า มิฉะนั้นจะถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ในออสเตรีย เราได้กำหนดลำดับชั้นของระบบกฎหมายไว้ดังต่อไปนี้ ซึ่งยังใช้กับระบบกฎหมายอื่นๆ รวมถึงรัฐต่างๆ ภายในสหภาพยุโรปด้วย ระดับที่ 1: ระดับสูงสุดประกอบด้วยหลักการพื้นฐานของรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐ ได้แก่ หลักการประชาธิปไตย สาธารณรัฐ เสรีนิยม สหพันธรัฐนิยม และรัฐธรรมนูญ ระดับที่ 2: กฎหมายหลักของสหภาพประกอบด้วยสนธิสัญญาของสหภาพ และที่สำคัญอย่างยิ่ง คือ กฎบัตรสิทธิขั้นพื้นฐานของสหภาพยุโรปในฐานะกฎหมายหลัก และหลักการทั่วไปของกฎหมาย ระดับที่ 3: กฎหมายสหภาพรองของสหภาพยุโรป ซึ่งรวมถึงกฎหมายที่ตราขึ้นโดยสถาบันต่างๆ ของสหภาพยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎระเบียบและคำสั่ง ระดับที่ 4: กฎหมายรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลางและกฎหมายรัฐธรรมนูญของรัฐแต่ละรัฐ ระดับที่ 5: กฎหมายของรัฐบาลกลางและกฎหมายของรัฐในฐานะกฎหมายทั่วไป ซึ่งต้องสอดคล้องกับกฎหมายรัฐธรรมนูญ ระดับที่ 6: บทบัญญัติทางกฎหมาย – เป็นบทบัญญัติทางกฎหมายทั่วไปที่ออกโดยหน่วยงานบริหาร ซึ่งสามารถออกได้ตามกฎหมายเท่านั้น ระดับที่ 7: และคำวินิจฉัยของแต่ละบุคคล: คำพิพากษา มติ และประกาศอย่างเป็นทางการ หากบรรทัดฐานทางกฎหมายดังที่ได้กล่าวมาแล้ว ขัดแย้งกับลำดับชั้นของกฎระเบียบทางกฎหมายนี้ ก็ถือว่า – ตามความเข้าใจทางกฎหมายของข้าพเจ้าและหลักคำสอนเรื่องความโมฆะ – เป็นโมฆะโดยสมบูรณ์ ซึ่งหมายความว่าจะไม่มีภาระผูกพันใดๆ ที่จะต้องปฏิบัติตาม นี่คือจุดที่ความเป็นโมฆะเข้ามามีบทบาท: Lex iniusta non est lex กฎหมายที่ไม่เป็นธรรมไม่ใช่กฎหมาย ดังที่สุภาษิตภาษาละตินกล่าวไว้ ระบบกฎหมายของหลักคำสอนเรื่องความเป็นโมฆะ: กฎหมายชั้นสูงจะลดทอน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ยกเลิกกฎหมายชั้นต่ำ ซึ่งเป็นโมฆะโดยสมบูรณ์และไม่อาจแก้ไขได้ ในแง่นี้ ไม่จำเป็นต้องมีการโต้แย้งแยกต่างหาก สิ่งที่เรียกว่า "ปรากฏการณ์ eo ipso" เกิดขึ้น ในทางตรงกันข้าม หลักคำสอนเรื่องแคลคูลัสของความผิดพลาด ซึ่งพบได้ทั่วไปในออสเตรียและได้รับการรับรองในกฎหมายด้วย ระบุว่า: แม้จะมีสิ่งผิดกฎหมาย บรรทัดฐานดังกล่าวยังคงมีผลบังคับใช้และมีผลผูกพันจนกว่าจะถูกยกเลิกโดยการโต้แย้งจากสถาบันของรัฐที่ได้รับการแต่งตั้ง สิ่งนี้ขัดแย้งกับความเข้าใจในระบอบประชาธิปไตยและรัฐธรรมนูญ และโครงสร้างเชิงตรรกะของระบบกฎหมายในฐานะโครงสร้างลำดับชั้นของระบบกฎหมาย อย่างไรก็ตาม