Spisek w Ceucie, tajny pakt przeciwko Hiszpanii – rozmowa Ernsta Wolffa z Krissy Rieger (skrócony wywiad)

24.09.2026 | www.kla.tv/42647

Co mają wspólnego ostatnia fala uchodźców z Ceuty, konflikty na Bliskim Wschodzie, ogromny kryzys energetyczny, galopująca inflacja, upadający system finansowy, miasta 15-minutowe czy inne ogniska kryzysowe? Dowiedz się więcej z tego „ekscytującego” wywiadu z Ernstem Wolffem. Podczas gdy wiele osób z przerażeniem i niepokojem obserwuje obecne kryzysy i wydarzenia, analityk finansowy i gospodarczy Ernst Wolff nieustannie zwraca uwagę swoich widzów na tło i podobieństwa wszystkich tych wydarzeń. W czasach nasilających się, wielorakich kryzysów bardziej niż kiedykolwiek potrzebni są ludzie, którzy „dostrzegają powiązania i wzorce oraz naprawdę doprowadzają sprawy do końca”. [Spisek w Ceucie, tajny pakt przeciwko Hiszpanii – rozmowa Ernst Wolff z Krissy Rieger] [Krissy Rieger] Witajcie, drodzy słuchacze. Dzisiaj naszym gościem jest Ernst Wolff. Bardzo dziękuję za poświęcony czas. [Ernst Wolff] Dziękuję za zaproszenie. [Krissy Rieger] Bardzo chętnie. A co sądzisz o przekroczeniu granicy w Ceucie? [Ernst Wolff:] Myślę, że to bardzo udany manewr służb wywiadowczych i syjonistycznych miliarderów działających w tle. Cóż, cała ta sprawa wymagała oczywiście bardzo szeroko zakrojonych i długotrwałych przygotowań, o których nic nie wiedzieliśmy. No to na początek krótko o położeniu geograficznym Ceuty. Ceuta jest enklawą. Terytorium to należy do Hiszpanii, ale – podobnie jak Melilla – leży na kontynencie północnoafrykańskim, otoczone przez Maroko. Są to więc dwie enklawy, które faktycznie leżą na terytorium Maroka, a więc w Afryce Północnej, ale należą do Hiszpanii. A poza tym jest jeszcze Sahara Zachodnia, która również odgrywa bardzo ważną rolę w tym kontekście. Leży ona między Marokiem a Mauretanią. To kraj, który w tej chwili właściwie nie należy do nikogo. Działa tam organizacja wyzwoleńcza Polisario, która rości sobie prawa do tego kraju. W takim razie Algieria również rości sobie prawa do tego terytorium. Jest tam więc sporo konfliktów. A teraz stało się następujące: w 2020 roku Donald Trump zawarł porozumienia Abrahama. Jest to porozumienie między Izraelem a państwami islamskimi, rzekomo mające na celu zaprowadzenie tam pokoju. W rzeczywistości porozumienie to obejmuje współpracę wojskową i techniczną – zwłaszcza w dziedzinie cyberbezpieczeństwa. Umowa ta została zawarta w 2020 roku między Izraelem, Bahrajnem i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, a później dołączyły do niej Maroko i Sudan. Istnieje zatem porozumienie między Marokiem a Izraelem dotyczące wspólnej pracy wojskowej i wspólnej pracy w przestrzeni cyfrowej. W kwietniu tego roku zawarto porozumienie – dziesięcioletnią umowę wojskową – między Stanami Zjednoczonymi a Marokiem. Ciekawe jest to, że Maroko pozyskuje obecnie 60% swojej broni ze Stanów Zjednoczonych. Izrael sprowadza około 67–69 % swojej broni. Jest więc dużym odbiorcą amerykańskiej broni. Po zawarciu tej umowy w kwietniu tego roku rząd marokański był tak wdzięczny Stanom Zjednoczonym, że nazwał autostradę imieniem Donalda Trumpa. W Maroku znajduje się autostrada o długości 1000 km, która nosi nazwę „Donald Trump Highway”. Cóż, za kulisami toczyły się naprawdę intensywne przygotowania. Potem oczywiście wybuchła wojna z Iranem. A podczas wojny z Iranem Hiszpania nie zezwoliła Amerykanom na korzystanie ze swoich baz lotniczych – w ten sposób praktycznie znalazła się na celowniku