Odebranie dziecka pod zarzutem: fałszywych ekspertyz, wysokie zyski, zniszczona przyszłość

15.09.2026 | www.kla.tv/42498

Każdego roku w Niemczech dziesiątki tysięcy dzieci trafia pod opiekę państwa za pośrednictwem urzędów ds. młodzieży. Według Federalnego Urzędu Statystycznego w 2014 r. było to około 48 000 dzieci, w 2019 r. już około 50 000, a w 2023 r. liczba ta wzrosła już do około 75 000 dzieci. W ten sposób średnio w skali roku około 220 dzieci dziennie zostaje oddzielonych od swoich rodzin w wyniku objęcia ich opieką przez państwo. Decydującymi organami w tej sprawie są urzędy ds. opieki nad dziećmi i młodzieżą, upoważnione do organizowania tymczasowego umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej lub innej placówce poza domem rodzinnym w przypadku poważnego zagrożenia dla jego dobra. Ocena tego zagrożenia leży jednak w gestii poszczególnych urzędów ds. opieki nad dziećmi i młodzieżą. Istnieją dowody i akta świadczące o tym, że wiele przypadków umieszczenia dzieci pod opieką odbyło się niezgodnie z prawem, a często sporządzano błędne ekspertyzy. [https://www.kla.tv/39341] Najbardziej cierpią na tym dzieci! W tym programie Kla.TV oddaje głos pracownicy socjalnej, a następnie omawia trzy przykłady przypadków. Przykłady te pokazują, że wiele niemieckich placówek opieki społecznej najwyraźniej niestety nie działa w interesie dzieci. Caro, pracownica socjalna i doradczyni ds. indywidualnych, nie może już dłużej milczeć i jako influencerka [„Carofragt”] ujawnia nieprawidłowości w swoim miejscu pracy. Jako specjalistka ds. pomocy indywidualnej pracuje z dziećmi z grup wysokiego ryzyka, potocznie nazywanymi „wybiegaczami z systemu”. Nierzadko są to dzieci uchodźców, które jako nieletni, dotknięci traumą wojenną, zostają sprowadzone do Niemiec, ale nie mogą być wychowywane przez swoje rodziny, które przybyły tu wcześniej. Caro opisuje, jak jej organizacje zatrudniają przede wszystkim studentów i freelancerów, którzy są opłacani przez biuro ds. młodzieży jak wykwalifikowani specjaliści. Mówi o braku koncepcji. Wielu pracownikom brakuje doświadczenia w pracy z trudnymi, traumatycznymi, a także agresywnymi nastolatkami; do tego dochodzi jeszcze niedostateczna dokumentacja. Brakuje również organu kontrolnego, który sprawdzałby, czy wymagania są spełniane w placówkach lub firmach pełniących rolę podmiotów odpowiedzialnych. Opowiedziała również o 9-letnim chłopcu, który przebywał w ośmiu placówkach i przez wiele miesięcy nie chodził do szkoły, podczas gdy podmiot zarządzający rozliczał za niego kwotę od 40 000 do 50 000 euro miesięcznie. W innym przypadku „przydzielono” nawet 14 pracowników na opiekę nad jednym dzieckiem lub wynajęto dla niego drogie pokoje hotelowe i mieszkania w ekskluzywnych dzielnicach, za co ponownie pokrył koszty Urząd ds. Młodzieży. Kolejny znany jej przypadek dotyczy 12-letniego chłopca z Albanii. Ten człowiek palił mimo zakazu, wyważał drzwi, popychał innych, groził nożem, kradł itp. Faktycznie, zaatakował nożem także jednego z opiekunów w nowym ośrodku. Placówka, w której obecnie przebywa i w której, według Caro, jest jedynie „przechowywany”, „pobiera” za tego jednego chłopca 100 000 euro miesięcznie. To 1,2 mln euro