Skaði af völdum Covid-19 sprautnanna: Hrafn Margeirsson, íslenskt vitni segir frá

14.05.2026 | www.kla.tv/41280

Það er ánægjulegt að þetta sjá að hér er vel mætt. Það er jafnframt dapurlegt að þessi fundur skuli yfirhöfuð þurfa að fara fram. En Hrafn Margeirsson heiti ég og ég ætla að stikla hér á stóru um eigin reynslu af COVID-sprautum og afleiðingum þeirra. Ég hef í sjálfu sér ekki yfir neinu kvarta sjálfur. Ég varð ekki fyrir neinum eftirköstum af þessum sprautum af þeirri einföldu ástæðu að ég fór ekki í sprautu góðu heilli. Þar var ekki um einhvern fyrirfram ákveðinn þvergirðingshátt að ræða. Ég var eins og margir aðrir. Ég sat nánast bergnuminn og horfði á þessa fyrstu upplýsingaþætti eða fundi Almannavarna með hinu rómaða þríeyki og síðar orðum prýdda, ausa visku sinn yfir okkur. En eftir því sem þessum fundum fjölgaði og maður gat horft á þetta með meiri yfirvegun fannst mér þeir verða æ undarlegri. Ég fékk þá tilfinningu að þau væru búin að fá spurningarnar fyrir fram. Að vísu fengið það staðfest frá fréttamönnum sem þarna voru að svo var ekki. En ég fór nálægt því, það var næsta við að fréttamenn fengu einungis að bera upp eina spurningu og fengu ekki að fylgja spurningunni eftir. Þannig að þau gátu í sjálfri sér svarað nánast hverju sem þau vildu og komist upp með það og voru ekki krafin um rök fyrir sínum svörum að neinu leyti. Síðan kemur að því að þessi lyf sem öllu áttu að bjarga fóru að berast til landsins. Ég man eftir fyrstu sendingunni sem kom og RÚV allra landsmanna mætti á svæðið. Og þetta voru tveir litlir kassar, kannski 12-15 kíló á að giska. Það búið að koma þeim fyrir á stóru vörubretti. Og svo kom stóru lyftari og færði brettið á milli einhverra staða inni í einhverri vöruskemmu, undir lögregluvernd. Ég hugsaði hvað fíflagangur er þetta? Hvað er að verið að bjóða okkur upp á? Síðan hefjast bólusetningarnar með þessum lyfjum í Laugardagshöll. RÚV var gjarnan á staðnum líka og tók ævinlega viðtal við sömu bráðhuggulegu hjúkkuna sem brosti og hló nánast í hvert einasta sinn og... þetta var svo gaman, þetta var allt svo jákvætt, þetta gekk allt svo vel. Í bakgrunninum kyrjaði Freddie Mercury einhverja frægustu rokkslagara sögunnar og þetta var bara alveg æðislegt, þetta var allt svo gaman. En þetta lyktaði af, ég verða að segja, illa undirbúnum áróðri. En þetta var ekki gaman fyrir alla, það fóru að berast fregnir af því að sumir veiktust hastarlega í kjölfarið sem betur fer, jöfnuðu sig nú miklu fleiri en færri. En alls ekki allir. Ég man eftir frétt sem kom meira að segja á RÚV, þá var viðtal við eldri mann, minnir úr Mosfellsbæ. Hvers eiginkona hafði farið í sprautur nokkrum dögum áður, hún fárveiktist með það sama og hún dó um nóttina. Ég hélt í einfeldni minni að þarna yrði þess sprautuherferð stöðvuð á stundinni og sett af stað rannsókn. En það var nú öðru nær, það var haldið áfram að sprauta eins og ekkert hefði í skorist og þessi frétt fékk aldrei neina eftirfylgni. Það kom önnur frétt, man ég af 19 ára gamalli konu, þá upp á sitt allra besta, hún lá lömuð fyrir neðan mitti inn á Landspítalanum, daginn eftir að hún fékk sprautu. Aldrei nein eftirfylgni að þessari frétt heldur og ég veit ekkert hvað varð um þessa ungu stúlku, hvort hún jafnaði sig eða ekki. Ég sá um svipað leyti frétt á dönskum miðli þar sem Danir voru búnir að taka AstraZeneca lyfið úr umferð sökum alvarlegra aukaverkana sem það hefði valdið þar og víðar. Á