USA. A Stany Zjednoczone i Izrael chcą oczywiście zemścić się na Hiszpanii. I co teraz zrobili? Zainscenizowali ten kryzys uchodźczy, bo przecież nikt na świecie nie uwierzy, że 60 000 ludzi zebrało się naraz w ciągu 6 godzin i przeskoczyło granice. Cała ta sprawa została więc przygotowana w sposób całkowicie strategiczny i jest to bardzo wyraźny cios. Ważne jest przy tym, aby mieć na uwadze, że tak naprawdę nie chodzi tu o konflikt między Marokiem a Hiszpanią oraz Stanami Zjednoczonymi i Izraelem. Chodzi o to, by odwrócić uwagę ludzi, światowej opinii publicznej, od największego oszustwa, jakie kiedykolwiek miało miejsce w systemie finansowym. Właśnie wczoraj usłyszeliśmy, jak amerykański minister finansów Scott Bessent powiedział: „Jesteśmy o krok od zawarcia porozumienia z Iranem”. I od razu cena ropy znów gwałtownie spadła, a niektórzy miliarderzy znów zarobili bardzo, bardzo dużo pieniędzy. Stoimy zaś w obliczu ogromnej katastrofy – ogromnej katastrofy finansowej i gospodarczej. I oczywiście trzeba wtedy wskazać ludziom winnego, a za winnych uznaje się w tym przypadku migrantów. To właśnie jest cały kontekst. [Krissy Rieger] Ja też widziałam tam mnóstwo wywiadów – zarówno z migrantami, jak i dziennikarzami. I oni też powiedzieli, a dokładniej brzmiało to tak: „Tak, teraz granice są otwarte. Idźcie, idźcie, idźcie! Przechodźcie”! I właśnie dlatego, że tak powiem, nagle wszyscy się przebili. A potem powiedzieli: kilka dni później usłyszeliśmy: „Wracajcie, moje dzieci, wracajcie!” I to właśnie, ale oni sami tego nie wiedzą. Uważam też, że to naprawdę straszne, jak ludzie są w ten sposób wykorzystywani niczym figury szachowe. Na przykład: „Idziecie teraz tam i będziecie mieli lepsze życie”. „O tak, idziemy tam”. A potem coś w stylu: „Wracajcie, to była tylko zabawa”. „Okej”, „okej”. [Ernst Wolff] Smutne jest to, że cała ta sprawa spełniła przecież swój cel. No cóż, wszyscy znowu się burzyli z powodu imigrantów. Wszyscy mieszkańcy Europy bardzo boją się kolejnej fali migracyjnej, która z całą pewnością nadejdzie. I wtedy wszyscy ludzie zostaną nakłonieni do powiedzenia: „Właściwie to nie ludzie z Wall Street i z wszystkich giełd są odpowiedzialni za naszą trudną sytuację, tylko imigranci”. I dzięki temu ci niezwykle bogaci miliarderzy mają oczywiście wolną rękę za kulisami. [Krissy Rieger] Jak myślisz, dlaczego w rezultacie relacje są tak różne? No więc w mediach publicznych relacjonuje się to w ten sposób: Znaleźli tam jedyne dwie kobiety i pokazali, że te biedaczki przepłynęły tak daleko, chociaż widać było, że przepłynęły może 130 metrów, by w końcu zaznać pięknego życia, a teraz są tak źle traktowane przez Hiszpanię. [Ernst Wolff] Tak, nie, nic innego niż to, co właśnie powiedziałem. Czyli ludzie są nastawiani przeciwko sobie. No więc z jednej strony są ludzie, dla których jest absolutnie jasne, że imigranci to najgorsze, co może być. Domagają się oni powrotu imigrantów, podobnie jak AfD, która oczywiście chętnie to wykorzysta. I wtedy będą udawać, że wszystko będzie o wiele lepsze, jeśli odeślemy wszystkich migrantów do domu. Z drugiej strony są ludzie, którzy bardzo współczują losowi tych osób, ponieważ oczywiście wielu z nich chce do nas przyjechać z czystej biedy. A gdy dochodzi do poważnego głodu, to oczywiście jest to katastrofa o niewyobrażalnych rozmiarach. Ale jak można jeszcze bardziej skłócić ludzi, relacjonując wydarzenia w taki sposób, jak robią to na przykład ARD i „Tagesschau”? [Krissy Rieger] To prawda. Powiedziałabym też, że