ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทางดิจิทัล – ภาพยนตร์สารคดีโดย Klaus Scheidsteger

09.02.2026 | www.kla.tv/40255

แจ้งให้ทราบล่วงหน้า: สารคดีต่อไปนี้สามารถรับชมได้ฟรี หากท่านชื่นชอบผลงานนี้ ผู้สร้างขอขอบคุณสำหรับการบริจาคทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นจำนวนเท่าใดก็ตาม ขอบคุณ! das-digitale-dilemma.de/das-aufklaerungsprojekt-unterstuetzen การมีโทรศัพท์หลายจุดในบ้านของคุณจะเป็นประโยชน์อย่างมากและเป็นแหล่งความสะดวกสบายสำหรับคุณและครอบครัว ตัวอย่างเช่น ในห้องครัว การมีโทรศัพท์อยู่ที่นั่นจะช่วยประหยัดเวลาในการเดินไปมาในแต่ละวันได้มากมาย ……… [ผู้พูด:] สิ่งที่ปู่ย่าตายายพูดนั้นเป็นความจริง: สิ่งต่างๆ แตกต่างออกไปในสมัยก่อน และบางครั้งก็ยากลำบากกว่า และเรื่องราวความสำเร็จของโทรศัพท์ก็เป็นตัวอย่างที่ดี มันเป็นเรื่องที่พิเศษและน่าทึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย การเชื่อมต่อข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรกระหว่างลอนดอนและนิวยอร์กเกิดขึ้นตั้งแต่ปี 1928 ต่อมาเทคโนโลยีการสื่อสารได้พัฒนาไปทั่วโลกอย่างไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งราวปี 1960 พนักงานรับโทรศัพท์ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นในสมัยนั้น เป็นผู้รับสายโทรศัพท์ คำว่า "คุณผู้หญิงจากโทรศัพท์" เป็นคำที่ใช้เรียกผู้หญิงน่ารักเหล่านี้กันทั่วไป ในปี 1983 Motorola ได้เปิดตัวโทรศัพท์มือถือที่สามารถวางจำหน่ายได้ ในตอนแรก โทรศัพท์มือถือหรือโทรศัพท์ติดรถยนต์ถือเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะสำหรับผู้มีฐานะ ปัจจุบัน แม้แต่เด็กเล็กที่สุดก็ดูเหมือนจะได้รับการแนะนำให้รู้จักกับโลกแห่งการสื่อสารเคลื่อนที่อันมีสีสันอย่างสนุกสนาน ด้วยคำขวัญที่ว่า "การฝึกฝนทำให้สมบูรณ์แบบ" ตลาดสำหรับผลิตภัณฑ์ที่ดึงดูดใจนี้จึงเฟื่องฟู สมาร์ทโฟนเป็นคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก เป็นอุปกรณ์อเนกประสงค์ มีกล้องวิดีโอในตัวที่ให้ภาพคุณภาพสูง เช่นภาพนี้ ภาพเคลื่อนไหวที่สามารถส่งให้คุณปู่คุณย่าได้โดยไม่ล่าช้า จึงไม่น่าแปลกใจที่สมาร์ทโฟนมักมีบทบาทสำคัญในชีวิตประจำวันของคนหนุ่มสาว ชีวิตส่วนใหญ่ดำเนินไปผ่านของเล่นดิจิทัลชิ้นนี้ คนหนุ่มสาวจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ฝันถึงอาชีพในโลกออนไลน์ในฐานะอินฟลูเอนเซอร์ที่มีผู้ติดตามนับล้าน สมาร์ทโฟนอยู่ทุกหนทุกแห่งและอยู่กับพวกเขาตลอดเวลา และสังคมกำลังก้าวไปสู่การพึ่งพาอย่างสิ้นเชิงโดยไม่ทันตั้งตัว ด้วยแรงบันดาลใจจากพฤติกรรมของผู้ใช้ที่เห็นได้ทั่วไป ศิลปินชาวฮัมบูร์ก ธอร์สเตน เคิร์ช จึงได้ถ่ายทอดปรากฏการณ์นี้ออกมาในรูปแบบที่สนุกสนานและเสียดสีผ่านภาพวาดของเขา หนังสือเชิงโต้ตอบของเขาชื่อ "บันทึกซอมบี้สมาร์ทโฟน" ผสมผสานการศึกษาทางสังคมเข้ากับการวิเคราะห์ที่เหมาะสม [ธอร์สเตน เคิร์ช ศิลปิน ฮัมบูร์ก:] ในมุมมองของผม นี่คือการสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง ซึ่งโดยปกติแล้วผมจะเห็นได้เฉพาะในคนที่เสพยาเสพติดและดื่มแอลกอฮอล์เท่านั้น และแล้วมันก็กลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของผม ที่ผมเกือบจะถูกดึงลงจากจักรยาน ที่ผมถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนที่มีอุปกรณ์นี้ แล้วพวกเขาก็หายไป ไม่สนใจผม เป็นอันตรายต่อผม เป็นอันตรายต่อลูก ๆ ของพวกเขา ไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่สังคมยอมรับได้อีกต่อไป และแน่นอน ผมก็เริ่มคิดถึงหัวข้อนี้ ลัทธิไสยศาสตร์นี้ การดำรงอยู่แบบซอมบี้ การควบคุมระยะไกล ทันใดนั้นเอง โอกาสอันน่าทึ่งก็เปิดขึ้น ฉันจำเป็นต้องทำเช่นนี้เพื่อปกป้องตัวเองด้วย เพราะฉันเองก็มีสมาร์ทโฟนและรู้สึกถึงศักยภาพของมันในการเสพติดอย่างแท้จริง การเสียดสีหรือการเสียดสีในชีวิตจริงดูเหมือนจะเป็นสูตรที่เหมาะสมสำหรับการรับมือกับความบ้าคลั่งทางดิจิทัลและปัญหาทางสังคม หนังสือแบบอินเทอร์แอคทีฟ "บันทึกซอมบี้สมาร์ทโฟน" ยังรวมถึงคำบรรยายเสียงจากโลกแห่งข่าวสารด้วย ซิลิคอนแวลลีย์: แพทย์เปรียบเทียบการเสพติดสมาร์ทโฟนกับการเสพติดแบบดั้งเดิม เช่น แอลกอฮอล์หรือนิโคติน เรายังควบคุมพฤติกรรมของเราได้อยู่หรือไม่? หรือการกระทำของเราถูกควบคุมจากที่อื่นไปแล้ว? ในการศึกษาแบบดิจิทัลที่เรียกกันว่านั้น ความผิดพลาดทางการเมืองมีอยู่มากมาย และสิ่งเหล่านี้กำลังได้รับการแก้ไขในหลายประเทศแล้ว เมื่อไม่นานมานี้ แท็บเล็ตถูกห้ามใช้ในห้องเรียนในประเทศจีนและสวีเดน "ปิดโทรศัพท์มือถือ เปิดหนังสือ!" นิตยสาร Der Spiegel เรียกร้องในเดือนกันยายน 2023 และด้วยเหตุผลที่ดี การเรียนรู้แบบดิจิทัลเป็นอันตรายต่อการส่งเสริมการอ่าน ซิดนีย์: ในปี 2012 หลังจากที่ผลการสอบ PISA ออกมาไม่ดี โรงเรียนต่างๆ ได้ลงทุนหลายพันล้านดอลลาร์ออสเตรเลียในการซื้อแล็ปท็อปใหม่ แต่ตั้งแต่ปี 2016 เป็นต้นมา อุปกรณ์เหล่านั้นก็ถูกเก็บคืน