ในกฎหมายเอกชนของออสเตรีย มาตรา 879 วรรค 1 ระบุว่า: สัญญาที่ละเมิดข้อห้ามตามกฎหมายหรือความเหมาะสมทั่วไปถือเป็นโมฆะ ดังนั้น ในกฎหมายเอกชน ไม่จำเป็นต้องมีการโต้แย้ง แต่ในกฎหมายมหาชน จำเป็นต้องโต้แย้ง และศาลรัฐธรรมนูญของออสเตรียยังมีทางเลือกที่จะคงกฎหมายที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายนี้ไว้ได้นานถึง 18 เดือน (!) ในความเห็นของข้าพเจ้า เรื่องนี้ขัดแย้งกับหลักการของหลักนิติธรรม แต่ตั้งอยู่บนหลักคำสอนที่น่าสงสัยอย่างยิ่งของการคำนวณความผิดพลาดหรือความแน่นอนทางกฎหมายในระดับหนึ่งเท่านั้น ตัวกฎหมายเองให้สิทธิ์แก่ผู้ที่อยู่ภายใต้บรรทัดฐานในการช่วยเหลือตนเอง การป้องกันตนเองที่พบมากที่สุดและเป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ: "เมื่อความอยุติธรรมกลายเป็นกฎหมาย การต่อต้านกลายเป็นหน้าที่" เบอร์ทอลท์ เบรชท์ มาตรา 3 ของประมวลกฎหมายอาญาออสเตรียควบคุมการป้องกันตนเอง: บุคคลจะไม่กระทำการที่ผิดกฎหมายหากใช้เพียงการป้องกันที่จำเป็นเพื่อป้องกันการโจมตีที่ผิดกฎหมายในปัจจุบันหรือที่กำลังจะเกิดขึ้น – ที่สำคัญคือเพื่อป้องกันการโจมตีที่ผิดกฎหมาย – ต่อชีวิต สุขภาพ ความสมบูรณ์ของร่างกาย ความสมบูรณ์ทางเพศและการกำหนดชะตากรรมของตนเอง เสรีภาพ หรือทรัพย์สินของตนเองหรือผู้อื่น ดังนั้น เงื่อนไขเบื้องต้นสำหรับการป้องกันตนเอง ซึ่งต้องมีอยู่ร่วมกัน ได้แก่ การป้องกันที่จำเป็น การโจมตีในปัจจุบันหรือที่จะเกิดขึ้น ความผิดกฎหมายของการโจมตี และการโจมตีทรัพย์สินที่สามารถป้องกันตนเองได้ การโจมตีที่กฎหมายบัญญัติให้เหตุผล เช่น กฎหมายหรือข้อบังคับ – ไม่ว่าจะโดยรัฐที่มีอำนาจเกินขอบเขต – ไม่ถือเป็นสิทธิในการป้องกันตนเอง เพราะการโจมตีนั้นไม่ผิดกฎหมาย บรรทัดฐานนี้มีผลบังคับใช้ แม้ว่าศาลจะเพิกถอนในภายหลังว่าผิดกฎหมายก็ตาม อย่างไรก็ตาม หากผมยึดจุดยืนเช่นเดียวกับผม – หลักคำสอนเรื่องหลักความว่างเปล่า (nullity) การพิจารณาโครงสร้างลำดับชั้นของระบบกฎหมายอย่างเป็นระบบ – ว่าบรรทัดฐานดังกล่าวเป็นโมฆะโดยสมบูรณ์ การโจมตีโดยรัฐที่มีอำนาจเกินขอบเขตจึงเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย และการกระทำเพื่อป้องกันตนเองก็ย่อมได้รับอนุญาต สิทธิในการช่วยเหลือตนเองอีกประการหนึ่งที่พบได้ทั่วไป นั่นคือ ภาวะฉุกเฉิน ผมขอนำเสนอด้วยคำพูดที่เหมาะสมอย่างยิ่ง – โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับยุคสมัยของเรา – จากลุดวิจ ฟอน ไมเซส: "ไม่มีภัยคุกคามใดต่ออารยธรรมที่ยิ่งใหญ่ไปกว่ารัฐบาลของคนไร้ความสามารถ ทุจริต