zasadniczo rozwiązaniem tej kwestii jest to, aby w kraju, w którym celowo wywołuje się wojnę lub głód, rozwiązać ten problem i zapewnić tamtejszym mieszkańcom możliwość życia. [Ernst Wolff] Tak, gdyby na przykład Stany Zjednoczone były zainteresowane poprawą sytuacji w Maroku, to nie interweniowałyby w ten sposób i nie zawierałyby z Marokiem żadnych sojuszy obronnych, lecz zadbałyby o to, by rząd marokański nie kupował broni, a zamiast tego zapewnił ludziom odpowiednie wyżywienie. […] W przypadku Ceuty sytuacja wygląda tak, że – mamy tam przecież rząd o nieco lewicowych poglądach – obecnie rozpoczyna się walka przeciwko lewicy. Lewica to ci, którzy chcą wpuścić wszystkich uchodźców. Tutaj mówi się: Znowu był zamach, więc musimy wystąpić przeciwko "prawicy". Jednak wszyscy po prawej stronie twierdzą, że to lewica jest winna, bo to przecież ona jest odpowiedzialna za to, że migranci właśnie tu przybywają. Cudownie. W ten sposób skłócono obie strony i można dalej realizować swój plan, jeszcze bardziej zubażając ludzi, zniewalając ich i prowadząc do cyfrowej dyktatury. […] [Krissy Rieger] A w Niemczech jest przecież mnóstwo spraw do załatwienia. I zamiast je rozwiązać, pojawia się na przykład ta reforma emerytalna, a w jej ramach mówi się, że na przykład emerytura w wieku 63 lat ma zostać zniesiona. Eee, co o tym sądzisz? No wiesz, więcej pracy, a mniej zarobku. [Ernst Wolff] To pokazuje lodowaty cynizm naszych czasów, ponieważ na giełdach zarabia się jak nigdy dotąd. Miliarderzy na całym świecie stają się coraz bogatsi, a wtedy mówi się biednym – a więc właśnie tym najbiedniejszym, najbiedniejszej części społeczeństwa, która ma najmniejsze możliwości obrony, emerytom –: „Słuchajcie, musimy teraz oszczędzać waszym kosztem”. To pokazuje, w jakim kierunku to wszystko zmierza. Cóż, sytuacja wcale się nie poprawi, a nierówności społeczne – i to, jak sądzę, jest obecnie największym problemem na świecie – obok wszystkich toczących się wojen. Ale ta nierówność społeczna jest pchana dalej w nieskończoność. [Krissy Rieger]A przede wszystkim zobaczysz wtedy: po jednej stronie debatuje się na ten temat, a po drugiej stronie mówi się: „Och, czy da się jeszcze trochę poluzować hamulec zadłużenia? Zdobędziemy teraz jeszcze trochę pieniędzy”, ale nie po to, żebyś powiedział: „Okay, muszę teraz najpierw odnowić system, znowu naprawdę przyciągnąć pracowników, żeby wszystko znowu działało.” Nie, mówisz: „Oszczędzamy na tobie”. Nic się tu nie zmieni, nic się nie poprawi. „A z drugiej strony zaciągamy więcej długów, a te pieniądze potem wrzucamy na Ukrainę”. [Ernst Wolff] Tak, niestety ludzie bardzo szybko zapominają. Cóż, hamulec zadłużenia został złagodzony, i to tuż przed tym, jak pan Merz został kanclerzem federalnym – zadbał on bowiem o to, by hamulec zadłużenia został zawieszony w odniesieniu do wydatków na zbrojenia. Szybko więc udostępniono sto miliardów. A kiedy chodzi o emerytów, to każdy milion jest dokładnie analizowany, a w końcu emeryci dostają mniej niż dotychczas. [Krissy Rieger] Tak. A na przykład kolejna kwestia budząca obawy – pojawia się przecież mnóstwo doniesień, że magazyny gazu są niezwykle puste. Jak myślisz, co nas tu czeka? [Ernst Wolff] Tak, to jest fakt i dotyczy to nie tylko Niemiec, ale wszystkich krajów świata. Wszędzie zaatakowano strategiczne rezerwy ropy naftowej. Obecnie osiągnęły one najniższy poziom od 40–45 lat. A przecież widzimy, że Cieśnina Ormuz jest nadal zablokowana. Codziennie serwuje się nam więc nowe kłamstwa. Jednocześnie