แม้ว่าจะมีการใช้งานอย่างแพร่หลาย แต่ก็แทบจะไม่ได้นำไปใช้เพื่อการเรียนการสอนเลย มีรายงานประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกันในเกาหลีใต้ ไทย สหรัฐอเมริกา และตุรกี ในขณะเดียวกัน โลกดิจิทัลก็กำลังสร้างผลิตภัณฑ์ที่แปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยการเชื่อมต่อทุกสิ่งทุกอย่างเข้าด้วยกัน—"อินเทอร์เน็ตของสิ่งต่างๆ"—ผ้าอ้อมเด็กจะรายงานทางดิจิทัลเมื่อถึงเวลาต้องเปลี่ยน ตู้เย็นจะรายงานเมื่อถึงเวลาต้องเติมของ และส้อมดิจิทัลจะบอกเราว่าเรากำลังกินอาหารแคลอรี่ต่ำหรือไม่ และอย่าลืมขวดน้ำอัจฉริยะที่ควบคุมพฤติกรรมการดื่มน้ำของเรา ความชอบของเราถูกบันทึกไว้ทางดิจิทัล และนักวางแผนการตลาดก็กำลังพัฒนาแอปใหม่ๆ อย่างต่อเนื่อง เช่น แอปที่บอกเราว่าเราหวีผมถูกวิธีหรือไม่ สิ่งของที่จำเป็น สิ่งของที่มีประโยชน์“นั่นคือสิ่งที่นักวาดการ์ตูน Kirsch เรียกว่า ดอกไม้แห่งโลกดิจิทัล” (คำเตือน: เป็นการเสียดสี) ในขณะเดียวกัน ผู้ให้บริการเครือข่ายมือถือรายใหญ่ต่างก็โฆษณาถึงอนาคตดิจิทัลที่น่าตื่นเต้นอย่างกระตือรือร้น 5G คือคำวิเศษ การสื่อสารเคลื่อนที่ยุคที่ห้าให้คำมั่นสัญญาถึงโลกใหม่ที่กล้าหาญ ในเมืองอัจฉริยะ จะไม่มีความเหลื่อมล้ำทางสังคมอีกต่อไป ไม่มีข้อขัดแย้ง ไม่มีกราฟฟิตี ไม่มีอาชญากรรม—ที่จริงแล้ว ไม่มีโลกทางสังคมเลย ชีวิตร่วมกันจะเป็นเสมือนจริงล้วนๆ ในทางเทคนิค ทุกอย่างเป็นไปได้แล้ว รวมถึงการขับขี่อัตโนมัติ เพียงแค่ต้องการการอัปเกรดเล็กน้อย และเทคโนโลยีก็จะควบคุมทุกอย่างได้ บรัสเซลส์ในฤดูร้อนปี 2023: เมืองหลวงของเบลเยียมเป็นสถานที่ก่อสร้างขนาดใหญ่ในหลายๆ ที่ เช่นเดียวกับเมืองใหญ่ๆ อื่นๆ บรัสเซลส์กำลังเตรียมพร้อมสำหรับอนาคต เพราะจากการวิจัยพบว่า ภายในปี 2050 ร้อยละ 70 ของประชากรโลก 10 พันล้านคนจะอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ การติดตั้งระบบเฝ้าระวังดิจิทัลสำหรับมวลชนกำลังดำเนินไปอย่างเต็มที่ การเปลี่ยนแปลงนั้นเห็นได้ชัดเจน รัฐสภายุโรปตั้งอยู่ในใจกลางเมืองบรัสเซลส์ ในอาคารกระจกอันหรูหรา สถานีโทรทัศน์ของรัฐสภาถ่ายทอดสดแบบบันทึกดิจิทัลทุกวัน แน่นอนว่ามีประเด็นทางการเมืองมากมายให้พูดถึง เรื่องอื้อฉาวที่เกิดขึ้นในเดือนธันวาคม 2022 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการรับสินบนของสมาชิกรัฐสภา กระเป๋าเดินทางที่เต็มไปด้วยเงินสด และการบิดเบือนการประชุมคณะกรรมการ ตอนนี้กลายเป็นอดีตไปแล้ว ทุกอย่างดูเหมือนจะคงเดิม สื่อยังคงทำหน้าที่ของตน ราวกับว่าเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับการทุจริตและรับสินบนครั้งใหญ่ในบรัสเซลส์ไม่เคยเกิดขึ้น ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ นักวิจารณ์เริ่มพูดถึงวัฒนธรรมการไม่ต้องรับผิด สิ่งที่ไม่ควรเป็น ก็ไม่สามารถเป็นได้ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะใช้ได้กับประเด็นเรื่องการสื่อสารเคลื่อนที่ด้วย ย้อนกลับไปในปี 2020 สมาชิกรัฐสภาสองคน คือ มิเชล ริวาซี นักชีววิทยาจากพรรคกรีนของฝรั่งเศส และเคลาส์ บูชเนอร์ ศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์จากพรรคประชาธิปไตยเชิงนิเวศของเยอรมนี (ÖDP) ได้ตรวจสอบอย่างละเอียดเกี่ยวกับคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยการคุ้มครองรังสีที่ไม่ก่อให้เกิดไอออน (ICNIRP) หรือก็คือรังสีจากโทรศัพท์มือถือ คณะกรรมการคุ้มครองรังสีนี้ได้ทำหน้าที่คุ้มครองรังสีมาตั้งแต่กลางทศวรรษ 1990 แล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้คุ้มครองผู้บริโภค รายงานของริวาซี-บุชเนอร์ได้เปิดเผยการละเมิดที่ร้ายแรง [ศาสตราจารย์ ดร. เคลาส์ บุชเนอร์ นักฟิสิกส์ นักการเมือง:] ข้อค้นพบหลักคือ บุคคลเหล่านี้มีความเชื่อมโยงกับภาคอุตสาหกรรม พวกเขาไม่ได้เป็นอิสระ และบางครั้ง—คุณต้องเปิดเผยเสมอว่าคุณมีความเชื่อมโยงกับภาคอุตสาหกรรมหรือไม่—พวกเขาล้มเหลวที่จะทำเช่นนั้น กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เป็นการค้นพบสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นแตกต่างไปจากที่ควรจะเป็น นักการเมืองทั้งสองคนเป็นผู้เปิดโปง กลุ่มล็อบบี้เอกชนที่มีความสัมพันธ์กับอุตสาหกรรมโทรศัพท์มือถือ ซึ่งอ้างว่าห่วงใยการคุ้มครองผู้บริโภคทั่วโลก กลับลดทอนความสำคัญของข้อค้นพบทางวิทยาศาสตร์อย่างเป็นระบบในกระบวนการนี้ [มิเชล ริวาซี นักชีววิทยา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรยุโรป:] คนเหล่านี้ทำงานอยู่ในวงปิด โดยพื้นฐานแล้วเป็นกลุ่มที่มีจุดประสงค์เดียวคือการส่งเสริมอุตสาหกรรม [ชาร์ลส์ แม็กเซนซ์ เลย์เยต์ นักข่าว รัฐสภายุโรป:] และดูเหมือนว่าภาคอุตสาหกรรมได้มอบหมายการกำหนดมาตรฐานและข้อจำกัดให้กับองค์กรเอกชน เพื่อที่ภาคอุตสาหกรรมจะได้กล่าวว่า "ฉันไม่ได้เป็นคนกำหนดเรื่องนั้น!" [มิเชล ริวาซี:] แน่นอน! เพียงแต่ว่าคนเหล่านี้พึ่งพาภาคอุตสาหกรรมและอ้างอิงถึงภาคอุตสาหกรรมอยู่เสมอ และเมื่อพวกเขาจัดทำรายงาน