หรือชั่วร้าย" สถานะแห่งความจำเป็นในการแก้ต่างในกฎหมายออสเตรียมีบัญญัติไว้ในมาตรา 10 วรรค 1 ของประมวลกฎหมายอาญา และบัญญัติไว้ในทำนองเดียวกันในระบบกฎหมายอื่นๆ "ผู้ใดกระทำการอันมีโทษตามกฎหมายเพื่อป้องกันความเสียหายร้ายแรงที่ใกล้จะเกิดขึ้นกับตนเองหรือผู้อื่น จะได้รับการยกเว้นโทษหากความเสียหายที่เกิดจากการกระทำนั้นไม่รุนแรงเกินสัดส่วน ดังนั้นจึงต้องใช้การทดสอบความได้สัดส่วน และไม่สามารถคาดหวังพฤติกรรมอื่นใดจากบุคคลที่เกี่ยวข้องกับค่านิยมที่ได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายได้" ดังนั้นจึงเป็นความไม่สมเหตุสมผลของพฤติกรรมอื่นและความได้สัดส่วน นอกจากนี้ ยังมีสถานะเหนือกฎหมายว่าด้วยความจำเป็น ซึ่งระบุว่า การกระทำเพื่อการป้องกันตัวโดยจำเป็นไม่ผิดกฎหมาย หากผลประโยชน์ทางกฎหมายที่ต้องรักษาไว้มีมูลค่าสูงกว่าผลประโยชน์ทางกฎหมายที่ได้รับความเสียหาย ข้าพเจ้าขออ้างอิงถึงคำพิพากษาคดีความในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศเยอรมนี: การออกใบรับรองแพทย์ปลอมโดยแพทย์ในบริบทของใบรับรองยกเว้นการสวมหน้ากากอนามัยโควิด-19 และใบรับรองการฉีดวัคซีนโควิด-19 ต้องได้รับการประเมินอย่างถูกต้องว่าเป็นการกระทำฉุกเฉิน แม้ว่ากฎหมายโควิด-19 ดังกล่าวจะไม่ผิดกฎหมายตั้งแต่แรกเริ่มก็ตาม ในความเห็นของผม ใบรับรองเหล่านี้ไม่เพียงแต่ยกโทษให้ได้เท่านั้น แต่ยังมีเหตุผลอันสมควรอีกด้วย เพราะสุขภาพและชีวิตของผู้คนมีค่ามากกว่าผลประโยชน์ทางกฎหมายจากความน่าเชื่อถือของใบรับรองแพทย์ หน้าที่หลักของแพทย์คือ Primum non nocere อันดับแรกคือไม่ทำอันตราย – secundum cavere เพื่อปกป้อง ระมัดระวัง – tertium sanare ท้ายที่สุดคือรักษา ดังนั้น ในความเข้าใจของผม การถือเอาบรรทัดฐานที่ผิดกฎหมายเช่นนี้เป็นโมฆะโดยสิ้นเชิง ซึ่งไม่สามารถนำมาเป็นบรรทัดฐานได้นั้น จึงเป็นโมฆะโดยสิ้นเชิง ผมมีความเห็นว่าศาลไม่อาจนำบรรทัดฐานดังกล่าวมาใช้ในทางที่ผิดต่อแพทย์ที่ถูกกล่าวหาได้อีกต่อไป ในตอนแรกผมระบุว่าใครก็ตามที่กระทำการผิดกฎหมาย บังคับใช้กฎหมายที่ผิดกฎหมายในขณะที่กฎหมายนั้นไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย จะต้องถูกดำเนินคดี ความรับผิดชอบ: ใครต้องรับผิดชอบ ใครต้องรับผิดชอบ และพวกเขาต้องรับผิดชอบในระดับใด คำพูดของฮันนาห์ อาเรนต์ เกี่ยวกับเรื่องนี้: "ไม่มีใครมีสิทธิ์ใช้การเชื่อฟังของตนเป็นข้ออ้างในการหาเหตุผลสนับสนุนการกระทำของตน การเชื่อฟังไม่ใช่ข้ออ้างในการกระทำ" เราเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของตนเอง ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เรียกร้องสิ่งนี้ หากบรรทัดฐานที่ผิดกฎหมายในลำดับชั้นของบรรทัดฐานเป็นโมฆะโดยสิ้นเชิง บรรทัดฐานนั้นจะไม่ถือเป็นส่วนหนึ่งของระเบียบกฎหมาย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามและไม่ควรนำมาใช้โดยฝ่ายบริหารหรือศาล หากนำมาใช้ การกระทำดังกล่าวถือเป็นการกระทำที่ไม่มีพื้นฐานทางกฎหมาย ซึ่งโดยหลักแล้วถือเป็นการละเมิดหลักนิติธรรม และต้องโทษหน่วยงานของรัฐที่มีอำนาจหน้าที่รับผิดชอบได้ดำเนินการ อย่างไรก็ตาม สำหรับผม สิ่งนี้ไม่เพียงแต่กำหนดความรับผิดชอบของรัฐ ซึ่งท้ายที่สุดแล้วก็คือตัวเราเองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความรับผิดชอบของหน่วยงานที่ปฏิบัติหน้าที่ตามความสามารถในการหยั่งรู้และความผิดของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน่วยงานบริหารระดับสูงและสูงสุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อรัฐบาลและสภานิติบัญญัติ สิ่งที่บังคับใช้กับพลเมืองแต่ละคนในฐานะผู้รับกฎหมายนั้น ยิ่งต้องบังคับใช้กับรัฐ อำนาจ และรัฐบาลของรัฐ และท้ายที่สุดก็รวมถึงหน่วยงานที่ทำหน้าที่เหล่านี้ด้วย ไม่มีใครสามารถหลุดพ้นจากความผิดและความรับผิดชอบได้ด้วยความไม่รู้กฎหมาย การไม่รู้ไม่ได้หมายความว่าจะได้รับความคุ้มครองจากกฎหมาย ข้อนี้ไม่เพียงแต่บังคับใช้กับพลเมืองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเจ้าหน้าที่ ผู้พิพากษา และหน่วยงานของรัฐทุกแห่งด้วย สำหรับนิยามของความรับผิดชอบเพื่อจุดประสงค์นี้ ข้าพเจ้าขออ้างอิงมาตรา 9 แห่งประมวลกฎหมายอาญาออสเตรีย หรือที่เรียกว่าวรรคว่าด้วยข้อผิดพลาดทางกฎหมาย วรรคที่ 1: ผู้ใดที่ไม่ตระหนักถึงความผิดของการกระทำอันเนื่องมาจากข้อผิดพลาดทางกฎหมาย จะไม่ต้องรับผิดหากไม่สามารถกล่าวโทษข้อผิดพลาดนั้นได้ แน่นอนว่าเป็นเรื่องยาก หรือในหลายกรณีอาจกล่าวโทษหน่วยงานทั่วไปในระดับเขต หากหน่วยงานเหล่านั้นไม่ตีความสิทธิขั้นพื้นฐานเช่นเดียวกับนักกฎหมายรัฐธรรมนูญ วรรคที่ 2: ข้อผิดพลาดทางกฎหมายสามารถกล่าวโทษได้ หากความผิดนั้นสามารถรับรู้ได้โดยง่ายทั้งต่อผู้กระทำความผิดและต่อบุคคลอื่น หากเด็กและนักเรียนต้องสวมหน้ากากอนามัยในห้องเรียนเป็นเวลาหลายเดือนเนื่องจากมาตรการป้องกันไวรัสโคโรนาที่ไม่มีหลักฐานเชิงประจักษ์ หากเด็กและนักเรียนเหล่านี้ต้องสวมหน้ากากอนามัยในชั้นเรียนพลศึกษาเป็นครั้งคราว ซึ่งเป็นอันตรายต่อสุขภาพและขัดแย้งกับความเป็นอยู่ที่ดีของเด็กอย่างสิ้นเชิง