jednak zauważamy, że w ogóle nie otrzymujemy już informacji o ważnych wydarzeniach na Bliskim Wschodzie, na przykład o tym, że w Arabii Saudyjskiej największa na świecie rafineria ropy naftowej została poważnie uszkodzona w wyniku ataku dronów. Nie podano na ten temat żadnych dalszych informacji. Nic o tym nie słyszymy. Cóż, w sposób całkowicie systematyczny dba się o to, by zasoby ropy naftowej i gazu ziemnego stawały się coraz mniejsze. To pokazuje mi, że jesteśmy świadomie i celowo wpędzani w ogromny kryzys energetyczny, który doprowadzi do wzrostu cen – i to wszędzie, ponieważ wszystkie ceny zależą od energii. A to jest dla mnie celowa strategia mająca na celu podsycenie inflacji. Żyjemy w czasach największego zadłużenia. Właśnie Stany Zjednoczone osiągnęły najwyższy poziom zadłużenia w historii. A jak można pozbyć się długów? Wywołując inflację. Uważam też, że obecnie mamy do czynienia z galopującą inflacją, która może przerodzić się w hiperinflację, i że w ramach tej hiperinflacji być może wprowadzone zostaną nowe środki pieniężne w postaci CBDC, czyli cyfrowych walut banku centralnego. Cóż, moim zdaniem czeka nas jesień, która przyniesie ze sobą naprawdę ogromne, naprawdę potężne przewroty. [Krissy Rieger] Naprawdę widać, że nie tylko w Niemczech tak jest. Na przykład podczas naszej ostatniej rozmowy rozmawialiśmy również o Rosji, która przecież również boryka się z kryzysem paliwowym. [Ernst Wolff] To obecnie zjawisko o zasięgu globalnym. Chodzi o to, że nie można patrzeć na rządy. Rządy to nic innego jak marionetki. Pan Putin jest niczym innym jak marionetką rosyjskich oligarchów, a im zależy wyłącznie na własnym majątku i poszerzaniu własnej władzy. Może się też zdarzyć, że pan Putin zostanie kiedyś odsunięty od władzy. Jestem przekonany, że Donald Trump również wkrótce zostanie odsunięty od władzy. Wystarczy tylko przyjrzeć się, jak jego wiceprezydent coraz bardziej się od niego oddala. Ciekawe, że J.D. Vance prawie nigdy nie pojawia się na tych wszystkich konferencjach prasowych. Zawsze pojawia się Marco Rubio, a ostatnio obok niego albo pan Hegseth, albo pan Bessent, ale J.D. Vance nigdy się nie pojawia. Myślę więc, że Donald Trump wkrótce wypełni swoją rolę i że zostanie wtedy uznany za kozła ofiarnego, wraz z całą swoją rodziną, ponieważ w ostatnim czasie tak ewidentnie się wzbogacili. Wtedy powie się ludziom: „On was sprowadził na manowce. Teraz idziemy dalej”, a wtedy ludzie pójdą za jakimś innym przywódcą. [Krissy Rieger] Ale czy naprawdę potrafisz sobie wyobrazić, że ci, którzy mają coś do powiedzenia, wszyscy patrzą w tym samym kierunku? Więc to, jak powiedziałeś, że rosyjscy oligarchowie wywołują kryzys energetyczny jednocześnie w Niemczech, jednocześnie w USA i w Chinach na przykład, i że nie mówi się: „Nie, robimy to odwrotnie”, albo „To my będziemy tymi, którzy na końcu…” [Ernst Wolff] Nie są przecież głupi. Doskonale wiedzą, że światowy system finansowy jest na skraju upadku. Cóż, mamy największą w historii górę długów. Mamy największą w historii podaż pieniądza. Nie ma już żadnych normalnych sposobów, by uratować ten system. Wszyscy to wiedzą. A obecnie jesteśmy świadkami całkowitego i absolutnego rozkradania tego systemu, o którym wszyscy wtajemniczeni wiedzą, że wkrótce ulegnie załamaniu. To właśnie jest tło wszystkiego, co się obecnie dzieje. I oczywiście wszyscy są co do tego zgodni. Oczywiście mają też różne interesy i zawsze starają się nawzajem podbierać sobie swoje funty. To jest bezsporne. Istnieje jednak