พวกเขาก็จะส่งรายงานนั้นให้ภาคอุตสาหกรรมตรวจสอบก่อนว่าพอใจกับรายงานหรือไม่ มีการศึกษาอีกชิ้นหนึ่งเมื่อเร็วๆ นี้ การศึกษาของเราย้อนกลับไปในปี 2020 และตอนนี้ก็มีการศึกษาอีกชิ้นหนึ่งจากนักข่าวคนอื่นๆ ในปี 2022 ที่แสดงให้เห็นสิ่งเดียวกัน ดังนั้นคุณจะเห็นว่า ในการตรวจสอบอย่างจริงจังไม่ว่าจะเป็นจากประเทศใดก็ตาม จะพบว่า ICNIRP [= คณะกรรมการคุ้มครองรังสีที่ไม่ก่อให้เกิดไอออน] ไม่เป็นอิสระ แต่ในความเป็นจริงแล้วเป็นผลพวงทางอ้อมของภาคอุตสาหกรรม ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะนักชีววิทยา ฉันตกใจมากเพราะ ICNIRP รับรองเฉพาะผลกระทบจากความร้อนเท่านั้น นี่หมายความว่า: ถ้าคุณเอาโทรศัพท์มือถือแนบหู หูของคุณจะอุ่นขึ้น นี่คือผลกระทบจากความร้อน แต่พวกเขากลับละเลยผลกระทบที่ไม่ใช่ความร้อนซึ่งอาจส่งผลต่อระบบประสาท ระบบฮอร์โมน และอื่นๆ อีกมากมาย มันเหลือเชื่อจริงๆ ที่ไม่มีการพิจารณาเรื่องนี้ในการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ใดๆ เลย มันเป็นการหลอกลวงทางวิทยาศาสตร์! ที่จริงแล้วมันคือการฉ้อโกงทางวิทยาศาสตร์ เพราะไม่ได้คำนึงถึงองค์ประกอบทั้งหมด [ผู้พูด:] กำลังมีการปฏิวัติเกิดขึ้น: สมาคมนักข่าวในยุโรปที่ชื่อว่า "Investigate Europe" กล่าวไว้ดังนี้: การสื่อสารผ่านมือถือเป็นอันตรายหรือไม่? ชุมชนวิทยาศาสตร์มีความเห็นแตกแยก ผู้เชี่ยวชาญบางคนบอกว่าปลอดภัย ในขณะที่บางคนมีความกังวลอย่างมาก ในปี 2011 องค์การอนามัยโลกได้จัดประเภทสนามแม่เหล็กไฟฟ้าจากโทรศัพท์มือถือว่าเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์ได้ และในปี 2018การศึกษาในวงกว้างแสดงให้เห็นว่า เมื่อหนูทดลองสัมผัสกับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ความเสี่ยงในการเกิดมะเร็งบางชนิดจะเพิ่มขึ้น แม้แต่ในกลุ่มคนที่เชื่อว่าเทคโนโลยีนี้ปลอดภัย หลายคนก็ยอมรับว่าจำเป็นต้องมีการวิจัยเพิ่มเติม และแทบไม่มีการศึกษาเกี่ยวกับ 5G เลย บริษัทโทรคมนาคมเองก็ชี้ให้เห็นว่าสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าอาจก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อสุขภาพ แล้วทำไมคณะกรรมาธิการยุโรปและรัฐบาลของเราจึงเพิกเฉย? พวกเขาอ้างถึงแนวทางที่พัฒนาโดยคณะกรรมาธิการวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศ แต่ Investigate Europe ค้นพบว่าคณะกรรมาธิการเหล่านี้เป็นกลุ่มปิด ผู้ที่มีความคิดเห็นแตกต่างจะไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วม และนักวิทยาศาสตร์หลายคนที่เกี่ยวข้องได้รับเงินทุนจากบริษัทที่มีผลประโยชน์โดยตรงในการเปิดตัว 5G ไม่มีสังคมใดที่ปราศจากความเสี่ยง สิ่งอื่นๆ ที่เราบริโภคก็ไม่ดีต่อสุขภาพเช่นกัน ตั้งแต่แอลกอฮอล์ไปจนถึงอาหารขยะ แต่ถ้าคุณไม่อยากกินแฮมเบอร์เกอร์ คุณก็แค่เลิกกินได้ แต่กับ 5G ไม่มีทางเลือกอื่น [มิเชล ริวาซี:] ดังนั้น! เนื่องจากคณะกรรมาธิการไม่ต้องการทำการประเมินผลกระทบต่อสุขภาพและสิ่งแวดล้อมผ่านทางรัฐสภา จึงได้มีการว่าจ้างให้ทำการศึกษา 2 โครงการ ได้แก่ การศึกษาด้านสุขภาพและการศึกษาด้านสิ่งแวดล้อม การศึกษาด้านสุขภาพดำเนินการโดยสถาบัน Ramazzini ในประเทศอิตาลี และการศึกษาด้านสิ่งแวดล้อมดำเนินการโดยนักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัย Ghent รัฐสภาเป็นผู้เลือก เรากล่าวว่าเราต้องการสถาบันที่เป็นอิสระ ผลการศึกษาได้ถูกนำเสนอต่อรัฐสภา ในกรณีของ STOA นั้น โดยคร่าวๆ แล้วก็คือคณะกรรมการรัฐสภาที่รวบรวมผู้ที่มีความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ทั้งหมดเข้าด้วยกัน และนั่นคือวิธีการนำเสนอ STOA และผลกระทบต่อสุขภาพของเรา ผู้อำนวยการสถาบัน Ramazzini ได้แสดงให้เห็นว่าความถี่บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ 5G มีผลกระทบต่อสุขภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรูปแบบของเนื้องอกในสมอง (เนื้องอกของระบบประสาทส่วนกลาง) การแตกหักของสายดีเอ็นเอ และอื่นๆ เรามีหลักฐานสำหรับเรื่องนี้แล้ว ส่วนด้านสิ่งแวดล้อมนั้น มีการระบุว่าไม่มีการศึกษาใดๆ เกี่ยวกับคลื่นมิลลิเมตรเลย แต่เรามีตัวบ่งชี้ เช่น ในแมลง ที่ชี้ให้เห็นว่า เนื่องจาก 5G เกี่ยวข้องกับลำแสงรังสี รังสีเหล่านี้อาจทำลายแมลงของเราได้ ดังนั้นจึงมีข้อบ่งชี้ว่ายังไม่มีการศึกษาเกี่ยวกับความถี่ระดับมิลลิเมตรมากพอที่จะกล่าวได้ว่า ไม่มีปัญหา สถาบันรามัซซินี ใกล้เมืองโบโลญญา ประเทศอิตาลี: อาคารประวัติศาสตร์แห่งนี้เป็นที่ตั้งของศูนย์วิจัยมะเร็งของสถาบันรามัซซินีมาตั้งแต่ก่อตั้งในปี 1971 ศูนย์ความเป็นเลิศที่เป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติแห่งนี้ มีชื่อเสียงในด้านการมีส่วนร่วมที่โดดเด่นมากมายในการวิจัยสาเหตุของมะเร็งจากสิ่งแวดล้อม อาชีวอนามัย และสารเคมี สถาบันแห่งนี้ได้รับการยกย่องทั่วโลกในด้านความซื่อสัตย์และความเป็นอิสระทางวิทยาศาสตร์ ผลการศึกษาในระยะยาวที่ดำเนินการโดยศูนย์วิจัยมะเร็งของสถาบันรามัซซินีได้แสดงให้เห็นถึงความเป็นสารก่อมะเร็งของไวนิลคลอไรด์ เบนซีน ฟอร์มาลดีไฮด์ และสารเติมแต่งน้ำมันเบนซินที่มีออกซิเจน การวิจัยนี้มีผลกระทบอย่างมากต่อการแพทย์ด้านสิ่งแวดล้อมและอาชีวอนามัย กระตุ้นให้มีการดำเนินโครงการป้องกันและกำหนดมาตรฐานด้านสุขภาพ การปกป้องสุขภาพของประชาชนผ่านการป้องกันเป็นเป้าหมายหลักของสถาบันรามัซซินีมาโดยตลอด และความเป็นอิสระของศูนย์วิจัยมะเร็งของสถาบันได้ช่วยให้วิทยาศาสตร์และความจริงมีชัยเหนือผลประโยชน์ส่วนตัว ศูนย์วิจัยมะเร็งแห่งนี้สร้างขึ้นในปี 2548 เพื่ออุทิศให้กับศาสตราจารย์เซซาเร มัลโทนี ผู้ก่อตั้งสถาบันรามัซซินี ดร.