ข้าพเจ้าก็สามารถรับรู้ความผิดนั้นได้โดยง่าย และประโยคที่สอง: หรือหากผู้กระทำความผิดยังไม่ได้ทำความคุ้นเคยกับกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง แม้ว่าพวกเขาจะต้องปฏิบัติตามด้วยอาชีพ การจ้างงาน หรือสถานการณ์อื่นๆ ก็ตาม ผมคาดหวังว่าข้าราชการทุกคนจะตรวจสอบบรรทัดฐานสิทธิขั้นพื้นฐานที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องบังคับใช้กฎหมายที่ใกล้จะแทรกแซง และตัดสินใจ โดยมากสุดคือการคัดค้าน [คัดค้านหากกฎหมายเหล่านี้ดูไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือน่าสงสัย] ย่อหน้าที่ 3: หากต้องกล่าวโทษความผิดพลาด หากผู้กระทำความผิดกระทำโดยเจตนา บทลงโทษที่กำหนดไว้สำหรับการกระทำโดยเจตนานั้นก็มีผลบังคับใช้ หากกระทำโดยประมาทเลินเล่อ บทลงโทษที่กำหนดไว้สำหรับการกระทำโดยประมาทเลินเล่อนั้นก็มีผลบังคับใช้เช่นกัน รัฐเองแทบจะไม่สามารถอ้างข้อผิดพลาดทางกฎหมายเป็นเหตุในการยกเว้นความรับผิดชอบและความรับผิดได้ เนื่องจากรัฐตระหนักดีถึงบรรทัดฐานทางกฎหมายที่ตนเองสร้างขึ้นและจำเป็นต้องเป็น แต่รัฐกลับเกี่ยวข้องกับบุคคลที่กระทำการในนามของรัฐ ซึ่งสามารถคาดหวังและคาดว่าจะมีความรู้เฉพาะทางในหน้าที่และขอบเขตการปฏิบัติของตน ความรับผิดชอบ ความรับผิดชอบ และความรับผิด ซึ่งปรากฏชัดในกฎหมายเอกชนในระดับแนวนอนระหว่างบุคคลเอกชน จะต้องบังคับใช้โดยปราศจากข้อจำกัดในกฎหมายมหาชนในระดับแนวตั้ง ด้วยวิธีนี้เท่านั้น โดยอาศัยความรับผิดชอบของทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง จึงจะสามารถสร้างระบบการคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐานที่ครอบคลุม โดยยึดหลักสิทธิในการกำหนดชะตากรรมของตนเอง ผู้ที่ไม่สามารถรับผิดชอบได้จะไม่รู้สึกผิด แต่ผู้ที่ยอมรับสิทธิในความรับผิดชอบของตนจะปฏิบัติหน้าที่ตามความรับผิดชอบของตน บัดนี้ ข้าพเจ้าขอสรุปด้วยข้อเรียกร้อง สิทธิขั้นพื้นฐาน ซึ่งในตัวเองควรจะปรากฏชัดในตัวเองตามความเข้าใจทางกฎหมายของข้าพเจ้า แต่ควรรวมอยู่ในรายการสิทธิขั้นพื้นฐาน การเมืองและนิติศาสตร์ถูกเรียกร้องเป็นพิเศษให้ทำเช่นนี้ ข้อกำหนดเบื้องต้นของกฎหมาย: มนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกฎหมาย แต่กฎหมายต้องถูกสร้างขึ้นเพื่อมนุษย์ มนุษย์ไม่ใช่ผู้รับใช้ของรัฐ มนุษย์คือผู้ประดิษฐ์รัฐ และรัฐต้องรับใช้ผู้ประดิษฐ์ และจะไม่เป็นในทางกลับกัน สรุปแล้ว ข้าพเจ้าขอเรียกร้องในฐานะสิทธิขั้นพื้นฐานดั้งเดิม ให้กำหนดแนวทางใหม่: บรรทัดฐานทางกฎหมายที่ละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิโดยกำเนิด สิทธิขั้นพื้นฐาน และเสรีภาพต่างๆ จะไม่มีผลบังคับใช้ทางกฎหมายและเป็นโมฆะโดยเด็ดขาด ไม่มีใครมีพันธะผูกพันที่จะต้องปฏิบัติตาม และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้บังคับให้ผู้อื่นปฏิบัติตาม นี่คือวิธีที่เราจะป้องกันการระบาดใหญ่ของไวรัสโคโรนาครั้งที่สองได้ตลอดกาล! ขอบคุณสำหรับความสนใจของคุณ ----------------------- [อีโว ซาเซก] ยอดเยี่ยมมาก! ดร. บรุนเนอร์ ผมขอขอบคุณท่านในนามของประชากรโลกทั้งหมด ผมชื่นชมที่ท่านได้นำนักกฎหมายมารวมกัน นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดที่เราสามารถมุ่งมั่นได้ ประชาชนก็เหมือนเด็กเล็ก ท่านคือพ่อของเรา ท่านรู้กฎหมาย ท่านได้ถ่ายทอดสิ่งนี้ออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม และเราเข้าใจดี เราขออวยพรให้ท่านและคนอื่นๆ ต่อสู้อย่างเข้มแข็ง [ดร. บรุนเนอร์] ประชาชนต้องไม่ลืม พวกเขาคือผู้มีอำนาจสูงสุด และรัฐบาลไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาของผม แต่เป็นลูกจ้างของผม [Ivo Sasek] ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ! [หมายเหตุ] ผลงานเหล่านี้สร้างขึ้นในการประชุมของ Anti-Censorship Coalition ที่สวิตเซอร์แลนด์ AZK ไม่มีผลประโยชน์ทางการเงิน ทั้งผู้ริเริ่ม ผู้บรรยาย และ Kla.TV ไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆ สำหรับการบันทึกเสียงนี้ เราขอชี้แจงอย่างชัดเจนว่าวิดีโอนี้สามารถทำซ้ำและส่งต่อในรูปแบบที่ไม่มีการแก้ไขได้บ่อยเท่าที่ต้องการ AZK ไม่รับผิดชอบต่อเนื้อหาของผลงานใดๆ AZK เป็นกลางทั้งทางการเมืองและศาสนา ดังนั้นจึงไม่มีการประเมินใดๆ ต่อผู้บรรยาย ผลงานเหล่านี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเพิ่มเติมเท่านั้น และไม่ได้สะท้อนความคิดเห็นของ AZK AZK เป็นองค์กรข้อมูลที่เป็นกลางในทุกด้านtelle วิทยากรแต่ละคนต้องรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวต่อผลงานของตนเอง ไม่ใช่ต่อผลงานของผู้อื่นหรือ AZK เนื่องจากไม่มีความเชื่อมโยงใดๆ ระหว่างกัน หมายเหตุสำคัญ: ข้อมูลที่นำเสนอในที่นี้ได้รับการตรวจสอบด้วยความรู้และความเชื่อที่ดีที่สุดของพวกเขา อย่างไรก็ตาม วิทยากรและผู้ผลิตจะไม่รับผิดชอบต่อผลใดๆ ที่เกิดจากการกระทำหรือการละเว้นที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาของวิดีโอนี้ ทุกคนต้องรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียวต่อวิธีที่พวกเขาจัดการกับสิ่งที่ได้ยิน

from -

Sources/Links: -