pewna podstawowa troska, a także podstawowa świadomość, że nasz system finansowy, który funkcjonował przez kilkaset lat, obecnie już nie działa. [Krissy Rieger] A jak myślisz, jak potoczy się dalej wojna z Iranem? No cóż, taka jest oczywiście sytuacja, ale trzeba ją jakoś jeszcze pogorszyć. Oznacza to, że – – [Ernst Wolff] Tak, to jest teraz pogarszane. Ciekawe jest też to, że ten konflikt wokół Ceuty ma z tym pewien związek, ponieważ Ceuta leży przecież nad Cieśniną Gibraltarską. Cieśnina Gibraltarska to cieśnina między Oceanem Atlantyckim a Morzem Śródziemnym. Przez to miejsce przechodzi cała ta broń. To znaczy cała broń, którą Amerykanie wysyłają nie tylko do Maroka, ale także dalej do Izraela – ta broń przechodzi właśnie tędy. Cóż, to też jest bardzo ważna ulica, a przez nią przebiega znaczna część ruchu handlowego. Gdyby więc doszło do otwartego konfliktu, to jeszcze bardziej pogorszyłoby to sytuację gospodarczą na świecie. A przecież widzimy, że w Cieśninie Ormuz nic się w ogóle nie dzieje. Wręcz przeciwnie, rozpowszechnia się kłamstwa, takie jak to wczorajsze pana Bessenta, który właśnie stwierdził, że podobno jesteśmy o krok od zawarcia porozumienia. Podejrzewam, że cała sytuacja jeszcze bardziej się zaostrzy i że w ciągu najbliższych 6, 8, 12 tygodni dożyjemy naprawdę wielkiej katastrofy, a mianowicie tego, że wszystkie rządy będą musiały ogłosić upadłość i powiedzieć swoim obywatelom: „Przepraszamy, ale nie mamy już żadnych zapasów ropy naftowej ani gazu ziemnego”. Wtedy ceny ropy naftowej i gazu ziemnego absolutnie poszybują w górę, a wraz z nimi wzrosną wszystkie ceny. W rezultacie inflacja nie będzie już jednocyfrowa, lecz dwucyfrowa, a jej poziom osiągnie wartości wyższe niż te, z jakimi mieliśmy do czynienia od czasów II wojny światowej. [Krissy Rieger] A jak daleko, twoim zdaniem, się posuną? Tak naprawdę, że dochodzi do ogromnych wojen domowych czy coś w tym rodzaju, że po prostu tak się dzieje, a potem mówi się sobie: OK, oto rozwiązanie. To jest zatem rozwiązanie cyfrowe [Ernst Wolff] Nie wiem, jak daleko sięgną tam konflikty zbrojne, ale przypuszczam, że w takim przypadku zareaguje się w inny sposób. Trzeba tu znać cały program właśnie tego WEF w szerszym kontekście. Już od dawna opowiadają się oni na przykład za miastami piętnastominutowymi. Możliwe, że wprowadzone zostaną wówczas „miasta piętnastominutowe” i że znacznie wzrośnie skala monitoringu cyfrowego, że faktycznie będziemy mogli np. tankować tylko raz w tygodniu lub może będziemy mogli kupować tylko określoną ilość paliwa, a także że zostaną nałożone ograniczenia na zakup niektórych towarów. Przygotowania są już zakończone. W międzyczasie przeszliśmy już całkowicie na system cyfrowy. Myślę więc, że czeka nas mnóstwo środków ograniczających, które oczywiście wiążą się na przykład z cyfrowym dowodem tożsamości, którego wprowadzenie może zostać przyspieszone. Uważam jednak, że na przykład miasta piętnastominutowe będą odgrywać w tym zakresie bardzo ważną rolę. [Krissy Rieger] A teraz oczywiście pojawia się najważniejsze pytanie: co zrobimy z naszą wiedzą? No cóż, zaproponuję ci taką grę fabularną. Wyobraź sobie, że mieszkasz teraz w Niemczech, masz tam swój własny domek, ale chcesz teraz zająć się handlem. Wiesz, po prostu wyobrażasz sobie, że to naprawdę będzie strasznie, strasznie okropne. Co mam teraz zrobić? [Ernst Wolff] Myślę, że w tej chwili najważniejsze jest zachowanie spokoju i śledzenie tego, co dzieje się wokół nas, bo to pomaga przynajmniej nie stracić