ฟิโอเรลลา เบลปอกกี ผู้สืบทอดตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบัน ได้ทำหน้าที่เป็นพยานสำคัญของฝ่ายโจทก์ในการพิจารณาคดีหลายคดีในสหรัฐอเมริกา ด้วยความเชี่ยวชาญของเธอ ล่าสุด เธอได้ทำการวิจัยเกี่ยวกับความเสี่ยงของโรคมะเร็งที่เกี่ยวข้องกับรังสีความถี่สูงจากโทรศัพท์มือถือ ซึ่งเป็นประเด็นที่ละเอียดอ่อนมาก ดร.ฟิโอเรลลา เบลปอกกี ต้อนรับเราที่บ้านพักส่วนตัวของเธอ เธอใช้เวลาเกือบทั้งปี 2022 ในโรงพยาบาล ชีวิตของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้ายหลังจากการผ่าตัดหัวใจตามปกติ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการวิจัยมะเร็งกลับมาแล้ว และแน่นอนว่าจะสร้างข่าวพาดหัวอีกครั้ง สำหรับเธอแล้ว ผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์—ทั้งจากงานวิจัยหลายปีของเธอที่ทำกับหนูทดลองเกือบ 2,500 ตัว และจากการศึกษา STOA ที่เธอเป็นผู้นำ—นั้นชัดเจน: สนามแม่เหล็กไฟฟ้า (EMF) นั้นไม่ใช่สิ่งที่ไม่เป็นอันตรายอย่างแน่นอน [ดร. ฟิโอเรลลา เบลปอกกี:] สนามแม่เหล็กความถี่สูงอาจเป็นสารก่อมะเร็ง และฉันคิดว่า—หากองค์การระหว่างประเทศเพื่อการวิจัยโรคมะเร็งได้ทบทวนงานวิจัยใหม่ทั้งหมดที่มีอยู่—พวกเขาจะพบว่า EMF นั้นไม่ใช่สิ่งที่ไม่เป็นอันตรายและ – คำตัดสินสุดท้ายจะเป็น: “อาจเป็นสารก่อมะเร็ง!” แต่ยังมีอีกแง่มุมหนึ่งที่สำคัญมากจากมุมมองด้านสุขภาพ นั่นคือความจริงที่ว่ารังสีความถี่สูงส่งผลกระทบต่อระบบสืบพันธุ์อย่างแน่นอน นั่นเป็นเรื่องแน่นอน! มีการศึกษามากมาย และการศึกษาส่วนใหญ่ก็เพียงพอที่จะบอกว่ารังสีความถี่สูงทำให้คุณภาพของอสุจิลดลง ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องสำคัญมากในแง่ของสาธารณสุข เพราะเราต้องสืบพันธุ์ มิฉะนั้น มนุษยชาติของเราก็จะต้องถึงจุดจบ แง่มุมเหล่านี้ไม่ได้รับการพิจารณาอย่างที่ควรจะเป็น … พวกมันถูกละเลยเกือบทั้งหมด และนั่นเป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะเรามีข้อมูล เรากำลังสร้างข้อมูล และห้องปฏิบัติการอิสระได้สร้างข้อมูลนี้ขึ้นมา นี่เป็นสิ่งสำคัญมาก ๆ เพราะในกรณีของเรา ตัวอย่างเช่น การศึกษาได้รับการสนับสนุนจากประชาชน จากผู้อยู่อาศัยในภูมิภาคเอมิเลีย-โรมาญญา – บางส่วนจากสถาบัน รัฐบาลท้องถิ่น และผู้บริจาคโดยสมัครใจของเรา เป็นการวิจัยอิสระที่ดำเนินการอย่างดีเยี่ยม ไม่มีใครวิพากษ์วิจารณ์การออกแบบการศึกษา ปริมาณรังสีที่ได้รับนั้นเทียบได้กับปริมาณรังสีที่มนุษย์เราได้รับ และระบบการตรวจสอบการสัมผัสรังสีก็มีคุณภาพสูง ดังนั้น การศึกษานี้จึงไม่ควรถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างที่บางคนกล่าวอ้าง ผมทำงานในสาขานี้มา 45 ปีแล้ว และผมรู้ดีว่าการตรวจชิ้นเนื้อระยะยาวนั้นทำอย่างไรและต้องทำอย่างไร และผมยืนยันได้ว่าการศึกษาของเราดำเนินการอย่างดีเยี่ยม มนุษย์เราได้รับรังสีตั้งแต่ยังเป็นตัวอ่อน และหนูทดลองของเราก็เช่นกัน การสัมผัสรังสีในช่วงต้นนี้เป็นเหตุผลที่เราพบเนื้องอกหายากเหล่านี้ เพราะเนื้องอกในสมองและชวันโนมา (เนื้องอกที่ไม่ร้ายแรงและมักเติบโตช้าของระบบประสาทส่วนปลาย) เป็นเนื้องอกที่หายาก แต่ถ้าคุณให้สัตว์หรือมนุษย์ได้รับรังสีตั้งแต่ระยะตัวอ่อน คุณสามารถสังเกตการเติบโตของเนื้องอกนี้ได้ก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิตจากสาเหตุอื่น ในประชากรมนุษย์ ตอนนี้เรามีปัญหาเพราะเราไม่มีกลุ่มควบคุม ทุกคนทั่วโลกได้รับรังสี ดังนั้นเราจะเปรียบเทียบข้อมูลได้อย่างไร? นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเราจึงไม่เห็นการเพิ่มขึ้นทางสถิติของเนื้องอกเหล่านี้ในประชากรมนุษย์ เพราะเราไม่สามารถเปรียบเทียบกับการไม่ได้รับสารใดๆ เลย แต่ต้องเปรียบเทียบกับการได้รับสารอย่างต่อเนื่องซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับทุกคนในโลกแล้ว นั่นคือความแตกต่างอย่างมาก ควบคู่ไปกับการศึกษาของ Ramazzini โครงการพิษวิทยาแห่งชาติ (NTP) ที่ได้รับทุนสนับสนุนจากรัฐบาลในสหรัฐอเมริกา ได้นำเสนอผลลัพธ์ที่คล้ายคลึงกันอย่างน่าตกใจกับผลการวิจัยของทีมวิจัยของ Fiorella Belpoggi ผู้เขียนหลักของการศึกษาในขณะนั้นรู้สึกว่าจำเป็นต้องเชื่อมโยงผลการค้นพบที่น่าตกใจนี้กับการเรียกร้องอย่างเร่งด่วน [ดร. รอน เมลนิค หัวหน้าโครงการวิจัย NTP สหรัฐอเมริกา:] เนื่องจากการใช้โทรศัพท์มือถืออย่างแพร่หลาย