rocznie na jedno dziecko! Caro opowiada dalej: „W raporcie instytucji opiekunskiej napisano całkiem oficjalnie: »Właściwie to chłopca należałoby deportować«”. […] Caro podsumowuje: „Nikt nie chce tych dzieci, ale wszyscy na tym zarabiają!” [ https://www.youtube.com/watch?v=bWZ_9dc1KV8] Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że dzieci i tak w końcu trafią na ulicę, gdy tylko osiągną pełnoletność. Nie nadawały się ani do skierowania do pracy, ani do uspołecznienia, a już na pewno nie przygotowano ich do życia ani do zawodu. Według Caro tak zwane państwowe „działania” często okazują się niestety nieskuteczne i pozbawione perspektyw. Podczas gdy miliardy z podatków trafiają do kas zaangażowanych prywatnych firm i usługodawców, według informacji przedstawionych podczas kongresu zorganizowanego przez Axion Resist 28 lutego 2026 r., niezliczone rzesze innych dzieci z pełnych rodzin i domów rodzinnych są odbierane rodzicom na podstawie samych tylko podejrzeń i często umieszczane w placówkach, które najwyraźniej nie są w stanie zapewnić im odpowiedniej opieki. Oto zeznanie 16-latki: w 2022 roku ona sama oraz pięcioro jej młodszego rodzeństwa zostało objętych opieką przez urząd ds. młodzieży. Dzieci zostały odebrane ze szkoły przy wsparciu policji i bez ostrzeżenia w bardzo brutalny sposób oddzielone od rodziców. Jako powód podano krwiaka u rodzeństwa i podejrzenie nauczyciela, że ojciec pobił dziecko. Tak zwany krwiak okazał się jednak jedynie znamieniem, co potwierdzono medycznie. Mimo to sześcioro rodzeństwa spędziło łącznie 14 miesięcy w placówkach opieki nad młodzieżą i powróciło do rodziców dopiero po zakończeniu postępowania sądowego. W trakcie pobytu w ośrodku najstarsza córka przejęła wiele obowiązków opiekuńczych, takich jak zakupy, gotowanie, pomoc w odrabianiu zadań domowych, zakładanie pieluch oraz organizowanie nocnych wizyt w toalecie dla swoich młodszych rodzeństwa – ponieważ prawdziwi opiekunowie najwyraźniej nie mogli poświęcić na to czasu. Jednak zamiast pochwalić starszą siostrę za jej samodzielność i troskę, zdiagnozowano u niej zaburzenie polegające na tym, że chciała przejąć rolę rodzica. Ciągłe zapewnienia, że wszystkie dzieci chcą wrócić do domu, do swoich rodziców, interpretowano jako „bunt”. Wspomina również o podawaniu leków, których skutkiem ubocznym są halucynacje. Ponadto podejmowano regularne próby manipulacji, mające na celu skłócenie dzieci między sobą oraz z rodzicami poprzez rozpowszechnianie przez opiekunów zwykłych kłamstw na temat ich rodziców. Najstarsza córka opisuje jako szczególnie poważny przypadek, w którym nie udzielono jej pomocy medycznej pomimo silnego krwawienia. Krwawienie było spowodowane rozchodzeniem się szwów po operacji zębów. Zgodnie z jej zeznaniami opiekunka odmówiła udzielenia niezbędnej pierwszej pomocy, ponieważ nie mogła patrzeć na krwawienie i nie chciała zostawić pozostałych dzieci bez opieki. Do urazu doszło po tym, jak dziewczynka musiała sama sobie pomóc w pobliżu placówki, aby uchronić się przed napaścią seksualną. Jak to możliwe, że publiczna placówka dla dzieci jest w tak opłakanym stanie, że odmawia się dzieciom „pierwszej pomocy”, podczas gdy prywatne placówki pobierają czasami