sama tíma voru til 70.000 skammtar af AstraZeneca á Íslandi og þeir voru kláraðir. Svo kom mjög athyglisverð frétt, fannst mér, í mars 2021 í Mannlífi. Trausti Hafsteinsson, þá blaðamaður á Mannlífi, gerði þessa frétt. Það hefði lekið út að Alma Möller, þá landlæknir, sem að barðist hvað harðast fyrir því að allir landsmenn helst myndu þiggja þessu sprautur, hún kom í veg fyrir það að tengdamóðir hennar, þá vistmaður á hjúkrunarheimilinu Sóltúni, yrði sprautuð, ein allra vistmanna. Sonur þessarar ágætu gömlu konu er Torfi Fjalar Jónasson, hjartalæknir, eiginmaður Ölmu Möller. Hvað vissu þau, læknahjónin á þessum tíma um skaðsemi þessara sprauta sem aðrir vissu ekki? Þau hafa aldrei þurft að svara fyrir það á nokkurn hátt. Þetta heitir í fjármálaheiminum að nýta sér innherjupplýsingar og er refsivert. Þannig að ég ákvað í framhaldinu, hafandi verið heilsuhraustur alla tíð, ég hlyti að ná að jafna mig eftir þessa pest þegar ég fengi hana, ákvað því að fara ekki í sprautu. Fór út um allt, sprittaði aldrei á mér hendurnar, káfaði á öllum hillum verslana, innkaupakerrum, handriðum, lyftuhnöppum, tölvum, lyklaborðum, tók í hendurnar á hverjum sem er, faðmaði og kyssti, alla þá sem að svo vildu við hafa. Fór aldrei í nein próf, aldrei í sóttkví. Viðhafði nákvæmlega engar sóttvarnir nema ég setti upp grímu þar sem ég varð að setja upp grímu. Og afleiðingarnar hafa aldeilis komið mér í koll, heldur betur. Ég veit ekki enn hvort ég fékk þessa pest eða ekki. Þetta var nú drepsóttin sem að okkur var talin trú um að myndi koma okkur í stórum hópum undir græna torfu. En það voru ekki allir svona heppnir. Um miðjan júni 2021 fær dóttir mín, þá nýorðin 18 ára, og aftur þremur vikum síðar. COVID -19 Pfizer eitursprautur, tvær. Lotunúmer FC2336 og FE2090. Sem samkvæmt rannsóknum innihéldu leifar af ecoli saurgerlum. Og krabbameinsvakann SV40 Promoter. Sem meðal annars hafa verið notaðir á tilraunastofum til að framkalla krabbamenn í rottum og öðrum tilraunadýrum. Hún hafði allar tíð verið heilsuhraust. Æfði íþróttir af kappi og keppti fyrir Íslands hönd í unglingaflokki í sinni grein. En fljótlega eftir seinni sprautuna, fór að bera á heilsubresti. Frávik í tíðahring sem þúsundir annara kvenna lentu í. Mjög margar, mjög alvarlegum. En þeim var lítill skilningur sýndur. Þær voru nánast afgreiddar með ímyndunarveiki eða eitthvað slíkt. Orðið kvenfyrirlitning hafi nú verið notað að minna tilefni. En það hentaði heilbrigðisyfirvöldum ekki þarna. Þegar að kemur fram á vetur, þá hnígur dóttir mín tvisvar niður í íþróttakeppni undan ofsafengnum bakverkjum, sem að ekki fékkst skýring á fyrr en löngu löngu síðar. Síðan fer að bera á kvíða sem hún hafði aldrei glímt við. Hún er sett á kvíðalyf. Í framhaldinu krónískur niðurgangur sem mjög illa gekk að komast yfir. Það var útskýrt með aukaverkunum af lyfjunum. Síðan verður skert matarlyst og erfiðleikar við að koma niður mat. Þá voru það einnig erfiðleikar tengdir kvíðalyfjunum. Þegar að kemur fram á árið 2024 er hún búin að missa 10 kíló....og var nú ekkert af miklu að taka fyrir. Og enn og aftur afleiðingar af kvíðalyfjunum. Þetta sumar er hún að vinna norður í Mývatnssveit. Og hún leitar á heilsugæsluna í Mývatnssveit í júlí 2024 vegna vanlíðunar og mikilla kviðverkja. Hún fær verkjalyf og er send heim og engin blóðprufa tekin. Viku síðar, þegar henni hafði versnað, leitar hún á sjúkrahúsið á Húsavík. Þar er hún greind með