แม้แต่ความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยก็อาจส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อสุขภาพของประชาชน และในระหว่างนี้ แทนที่จะบอกผู้คนว่า "ถ้าคุณกังวล คุณสามารถทำอะไรได้บ้าง" หน่วยงานด้านสาธารณสุขต้องส่งเสริมมาตรการป้องกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กและสตรี เพราะในเด็ก ความเสี่ยงอาจสูงกว่าเนื่องจากการทะลุทะลวงที่รุนแรงกว่าและความไวของสมองที่กำลังพัฒนาต่อสารที่ทำลายเนื้อเยื่อ ดังนั้นบทเรียนในที่นี้คืออะไร? เราไม่ควรคิดเอาเองว่าเทคโนโลยีไร้สายในปัจจุบันหรืออนาคต รวมถึง 5G นั้นปลอดภัยโดยปราศจากการทดสอบที่เหมาะสม เพราะการไม่ทดสอบนั้นผิดจริยธรรม [ดร. ฟิโอเรลลา เบลปอกกี:] สิ่งที่ผู้คนไม่ตระหนักคือ ปัญหาที่แท้จริงในขณะนี้คือโทรศัพท์มือถือ ซึ่งไม่มีใครกลัว พวกเขากลัวเสาสัญญาณโทรศัพท์ แต่ไม่กลัวโทรศัพท์ของตัวเอง พวกเขาพกโทรศัพท์ไว้ใกล้กับอัณฑะ และเรารู้ว่าบริเวณนั้นอาจได้รับผลกระทบจากรังสีความถี่สูง เรารู้ว่าเมื่อเราถือโทรศัพท์ไว้ใกล้หู สมองจะอยู่บริเวณนั้น เราจำเป็นต้องให้ความรู้แก่ผู้คนเกี่ยวกับเทคโนโลยีให้ดีขึ้น ก่อนที่เราจะเผยแพร่เทคโนโลยีเหล่านี้ไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ทุกคนควรทราบถึงความเสี่ยงต่อสุขภาพที่เทคโนโลยีเหล่านี้ก่อให้เกิด เพื่อที่เราจะสามารถป้องกันการจลาจล การเผาเสาสัญญาณ การสร้างความหวาดกลัว และปัญหาที่ไม่จำเป็นต่างๆ ได้ เรายังสามารถป้องกันไม่ให้ผู้คนนำโทรศัพท์มาแนบใกล้สมองเมื่อพวกเขารู้ว่ามันอันตรายอย่างยิ่ง ดังนั้น ข้อมูลจึงเป็นรากฐานในการรับมือกับอันตรายอย่างเหมาะสม จึงเป็นเรื่องปกติที่รัฐสภายุโรปจะมอบหมายให้ ดร. ฟิโอเรลลา เบลปอกกี ทำการประเมินผลกระทบของเทคโนโลยี หลังจากประเมินงานวิจัยกว่า 800 ชิ้น ข้อเรียกร้องของเธอต่อผู้กำหนดนโยบายนั้นชัดเจน: ให้หยุดการติดตั้งเครือข่าย 5Gการวิจัยที่เป็นอิสระ และการให้ความรู้แก่สาธารณชนอย่างซื่อสัตย์และครอบคลุมเกี่ยวกับความเสี่ยงต่อสุขภาพ [ดร. ฟิโอเรลลา เบลปอกกี:] เรื่องนี้สร้างความไม่สบายใจให้กับสมาชิกสภาหลายคน และด้วยรายงานของ STOA ทำให้ตอนนี้มีคนตั้งคำถามคล้ายกับที่เราถาม แต่ก็มีคน โดยเฉพาะรองประธานคนหนึ่ง ที่กล่าวว่า "ทำไมคุณถึงถามคำถามเหล่านี้? เราต้องดำเนินการต่อไป!" ดังนั้นนี่จึงเป็นปัญหา เพราะมันขัดแย้งกับสิ่งที่คณะกรรมาธิการกล่าว แทนที่จะขอรายงานจากนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆ พวกเขากลับพยายามปิดปากสถาบันรามัซซินี กลยุทธ์คือการทำลายทุกคนที่คัดค้าน ตั้งคำถาม หรือแสดงให้เห็นว่ามีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม พวกเขาไม่สามารถทนต่อความเห็นต่างได้ และนี่เป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อประชาธิปไตย แต่ก็เป็นอันตรายต่อชีวิตของเราในปัจจุบันด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องยาฆ่าแมลง รังสีแม่เหล็กไฟฟ้า หรือยาต่างๆ วิทยาศาสตร์กำลังถูกบิดเบือนโดยกลุ่มล็อบบี้ มันทำงานแบบนี้: นักวิทยาศาสตร์ถูกซื้อและถูกบังคับให้ลงนามในบทความที่ไม่ใช่ของตนเอง ยกตัวอย่างเช่น ในกรณีของมอนซานโต เอกสารเหล่านี้เป็นเอกสารจริงที่สร้างขึ้นโดยมอนซานโตและลงนามโดยนักวิทยาศาสตร์จากสถาบันการศึกษา พวกมันถูกซื้อและจ่ายเงินไปแล้ว อุตสาหกรรมได้เข้าควบคุมวิทยาศาสตร์ วิทยาศาสตร์มีไว้เพื่อค้นหาความจริง และแน่นอนว่างานวิจัยสามารถถูกวิพากษ์วิจารณ์ได้ แต่แทนที่จะสั่งให้มีการจัดทำรายงานโต้แย้งเพื่อแสดงให้เห็นว่าทำไมพวกเขาจึงไม่เห็นด้วยกับงานวิจัยของสถาบันรามัซซินี พวกเขากลับไม่ทำเช่นนั้น แต่กลับทำลายความน่าเชื่อถือของบุคคลนั้นแทน ศาสตราจารย์คริสเตียน ไครส์ นักเศรษฐศาสตร์ ได้อุทิศหนังสือหลายเล่มให้กับหัวข้อนี้ [ศาสตราจารย์ ดร. คริสเตียน ไครส์ ผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐศาสตร์ ผู้เขียน:] ในที่สุดแล้ว มันก็เหมือนกับสิ่งที่ออตโต วาลเคส เคยพูดติดตลกไว้เมื่อก่อนว่า "วิทยาศาสตร์ได้พิสูจน์แล้วว่าการสูบบุหรี่ไม่ได้เป็นอันตรายอย่างที่คิด" ลงนามโดย ดร. มาร์ลโบโร ผมหัวเราะกับเรื่องนั้นแม้กระทั่งตอนเป็นวัยรุ่น แน่นอน ดร. มาร์ลโบโร ทำการศึกษา: การสูบบุหรี่ไม่ได้เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และในปัจจุบันนี้ แน่นอนว่าคุณจะไม่ใส่ชื่อของดร.