opłaty rzędu pięciu lub sześciu cyfr za dziecko? Posłuchajcie teraz historii 16-latka, którego uznano za osobę unikającą nauki: „Miałem 16 lat i uważano mnie za osobę unikającą szkoły… Nie byłem buntownikiem. Po prostu nie radziłem sobie z matematyką. Zostałem w tyle. Po brutalnym napadzie, zgodnie z radą mojej matki, zmieniłem szkołę. Jednak w nowej szkole poziom matematyki był znacznie wyższy. Nadmierne obciążenie intelektualne przerodziło się w wycofanie społeczne, a z tego wycofania powstała etykieta nadana przez otoczenie. W pewnym momencie przestałem być nastolatkiem z problemami w nauce […] stałem się osobą unikającą szkoły! [1:59:47 https://axionresist.com/kongress-28-02-2026/ ] Wtedy stałem się sprawą! Przedmiotem postępowania! „A kiedy już stanie się się częścią akt, wtedy zaczyna się być zarządzanym”. W 2004 roku Miguel został skierowany w ramach programu dla młodzieży do bardzo kontrowersyjnej placówki w Danii. „Długo zastanawiałem się, jak to możliwe, że w 2004 roku wysłano mnie tam, mimo że już od 2002 roku na arenie międzynarodowej ostrzegano przed Tvind [nazwa ośrodka w Danii]”. Wiele pytań pozostało bez odpowiedzi: „Dlaczego niemiecki urząd ds. młodzieży skierował szesnastoletniego chłopca do placówki w Danii, prowadzonej przez organizację, której założyciel figuruje na liście osób poszukiwanych przez Interpol?” „To, czego doświadczyłem, to ściśle ustrukturyzowany system w obcym kraju, liczący 16. Nie doświadczyłem jednak – i to jest gorzka ironia tego środka – ani jednej godziny zajęć wyrównawczych z przedmiotu, z którego pierwotnie nie zdałem: Matematyka! Zamiast tego pracowałem. Zbierałem datki na ulicach Holsteborga. Malowałem kompleksy budynków, kosiłem trawniki. Nie zajęto się właściwą przyczyną tego, że uznano mnie za ucznia unikającego nauki, ani nie zwrócono na nią uwagi. „Trzymano mnie w zajęciu.“ Tak opisuje to sam zainteresowany, obecnie już młody mężczyzna, w swoim wykładzie i książce „Paradoks dobra dziecka”. Na szczęście matka Miguela bardzo szybko zdołała wyciągnąć syna z placówki. Przyjrzyjmy się teraz, jako trzeciemu, przykładowi 15-latka. Nastolatek przeżywający trudności emocjonalne, po zerwaniu ze swoją dziewczyną, wdał się w kłótnię z ojcem, ponieważ złamał zasadę, zgodnie z którą po godz. 22:00 miał odłożyć telefon komórkowy. Następnie przenocował u znajomych i nakłonił swoje młodsze rodzeństwo do potwierdzenia rzekomego znęcania się ze strony rodziców. Następnego ranka powiedział również jednemu z nauczycieli, że został pobity przez rodziców. W związku z tym szkoła poinformowała urząd ds. młodzieży, który zarządził natychmiastowe objęcie opieką wszystkich dzieci, w tym dziecka przebywającego w rodzinie zastępczej. Według wypowiedzi pani Christidis, psycholog i biegłej sądowej, nie wysłuchano wcześniej rodziców, a zeznania nastolatka nie zostały zweryfikowane. Nawet zeznania rodzeństwa nie były spójne. W tym przypadku, według pani Christidis, konieczne byłoby najpierw przeprowadzenie kontroli wiarygodności [wiarygodność i spójność faktów, stwierdzeń lub argumentów]. Nastolatek został przewieziony wraz ze swoim rodzeństwem do punktu zbiorczego. Tam próbował pocieszyć płaczące dziecko, co uznano za naruszenie