magabólgur. Fær lyf við magabólgum og send heim og engin blóðprufa tekin. Þegar að kemur fram í ágúst, var hún orðin það máttfarin að hún var ekki vinnufær lengur. Og kemur hingað suður og fer á bráðamóttöku Landspítalans. Þar er loks tekin blóðprufa og niðurstaða hennar hreinlega öskraði á krabbamein. Það hafi átt upptök sín í ristli sem er algjörlega fáheyrt meðal ungra kvenna. Þekkist vart. Og hafði breiðst út í lifur og lungu. Áfall hennar og allra sem að henni stóðu var algjört. Ég var staddur í vinnunni nokkrum dögum síðar í lok vinnudags og sit inn í eldhúsi og er þar að fletta í gegnum norskan fjölmiðil sem heitir Steigen. Þar rek ég augun af algjörri tilviljun í grein þar sem fyrirsögnin er: „Covid sprautur valda krabbameini“. Nýrri tegund krabbameina sem geysast yfir og hafa fengið nafnið túrbínu-krabbamein, þar sá ég þetta orð í fyrsta sinn. Ég fór að stauta mig í gegnum norskuna og áttaði mig á því að þarna var veikindum dóttur minnar lýst lið fyrir lið. Ég kláraði að lesa greinina og dóttir mín átti síðan eftir að haka í hvern reitinn á fætur öðrum eins og framvindu þessara ágengu krabbameina var þarna lýst. Læknateymið sem annaðist hana var ráðalaust og ráðþrota, hafði aldrei séð, að þeirra sögn, krabbamein fara svona hratt yfir. 12. nóvember 2024 lést dóttir mín á Landspítalanum 21 árs gömul í kjölfar tveggja COVID-19 banvænna eitursprauta. ,,En var hún ekki bara með genagalla?" gæti einhver spurt, ,,hefur þú eitthvað fyrir þér í þessu?" Því er til að svara að þegar hún háði sitt dauðastríð þá voru tekin úr henni á annað hundrað sýni og rannsökuð, þau sýndu öll nákvæmlega sömu niðurstöðuna, hún hafði enga undirliggjandi áhættuþætti varðandi krabbamein og var fullkomlega heilbrigð að öllu leyti. Ég hef nefnt það að þetta hafi verið í boði íslenska heilbrigðiskerfisins sem hún fékk þessar sprautur. Þegar íslenska ríkið gerði kaupsamninga við lyfjaframleiðendur þá tóku lyfjaframleiðendur fram að þeir afsöluðu sér allri ábyrgð af öllum skaða sem þessi lyf kynnu að hafa á lyfþega. Ástæðan var sú að þetta voru órannsökuð lyf, það hafði enginn tími unnist til að rannsaka þessi lyf, hvorki til lengri eða skemmri tíma. Og það var ekki einu sinn vitað um virkni þeirra, gagnvart þeirri veiru sem þau áttu nú að vinna á. Þannig að íslenska ríkið tók á sig alla ábyrgð á þeim skaða sem þau kynnu að valda lyfþegum. Það voru sett lög á Alþingi Íslendinga, lög nr. 156 árið 2020, þar sem að ríkið viðurkennir skaðabótaábyrgð gagnvart þessum einstaklingum. Engu að síður hefur gengið mjög illa fyrir sprautuskaðaða einstaklinga að ná fram rétti sín gagnvart íslenska ríkinu, hverju sem um er að kenna. Fyrir ári síðan hélt Krabbameinsfélagið hérna í Skógarhlíð málþing. Þetta málþing fjallaði um hvernig við gætum minnkað líkurnar á því að fá krabbamein. Ég sótti þetta málþing og frummælandi á þessu málþingi var fyrrum landlæknir og núverandi heilbrigðisráðherra Alma Möller. Henni mæltist ágætlega, hún talaði um að við þyrftum að vanda okkur í lífinu, borða hollan og góðan mat, sneiða fram hjá áfengi og tóbaki og hvíla okkur vel, sofa vel, hreyfa okkur og stunda íþróttir og útivist. Allt gott og blessað, eitthvað sem allir vita, sem eitthvað vita, og eftir málþingið þá beið ég hennar niðri á bílaplani og gekk til hennar þegar hún kom út og kynnti mig og spurði hvort hún hefði tíma til að eiga við mig orð. ,,Alveg sjálfsagt", hún væri ekki á neinni hraðferð, alveg Guð velkomið. Ég byrja á því að þakka henni fyrir erindið sem mér hafði þótt að mörgu leyti ágætt, ,,já takk, takk fyrir það, kærlega." Mér fannst samt vanta hjá þér að þú kæmir inn á öll þau umframdauðsföll sem orðið hafa í landinu síðustu 4-5 árin og einnig þá aukningu sem orðið hefur á krabbameini á sama tíma, ekki síst hjá ungu fólki. Hleypur á tugum prósenta hvor liður fyrir sig á hverju ári. „Ég kannast ekki við þetta, þetta er eitthvað sem ég hef aldrei heyrt.