มาร์ลโบโร หรือบริษัทสวิสคอม ลงในงานวิจัยที่ได้รับทุนสนับสนุน พวกเขาจะจงใจปกปิดข้อมูลเกี่ยวกับผู้ให้ทุนสนับสนุนการวิจัย พวกเขาจะเลือกสถาบันที่มีชื่อเสียง ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากบริษัทโทรคมนาคมเป็นต้น นี่แทบจะเป็นมาตรฐานในวงการวิทยาศาสตร์ในปัจจุบัน และจากนั้นพวกเขาก็จะได้งานวิจัยที่น่าพอใจมาก และมันจะยากที่จะหักล้าง เพราะนักวิทยาศาสตร์เหล่านี้ระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งเพื่อให้แน่ใจว่างานของพวกเขามีความถูกต้องแม่นยำ และไม่มีข้อผิดพลาดทางระเบียบวิธี ในทางเทคนิคแล้ว งานวิจัยเหล่านี้ยอดเยี่ยม แต่ฉันสามารถใช้เครื่องมือชุดเดียวกัน อุปกรณ์ชุดเดียวกัน กับคำถามวิจัยที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง และฉันก็จะได้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง กลอุบายก็คือ เรามักจะได้ยินความจริงเพียงเศษเสี้ยวหรือหนึ่งในห้า และบางสิ่งบางอย่างถูกซ่อนไว้ใต้พรมอย่างเป็นระบบ และจากนั้นเราก็มีงานวิจัยที่ถูกต้องตามหลักวิทยาศาสตร์ ผลลัพธ์ทางวิทยาศาสตร์ที่ชัดเจน และเราถูกชักนำให้เชื่อว่านั่นคือวิทยาศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ได้กำหนดมันแล้ว แน่นอนว่าต้องเป็นนักวิทยาศาสตร์ แต่เรื่องนี้ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดอย่างมาก เพราะฝ่ายตรงข้ามไม่ได้รับโอกาสในการแสดงความคิดเห็น และเป็นไปโดยเจตนาด้วย ศาสตราจารย์ไครส์เคยเป็นวาณิชธนกิจมาก่อน จึงรู้ดีว่ากำลังพูดถึงอะไร ตลอด 25 ปีที่ผ่านมา เขาอุทิศตนเพื่อเปิดโปงการบิดเบือนและวิธีการที่ใช้ในการทำลายความน่าเชื่อถือของนักวิทยาศาสตร์ที่วิพากษ์วิจารณ์ [ศาสตราจารย์ ดร. คริสเตียน ไครส์:] หากคุณมองย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ คุณต้องการเพียงไม่กี่ตัวอย่างเท่านั้น การโจมตีและทำลายความน่าเชื่อถือของนักวิทยาศาสตร์หนึ่ง สอง หรือสามคนต่อสาธารณะก็เพียงพอแล้ว จากนั้นคนอื่นๆ ก็จะคิดทบทวนอีกครั้ง แต่สิ่งเหล่านี้คือไฮไลท์ที่แท้จริง: เมื่อมีนักวิทยาศาสตร์ที่ไม่สะดวกปรากฏตัวขึ้น พวกเขาก็จะตกเป็นเป้าหมาย ขั้นตอนแรกคือการเพิกเฉยต่อพวกเขา นั่นเป็นวิธีที่ดีที่สุด—คือการไม่รายงานข่าวเกี่ยวกับพวกเขา แต่เมื่อคุณไม่สามารถเพิกเฉยต่อพวกเขาได้อีกต่อไป เมื่อบุคคลนั้นเก่งเกินไปหรือมีชื่อเสียงมากเกินไป ทางเลือกสุดท้ายก็คือการใส่ร้ายป้ายสีพวกเขา การโฟกัสจะเปลี่ยนไปจากประเด็นหลัก: "เล่นงานคน ไม่ใช่งาน" ดังนั้น มันจึงไม่ใช่เรื่องของประเด็นนั้นเอง แต่เป็นการพยายามทำลายความน่าเชื่อถือของคนที่พูดออกมา—เหมือนในกีฬาฟุตบอล เพราะพวกเขาเล่นเก่งเกินไป คุณกำจัดพวกเขาไม่ได้ มีตัวอย่างที่โดดเด่นมากในประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ในช่วง 50 หรือ 70 ปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่ค่อยพบเห็นบ่อยนัก เพราะถ้าคุณ "จัดการ" เพียงไม่กี่คน ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนอื่นๆ คิดอย่างรอบคอบว่าพวกเขาต้องการต่อต้านฝ่ายตรงข้ามที่สำคัญของอุตสาหกรรมหรือไม่ ดังนั้นวิธีการส่วนใหญ่จึงละเอียดอ่อนกว่ามาก เริ่มต้นจากกระบวนการคัดเลือกเบื้องต้น ซึ่งเกี่ยวข้องกับการถอดถอนนักวิจัยรุ่นใหม่จากตำแหน่งที่มีความรับผิดชอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่แสดงความคิดเห็นวิพากษ์วิจารณ์อย่างแท้จริงเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์หรือการเมืองทุกวันนี้ นักวิทยาศาสตร์แทบไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือเลย พวกเขาแทบไม่ต้องถูก "ตำหนิ" อีกแล้ว เมื่อการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ครั้งแรกเกี่ยวกับความเสี่ยงต่อสุขภาพกำลังจะถูกตีพิมพ์ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 สถานการณ์ก็เริ่มไม่สบายใจ ทีมวิจัยที่นำโดยศาสตราจารย์เฮนรี ไล จากมหาวิทยาลัยวอชิงตัน ได้ค้นพบสิ่งที่เรียกว่า การแตกหักของสายดีเอ็นเอในการทดลองกับสัตว์ สารตั้งต้นของมะเร็งนั้นมองเห็นได้อย่างชัดเจนภายใต้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน [ศาสตราจารย์ ดร. เฮนรี ไล:] ข้อสรุปหนึ่งก็คือ สนามคลื่นวิทยุสามารถทำลายดีเอ็นเอได้ แน่นอน เมื่อดีเอ็นเอเสียหาย เซลล์จะพยายามซ่อมแซมความเสียหาย แต่เกิดข้อผิดพลาดในกระบวนการนี้ ทำให้เกิดการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรม และแน่นอนว่าสิ่งนี้สามารถนำไปสู่การเกิดมะเร็งได้ การค้นพบทางวิทยาศาสตร์เหล่านี้ ซึ่งเป็นภัยคุกคามจากมุมมองของผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือรายแรกอย่างโมโตโรลา กลับถูกนำเสนอในรูปแบบที่เป็นมิตรกับอุตสาหกรรมโดยผู้เชี่ยวชาญด้านการล็อบบี้จากบริษัท Burson/Marsteller พวกเขาได้นำเสนอเอกสารที่เรียกว่า "บันทึกเกมสงคราม" ให้กับลูกค้าของพวกเขาคือ Motorola ซึ่งเป็นเอกสารกลยุทธ์ที่มีคำแนะนำเกี่ยวกับวิธีการลดความสำคัญของการศึกษาและทำลายความน่าเชื่อถือของนักวิทยาศาสตร์ ตัวอย่างเช่น การศึกษาของ Lai ควรถูกตั้งคำถามก่อนเพราะตีพิมพ์เป็นกรณีเฉพาะ ในบริบทนี้ เอกสารดังกล่าวอ้างถึงตัวอย่างในอดีตของนักวิทยาศาสตร์ที่ถูกทำลายความน่าเชื่อถือเพราะผลลัพธ์ของพวกเขาไม่สามารถทำซ้ำได้โดยทีมวิจัยอื่น ๆ ยิ่งไปกว่านั้น อุตสาหกรรมเองจะเป็นผู้ดำเนินการทำซ้ำและว่าจ้างการศึกษาภายในเพื่อตรวจสอบผลลัพธ์ของการศึกษาของ Lai เมื่อผลลัพธ์ที่สร้างขึ้นโดยอุตสาหกรรมนี้พร้อมใช้งานแล้ว ก็จะถูกตีพิมพ์ [ศาสตราจารย์ ดร. มาร์ติน แอล. พอลล์:] ครั้งแรกที่ผมได้ยินเรื่องนี้คือจากการโจมตีเฮนรี