przepisów. Następnie przeniesiono go do innego ośrodka, w którym przebywali również uchodźcy powyżej 18 roku życia. Jak sam twierdzi, nie znalazł tam spokoju i uciekł z placówki. Później wezwano go na rozprawę w sądzie, gdzie bardzo się bał. Po ucieczce z gabinetu sędziego został brutalnie powalony na ziemię przez kilku funkcjonariuszy policji i skuty kajdankami, mimo że wyrażał obawy. Następnie nastolatek, skuty kajdankami, został przewieziony radiowozem do zamkniętej placówki psychiatrycznej. Stało się to bez wcześniejszej diagnozy. Niestety, w większości przypadków umieszczenie w placówkach opiekuńczych nie wiąże się z poprawą sytuacji. Często u dzieci pojawiają się zaburzenia zachowania. W niektórych przypadkach, podobnie jak w poprzednim przykładzie, pacjenci są kierowani na oddział psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej, gdzie następnie poddawani są leczeniu lekami psychotropowymi i ritaliną. Psycholog dr Christidis: „W placówkach w ogóle nie udziela się dzieciom pomocy”. „Może to dotyczyć co najwyżej dzieci, które rzeczywiście były poważnie maltretowane i u których medycyna sądowa stwierdziła wyraźne, poważne obrażenia”. Świadczy to o tym, że istnieją całe badania, z których wynika, że prawie 90% nastolatków ponosi szkody, zanim opuszczą zakład. Albo popadają wtedy w uzależnienie od narkotyków, od alkoholu, albo wręcz stają się przestępcami. Nie uzyskują oni odpowiednich kwalifikacji, przez co bardzo często stają się potem ciężarem dla państwa. Dr Christidis: „Co właściwie robi się z dziećmi w domach dziecka? Są tam po prostu przetrzymywane”. Mają takie proporcje zatrudnienia, że aż chce się płakać. Więc i tam się oszczędza, bo wszystko jest sprywatyzowane. Wszyscy chcą tylko zarabiać. „Więc dzieci są po prostu odstawiane na bok i nie zapewnia się im wsparcia”. Ponadto wciąż pojawiają się doniesienia o jeszcze „poważniejszych szkodach” w placówkach opiekuńczych i podczas umieszczania dzieci poza rodziną. [www.kla.tv/37385] Najpóźniej w tym momencie nasuwa się pytanie, dlaczego dzieci są wyrywane z pełnych rodzin, by trafić do placówek, które najwyraźniej nie są w stanie zaspokoić ich potrzeb. Pracownik z wieloletnim stażem w pomocy młodzieży skomentował tę kwestię w następujący sposób: „Chodzi o pieniądze, chodzi o pieniądze. A jeśli Urząd ds. Młodzieży proponuje mi przyjęcie nastolatka za określoną stawkę dzienną lub miesięczną, to składam Urzędowi ds. Młodzieży ofertę, a Urząd decyduje, czy ją przyjmie, czy nie. To przecież interes. „A urzędy ds. młodzieży są w końcu zadowolone, gdy mają podmiot, który przejmuje od nich opiekę nad młodzieżą”. Pracownicy urzędu ds. młodzieży często nie sprawdzają w wystarczającym stopniu, jak czują się dzieci przebywające w placówkach oraz czy środki tam stosowane są dla nich sensowne i pomocne. W ten sposób wielokrotnie wychodziły na jaw skandale związane z oddawaniem dzieci z Niemiec do rodzin zastępczych i placówek opiekuńczych za granicą. Tam nie uczęszczali do szkoły, a ich codzienne życie nie było pod żadną opieką ani nadzorem. Najwyraźniej nagle dobro dziecka przestało już nikogo interesować. Dla placówek stosujących tę nieuczciwą praktykę oznacza to jednak ogromny zysk. Niemiecka placówka