“ Þú veist Alma, nú trú ég þér ekki, þú varst landlæknir á sínum tíma, nú ertu heilbrigðisráðherra, þú hlýtur að hafa heyrt af þessu, þú hlýtur að vita betur. „Nei, aldrei nokkurn tímann heyrt af þessu, það kemur algjörlega á óvart.“ Heldur þú að þetta geti staðið í einhverju samhengi við COVID-sprauturnar? „COVID-sprauturnar? Nei, ertu frá þér. Þær voru virkilega öruggar og farsælar og reyndust vel, öllum sem þær fengu og öllum nauðsynlegar, þú ert á algjörum villigötum.“ Ó, það er nefnilega það. En af hverju komstu þá í veg fyrir að tengdamóðir þín væri sprautuð inni á Sóltúni í lok árs 2020? Ég held ég hafi ekki í annan tíma séð einstakling hreinlega skipta litum jafn skjótt og þarna gerðist. Hún studdist við hækju kerlingin á þessum tíma einhverra hluta vegna. Ég hélt eitt augnablik, hún ætlaði að leggja til mín með hækjunni slík var bræðin. „Þú skalt sko vita það að ég ræði ekki heilsufar tengdamóður minnar við ókunnuga. Aldrei. Svo skalt þú líka vita það að tengdamóðir mín, hún fékk nú sprautu að lokum. Svo það séu á hreinu líka.“ Fátið og uppnámið var slíkt, hún ætlaði aldrei að ræða heilsufar tengdamóður sinnar við ókunnuga. En í næstu setningu var hún farin að ræða heilsufar tengdamóður sinnar við ókunnuga. Ég spurði í mestu rólegheitum hvort hún væri tilbúin að ræða um COVID sprauturnar almennt, alveg óháð tengdamóður sinni. Hún svaraði því engu og nú lá henni á og hún skakklappaðist á hækjunni eins hratt og hún dróg að ráðherrabílnum og renndi í burtu. Og kvaddi ekki einu sinni. Viðbrögð fólks segja manni oft miklu miklu meira heldur en orðskrúð og fagurgali. Samningurinn sem að Alþingi samþykkti. Við lyfjaframleiðendur sínum tíma og að ganga í ábyrgð fyrir þá sem kynni að skaðast. Alþingi fékk aldrei að sjá þennan samning. Fjölmiðlar fengu aldrei að sjá þennan samning. Og íslenska þjóðin sem var notuð sem tilraunadýr með þessi lyf mátti alls ekki sjá þennan samning. Algjört hernaðarleyndarmál. Honum var sem betur fer lekið á netið og það vill svo skemmtilega til að ég er með hann hér útprentaðan. Mér hefur í seinni tíð æ oftar komið í hug orð Styrmis heitins Gunnarssonar. Sem að lengi var nú ritstjóri Morgunblaðsins. Og þessara orða hefur oft verið vitnað til. Styrmir var orðvar maður, alvörugefinn og gerði ekki oft af gamni sínu. Hann segir í skýrslutöku hjá rannsóknarnefnd Alþingis eftir bankahrunið 2008. Og tilvitnun hefst. „Ég er búinn að fylgjast með þessu þjóðfélagi í yfir 50 ár. Þetta er ógeðslegt þjóðfélag. Þetta er allt ógeðslegt. Það eru engin prinsip. Það eru engar hugsjónir. Það er ekki neitt. Það er bara tækifærismennska og valdabarátta.“ Tilvitnun líkur. Svo mörg voru þau orð þessa mæta manns. Ég hélt þegar að ég heyrði þessi orð fyrst að hann væri (orðinn) ruglaður. En það var sko aldeilis ekki. Hann átti á annan áratug eftir ólifað þegar hann sagði þetta. Og skrifaði og ritaði um þjóðmál til hinsta dags af mikilli visku. Ég þakka þeim er hlýddu.

eftir -

Heimildir/slóðir: -