ไล—ว่านักวิทยาศาสตร์เพียงคนเดียวถูกโจมตีอย่างแท้จริงโดยอุตสาหกรรมที่มีอำนาจและมีมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ เขาถูกโจมตีแม้กระทั่งก่อนที่เขาจะมีโอกาสตีพิมพ์การศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบของดีเอ็นเอ และมันเป็นการศึกษาที่ยอดเยี่ยม และใช่ นั่นทำลายอาชีพทางวิทยาศาสตร์ของเขาโดยสิ้นเชิง ใช่ และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดเวลาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสหรัฐอเมริกาและยุโรป วารสารที่ได้รับการยกย่องอย่างสูงอย่าง "Microwave News" เป็นวารสารแรกที่ใช้คำว่า "war-gaming" และจนถึงทุกวันนี้ นักข่าวสืบสวนสอบสวนยังคงเปิดเผยปรากฏการณ์ทางประวัติศาสตร์นี้และผลที่ตามมาซึ่งยังคงมีความสำคัญอยู่ [มาร์ค เฮิร์ตส์การ์ด นักข่าวสืบสวนสอบสวน:] เราได้ตรวจสอบการให้ข้อมูลเท็จและการโฆษณาชวนเชื่อของอุตสาหกรรมที่ทำให้สาธารณชนเชื่อมาตลอด 25 ปีที่ผ่านมาว่าโทรศัพท์มือถือปลอดภัย และวิธีการที่พวกเขาทำคือการเปลี่ยนวิทยาศาสตร์ให้กลายเป็น "war-gaming" ดังชื่อที่ใช้ในบันทึกภายในของ Motorola พวกเขาให้ทุนสนับสนุนนักวิทยาศาสตร์ที่เป็นมิตรกับอุตสาหกรรม โจมตีนักวิทยาศาสตร์ที่วิพากษ์วิจารณ์และเป็นอิสระ และแทรกซึมเข้าไปในคณะกรรมการที่ปรึกษาด้วยคนของพวกเขาเอง ทั้งหมดนี้ส่งผลให้เกิดข้อความที่เผยแพร่โดยสื่อกระแสหลักว่าโทรศัพท์มือถือปลอดภัยเพียงพอ สมาคมอุตสาหกรรมที่มีอำนาจอย่าง CTIA (Certified Threat Intelligence Analyst) ได้ว่าจ้างชายคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นมิตรกับอุตสาหกรรมมากพอสำหรับพวกเขาให้ผลิตผลการศึกษาที่ต้องการ นายแพทย์และทนายความ ดร. จอร์จ คาร์โล ก่อตั้ง WTR (Wireless Technology Research) ด้วยเงินทุนจากภาคอุตสาหกรรม เมื่อเขาค้นพบความเสี่ยงด้านสุขภาพที่น่าตกใจและเผยแพร่ข้อมูลเหล่านั้นอย่างไม่เกรงใจ เขาก็ได้สัมผัสกับเกมอำนาจและการต่อสู้แย่งชิงอำนาจของลูกค้าของเขาอย่างเต็มที่ [ดร. จอร์จ คาร์โล:] ในหลายกรณีที่ WTR นำเสนอ เกี่ยวกับข้อค้นพบและผลกระทบที่เกิดขึ้น ภาคอุตสาหกรรมนำเสนอข้อมูลแตกต่างออกไป เมื่อเราจัดงานแถลงข่าว ภาคอุตสาหกรรมก็จัดการในส่วนของตนเอง แล้วบอกกับสื่อโดยสรุปว่า: นั่นคือสิ่งที่พูด แต่ความหมายที่แท้จริงคืออย่างนี้ ใครก็ตามที่ทำการวิจัยเกี่ยวกับการสื่อสารเคลื่อนที่และความเสี่ยงด้านสุขภาพที่อาจเกิดขึ้น จะต้องพบกับองค์การอนามัยโลก (WHO) อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หน่วยงานที่มีอำนาจของสหประชาชาตินี้ครอบคลุม 194 ประเทศและมีบทบาทในประเด็นด้านสุขภาพที่เกี่ยวข้องทั้งหมด WHO ไม่สามารถเพิกเฉยต่อการอภิปรายเกี่ยวกับว่ารังสีจากโทรศัพท์มือถืออาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพของเราหรือไม่ ในท้ายที่สุดแล้ว WHO มุ่งมั่นที่จะบรรลุวิสัยทัศน์อันสูงส่ง: สุขภาพเป็นสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน ทุกคนมีสิทธิที่จะมีสุขภาพที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ดร.ไมค์ เรปาโชลี ชาวออสเตรเลีย ถูกมองว่าเป็นพยานสำคัญสำหรับผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์โทรศัพท์มือถือ เพราะในการศึกษาของเขาเมื่อปี 1995 เขาได้สังเกตเห็นว่าอัตราการเกิดโรคมะเร็งในหนูทดลองที่ได้รับรังสีจากโทรศัพท์มือถือเพิ่มสูงขึ้น และตอนนี้ ชายคนเดียวกันนี้กำลังนั่งอยู่ที่องค์การอนามัยโลก (WHO) และตั้งคำถามวิจัยของเขา—ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วเป็นการเล่นเกมสงครามกับตัวเอง [ดร.ไมค์ เรปาโชลี:] การศึกษาของผมเกี่ยวข้องกับหนูทดลองที่มีแนวโน้มเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง และเราค้นพบว่าอัตราการเกิดมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเนื่องจากรังสีคลื่นวิทยุgnale. จากนั้นเราใช้เวลาหกเดือนพยายามหาว่าเราทำอะไรผิดพลาด เพราะเราอธิบายไม่ได้จริงๆ และเราก็ยังอธิบายไม่ได้อยู่ดี เขาพบปัญหา แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าปัญหามาจากไหน – ดังนั้นจึงไม่มีปัญหา คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องได้รับการกำหนดมาตรฐานและบังคับใช้ทั่วโลก ผู้ใช้โทรศัพท์มือถือเพียงแค่ต้องการทราบว่าการใช้โทรศัพท์มือถือปลอดภัยหรือไม่ จากการค้นพบทั้งหมดที่เรามี – และตอนนี้เรามีการวิจัยที่กำลังดำเนินอยู่เป็นจำนวนมาก – เราสามารถพูดได้ว่า: เราไม่พบหลักฐานใดๆ ที่บ่งชี้ว่าโทรศัพท์เหล่านี้ไม่ปลอดภัย ดร. ไมค์ เรปาโชลี รู้สึกมั่นใจมาก เพราะเขาเป็นผู้แทนอย่างเป็นทางการขององค์การอนามัยโลกในเรื่องโทรศัพท์มือถือ แต่เขาก็ทำผิดพลาด เรื่องเงินนั่นแหละ [ดร. ไมค์ เรปาโชลี:] เงินทุนที่มาจากอุตสาหกรรมจะต้องถูกแยกไปไว้ในกองทุนต่างหากก่อนที่จะมอบให้กับองค์การอนามัยโลก และแล้วชายผู้นั้นก็ถูกเปิดโปงในที่สุด – ในฐานะผู้สนับสนุนและผู้ลดทอนความสำคัญของปัญหาที่ได้รับเงินจากอุตสาหกรรม ต่อมาเขาเกษียณจากองค์การอนามัยโลก และทำงานเบื้องหลังในฐานะที่ปรึกษาอุตสาหกรรม