otrzymuje od urzędu ds. młodzieży do 5 000 euro miesięcznie na jedno dziecko. [www.kla.tv/37385] A co można sobie wyobrazić pod pojęciem wspomnianych wcześniej znacznie poważniejszych szkód? W Berlinie, zgodnie z zaleceniem pedagoga społecznego Helmuta Kentlera, przez dziesięciolecia dzieci były kierowane do pedofilskich rodziców zastępczych. Kentler wprawdzie już nie żyje, ale można założyć, że ówczesne układy i sieci nadal istnieją, ponieważ do dziś nie przeprowadzono odpowiedniej i konsekwentnej analizy tych wydarzeń. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w dokumentacji „Kentler Gate” przygotowanej przez grupę działającą pod nazwą „Demo für alle”. Kolejną wskazówkę dostarcza program „SKANDAL: Wymiar sprawiedliwości uwikłany w sieci przestępców pedofilskich”. [www.kla.tv/28807] W artykule tym wspomniano o pediatrze, dr Dorothei Thul, która stwierdziła: „[…] Dlatego mówię, że wszystkim to przekazuję na piśmie: najgorsi sprawcy są w wymiarze sprawiedliwości”. „A gdyby coś mi się stało, to to, co powiedziałem, mogą Państwo potraktować jako zeznanie, jako zeznanie pod przysięgą”. Ze względu na swoje niestrudzone zaangażowanie i odważne wypowiedzi dr Thul musiała znosić szczególne trudności – od przemocy fizycznej, przez przymusowe umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym, aż po areszt śledczy. Kla.TV zbadało Państwa twierdzenia, że najgorsi sprawcy znajdują się w samym wymiarze sprawiedliwości, i rzeczywiście natrafiło na przerażające tajemnice. Wielu bowiem ocalałych i świadków zorganizowanej przemocy seksualnej oraz przemocy rytualnej zeznało, że w takie przestępstwa zamieszani są sędziowie wysokiego szczebla, prokuratorzy, adwokaci i policjanci. Wielu z nich samych jest sprawcami, inni kryją sieci przestępcze związane z pedofilią, chronią sprawców oraz prześladują świadków i aktywistów. Co więcej, państwo może oczywiście wykorzystać „oddanie dziecka pod opiekę” także na inne sposoby, na swoją korzyść – mianowicie jako środek ograniczający. W czasach pandemii koronawirusa można było zaobserwować, że: W tym przypadku „oddawanie dzieci pod opiekę” było ostrym narzędziem, za pomocą którego państwo próbowało zastraszyć krytyków środków wprowadzonych w związku z koronawirusem. W kilku przypadkach odebrano tam dzieci z rodzin, ponieważ rodzice nie nalegali, by dzieci nosiły maseczki w szkole. [http://www.kla.tv/37385] Rodziny, które ulegają rozpadowi, przeżywają natomiast prawdziwą katastrofę. W programie „Systematyczne odbieranie dzieci – szczegółowa analiza przypadków zabierania dzieci z rodzin” [https://www.kla.tv/28675] osoby dotknięte tą sytuacją opowiadają, jak przeżyły te interwencje. Ponadto można obejrzeć wstrząsające nagrania filmowe, na których widać, jak matkom wyrywano z rąk płaczące dzieci. Już samo takie gwałtowne rozstanie stanowi dla dzieci szok na całe życie, który często pozostawia w nich głębokie urazy. Powoduje to głębokie urazy i zmiany w zachowaniu dzieci. Ponadto dzieci i młodzież, które doświadczyły traumy, zazwyczaj nie rozwijają silnej osobowości. Jason Christoff, ekspert ds. sabotażu, badacz propagandy i trener zdrowia, wyjaśnia w programie „Kontrola świadomości i jak się jej wymknąć”[https://www.kla.tv/27783], że