kontaktu z rzeczywistością. W takim razie powiedziałbym, że przygotowałbym się na to, że inflacja znacznie wzrośnie. Cóż, zaopatrzyłbym się w produkty o długim terminie przydatności do spożycia; gdybym znajdował się na najniższym progu dochodowym, faktycznie zaopatrzyłbym się w żywność na dwa do trzech miesięcy. O ile to w ogóle jest możliwe. Poza tym zdecydowanie zadbałbym o to, by nie trzymać zbyt wielu pieniędzy na koncie bankowym, ponieważ liczę się z poważnym kryzysem bankowym; taki kryzys oznaczałby, że banki ogłosiłyby przerwę w działalności (tzw. *bank holiday*), przez co wypłata gotówki z bankomatów stałaby się niemożliwa. Cóż, w tej chwili powiedziałbym, że dobrze byłoby mieć do dyspozycji taki zapas gotówki, który wystarczyłby na około trzy miesiące. W przeciwnym razie powiedziałbym, że nie stawiałbym na pieniądze, na konta oszczędnościowe i tak dalej. W miarę możliwości wypowiedziałbym ubezpieczenia na życie i tym podobne – wszelkiego rodzaju ubezpieczenia – i wolałbym raczej otrzymać wypłatę, a za te pieniądze kupiłbym aktywa rzeczowe. […] Dlatego wszystkim, którzy dysponują pewnymi oszczędnościami, gorąco polecam zainwestowanie ich raczej w srebro lub inne aktywa rzeczowe. […] Ja na przykład też nie wyemigrowałbym w tej chwili, bo emigracja wymaga długich przygotowań. Trzeba wiedzieć, dokąd się jedzie, trzeba znać język i tak dalej. Ale emigrować w takim pośpiechu, w ostatniej chwili – uważam to za bardzo, bardzo złe rozwiązanie. Muszę jednak przyznać, że gdybym mieszkał w niektórych dużych miastach, w pobliżu wodociągów, elektrowni lub baz Bundeswehry, to przynajmniej opracowałbym plan B. Gdzie mogę się udać, jeśli rzeczywiście dojdzie do jakichkolwiek ataków dronów w Niemczech? Trzeba się na to przygotować. Nikt nie wie, czy do tego dojdzie, ale zawsze jest to bardzo uspokajające, gdy z góry wiadomo, co robić, jeśli zdarzy się najgorszy scenariusz. Cóż, przygotowałbym sobie plan B na wypadek tych wszystkich najgorszych scenariuszy, a potem liczyłbym na to, że te najgorsze scenariusze się nie spełnią, ale w każdym razie byłbym przygotowany na ewentualne katastrofy. [Krissy Rieger] A co sądzisz o Szwajcarii? [Ernst Wolff] […] Uważam, że Szwajcaria jest stosunkowo bezpieczna, ponieważ od zawsze była schronieniem dla najbogatszych, a oni będą nadal dbać o to, by Szwajcaria pozostała neutralna i by rzeczywiście nie doszło w niej do żadnych ataków. Trzeba jednak przyznać, że na przykład Austria jest po prostu tak mało interesująca z punktu widzenia polityki światowej. Nie sądzę, żeby należało się jakoś liczyć z większymi atakami dronów na mniejsze miasta w Austrii. Ale uważam też, że u nas będzie podobnie. Cóż, jeśli gdzieś u nas – czy to w Szlezwiku-Holsztynie, Bawarii czy Badenii-Wirtembergii – jeśli mieszka się na wsi i nie tuż obok bazy wojskowej, lotniska wojskowego czy elektrowni, to można założyć, że uniknie się tam ewentualnych ataków. Ale to przykre, że w ogóle musimy o czymś takim rozmawiać. Cóż, muszę przyznać, że jeszcze dziesięć lat temu nigdy, przenigdy nie przypuszczałem, że kiedyś będę musiał rozmawiać o takich sprawach. Cóż, to naprawdę bardzo, bardzo ciężki okres, w którym obecnie żyjemy. […] [Krissy Rieger] Tak, no cóż, bardzo dziękuję za wszystkie informacje i za twoje rozwiązania. Oczywiście odezwiemy się do siebie następnym razem. [Ernst Wolff] Tematów mamy przecież wystarczająco dużo.

z ah.

Źródła/Linki: Creative Commons Lizenzen https://www.creativecommons.org/licenses/
https://www.youtube.com/watch?v=Hag8vXZo86U