każde ludzkie ciało podlega manipulacji i że jesteśmy na nią podatni. Jest to również całkowicie normalne i stanowi naturalną skłonność. Jednak nadużywanie ich i podsycanie traumatycznych wydarzeń – zwłaszcza w przypadku najmłodszych i najsłabszych – jest wysoce naganne z moralnego i etycznego punktu widzenia. Nielegalne zabieranie dzieci pod opiekę, „niezweryfikowane przypadki” oraz wątpliwe, a niekiedy brutalne zabieranie dzieci niszczą rodziny. Nie pomagają – dzielą. Czy jednak nienaruszone rodziny nie stanowią właśnie filaru zdrowego społeczeństwa? Na koniec należy wyraźnie podkreślić, że celem tego programu nie jest oczernianie dobrze funkcjonujących domów dziecka i urzędów ds. młodzieży, które naprawdę troszczą się o dobro dzieci. Wielu pracowników urzędu cierpi z powodu ciągłego przeciążenia pracą. Brakuje czasu i personelu, by czuwać nad bezpieczeństwem i dobrostanem dzieci. Wielu pracowników socjalnych rezygnuje z pracy, ponieważ nie mogą już dłużej akceptować sposobu, w jaki się pracuje. To jeszcze bardziej pogłębia trudną sytuację. Jednak podejrzenie, że państwo nie chce lub nie może tutaj interweniować, a nawet ma w tym swój udział, staje się coraz bardziej uzasadnione. W tym kontekście koniecznie obejrzyjcie referat Ivo Saseka wygłoszony podczas 22. konferencji AZK pt. „Tajna nauka masonów wysokich stopni: »Szatan jest Bogiem«”. „W tym programie” Ivo Sasek wyjaśnia, w jaki sposób nawet rządy znajdują się w rękach tych, którzy chcą rządzić światem, oraz dlaczego celowo dąży się do rozpadu społecznego. Te obszary w polityce, wymiarze sprawiedliwości, policji i urzędach, w które wkradły się przestępcze siły, wzajemnie się chronią, przez co zgłoszenia i wnioski o wszczęcie postępowania karnego zazwyczaj kończą się fiaskiem. W drugiej części AZK jego córka, Lois Sasek, wraz z innymi prelegentami porusza temat „wykorzystywania rytualnego i handlu dziećmi”, które są ściśle powiązane z tymi okrutnymi „władcami świata”. Kla.TV regularnie otrzymuje skargi dotyczące bezprawnego zabierania dzieci pod opiekę. Nasza platforma „Vetopedia” daje głos ofiarom i świadkom niesprawiedliwości, której doświadczyli! Jesteś osobą dotkniętą tym problemem lub masz kontakt z osobami, które go doświadczają, a nikt nie chce cię wysłuchać? Wprowadź swoją sprawę. Razem ujawnimy skalę tej niesprawiedliwości! [ https://Vetopedia.org/de/inobhutnahme ]

z kbr./wou./avr./bji./abu.

Źródła/Linki: Kongress „Brennpunkt Schule“ am 28.02.2026 https://axionresist.com/kongress-28-02-2026/
Der Fall Luisa www.youtube.com/watch?v=wfox7BwEFyo
Sozialarbeiterin mit Heimerfahrung Caro fragt - Jasmin Kosubek www.youtube.com/watch?v=bWZ_9dc1KV8
Sozialarbeiterin packt aus www.youtube.com/watch?v=jKpCLCuJMYU
Inobhutnahmen und Kinderraub: Jugendämter im Visier https://www.kla.tv/39341
Egal ob sie schreien und weinen – Furchtbare Geschäfte im Namen des Kinderschutzes www.kla.tv/37021
Tatort Kita – sexuelle Übergriffe nehmen dramatisch zu. Wer oder was steckt dahinter? www.kla.tv/28454
Bewusstseinskontrolle und wie wir uns ihr entziehen (Jason Christoff im Interview mit Dr. Reiner Fuellmich) https://www.kla.tv/27783
Familie Jennifer und Yasar Wegmann https://Vetopedia.org/de/inobhutnahme