ในระหว่างดำรงตำแหน่งผู้จัดการโครงการในเจนีวา เขาได้สร้างผลงานที่น่าทึ่ง อุตสาหกรรมการสื่อสารเคลื่อนที่กำลังพิชิตโลกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ใช้เวลาสิบสองปีในการเข้าถึงผู้สมัครใช้โทรศัพท์มือถือหนึ่งพันล้านคนแรกทั่วโลก พันล้านคนถัดมาใช้เวลาเพียงสามปี พันล้านคนที่สามใช้เวลาสองปี และเรื่อยมา ปัจจุบัน จำนวนสัญญาโทรศัพท์มือถือในโลกตะวันตกมีมากกว่าจำนวนประชากรเสียอีก ภารกิจสำเร็จลุล่วงแล้ว [ศาสตราจารย์ ดร. มาร์ติน แอล. พอลล์:] เราจำเป็นต้องตรวจสอบเรื่องนี้ใหม่โดยพิจารณาจากสิ่งที่เราค้นพบ นั่นคือ ด้วยความรู้ที่ว่าคลื่นวิทยุสามารถส่งผลกระทบอย่างมากต่อสมองและระบบประสาท ทำลายดีเอ็นเอของเซลล์ กระตุ้นความเครียดจากออกซิเดชัน ซึ่งเกี่ยวข้องกับโรคเรื้อรังหลายชนิด กระตุ้นปฏิกิริยาของฮอร์โมน และยังอาจส่งผลกระทบต่อระบบสืบพันธุ์ ซึ่งอาจก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรงได้ และผมคาดการณ์ว่า 5G จะทำให้ผลกระทบเหล่านี้รุนแรงขึ้น และยังมีเรื่องมะเร็ง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นปัญหาใหญ่ เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงทั้งหมดที่กล่าวมา 5G จึงน่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง ตอนนี้ แผนการ—อย่างที่คุณอาจทราบ—คือการติดตั้งเสาอากาศใหม่เหล่านี้หลายล้านต้นโดยไม่ได้ทำการทดสอบความปลอดภัยทางชีวภาพแม้แต่ครั้งเดียว และนั่นเป็นเรื่องที่บ้าคลั่งอย่างยิ่ง กว่า 20 ปีแล้วที่คดีเกี่ยวกับเนื้องอกในสมองยังคงค้างอยู่ในศาลฎีกาสหรัฐฯ ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. นี่คือคดีฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายส่วนบุคคลที่ใหญ่ที่สุดตลอดกาล ทนายความผู้กล้าหาญบางคนได้ลุกขึ้นต่อสู้กับยักษ์ใหญ่และได้รับการสนับสนุนจาก ดร. จอร์จ คาร์โล อดีตนักวิจัยอุตสาหกรรม ดร. จอร์จ คาร์โล กำลังให้คำปรึกษาแก่ทนายความฝ่ายโจทก์ ซึ่งเป็นบริษัทกฎหมายชั้นนำ Morganroth & Morganroth [ดร. จอร์จ คาร์โล:] เธอเอาเสาอากาศโทรศัพท์มือถือแนบกับศีรษะ และนั่นคือจุดที่เนื้องอกเติบโต มันเป็นเนื้องอกที่เติบโตอย่างรวดเร็ว แพทย์กล่าวว่าพวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน: เนื้องอกที่เติบโตเร็วขนาดนี้ หากโจทก์ชนะคดี ค่าใช้จ่ายจะสูงมาก “เราเรียกร้องค่าเสียหาย 150 ล้านดอลลาร์ต่อคดี” ทำไมถึงมากขนาดนั้น? “คดีนี้เกี่ยวข้องกับอาการบาดเจ็บร้ายแรงที่ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมาก: รายได้ที่สูญเสียไป ค่ารักษาพยาบาลและค่าโรงพยาบาล รวมถึงความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน หมวดหมู่เหล่านี้แสดงถึงอาการบาดเจ็บที่ร้ายแรงมาก นอกจากนี้ เรายังเรียกร้องค่าเสียหายพิเศษสำหรับการกระทำโดยเจตนาของอุตสาหกรรมโทรศัพท์มือถือ เรากล่าวหาพวกเขาว่าจงใจหลอกลวงทั้งโจทก์และผู้บริโภคโดยอ้างว่าไม่มีผลเสียต่อสุขภาพจากการใช้โทรศัพท์มือถือ—ทั้งๆ ที่พวกเขารู้ดีว่าไม่เป็นความจริง ดังนั้นเราจึงเรียกร้องค่าเสียหายพิเศษสำหรับความทุกข์ทรมานที่เกิดขึ้นโดยเจตนา” โทรทัศน์ของสหรัฐฯ รายงานเรื่องนี้ [ผู้บรรยาย:] นี่คือภาพเอ็กซ์เรย์สมองของไมเคิล เมอร์เรย์ เนื้อเยื่อสีขาวทางด้านขวาคือเนื้องอกมะเร็งที่ถูกตัดออก เมอร์เรย์เป็นช่างเทคนิคบริการที่โมโตโรลา ผู้สัมภาษณ์: คุณสงสัยหรือไม่ว่างานของคุณกับโทรศัพท์มือถือทำให้เกิดเนื้องอกในสมองของคุณ? [ไมเคิล เมอร์เรย์:] ผมมั่นใจอย่างยิ่งว่าการใช้โทรศัพท์มือถือในที่ทำงานเป็นสาเหตุ เพราะผมมักจะถือโทรศัพท์แนบหูซ้ายเสมอ ผู้พูด: นอกจากนี้ ไมเคิล เมอร์เรย์ ยังทดสอบโทรศัพท์มือถือเป็นเวลานานหลายชั่วโมงด้วยกำลังส่งสูงสุดโดยใช้ตัวขยายสัญญาณ [ไมเคิล เมอร์เรย์:] ซึ่งทำให้มั่นใจได้ว่าโทรศัพท์มือถือทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ผู้พูด: และเช่นเดียวกับคนอื่นๆ อีกมากมาย ไมเคิล เมอร์เรย์ เชื่อว่าอุตสาหกรรมโทรศัพท์มือถือให้ความสำคัญกับผลกำไรมากกว่าความรับผิดชอบต่อส่วนรวม [ไมเคิล เมอร์เรย์:] ผมคิดว่าพวกเขารู้ พวกเขาต้องรู้กรณีเนื้องอกในสมองชวนให้นึกถึงอุตสาหกรรมยาสูบขนาดใหญ่ อุตสาหกรรมนี้ไม่สามารถ และไม่ควร ยอมรับปัญหาดังกล่าว [ศาสตราจารย์ ดร. คริสเตียน ไครส์:] หากพวกเขายอมรับในฐานะบริษัท พวกเขาอาจต้องเผชิญกับการเรียกร้องค่าเสียหายหลายล้านหรือหลายพันล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลย พวกเขาจะล้มละลาย ในแง่นั้น มีการขาดความโปร่งใสอย่างร้ายแรง เพราะหากพวกเขาพูดความจริง พวกเขาอาจสูญเสียการดำรงอยู่ หรืออาจจะสูญเสียการดำรงอยู่ทางเศรษฐกิจด้วยซ้ำ ในแง่นั้น ระบบเศรษฐกิจนี้ถูกขับเคลื่อนไปในทิศทางที่ส่งเสริม หรือเกือบจะบังคับให้เกิดสิ่งนี้: ในบางพื้นที่ ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้พูดความจริง เพราะหากมีอะไรผิดพลาดหรือเป็นอันตราย คุณก็พูดไม่ได้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง การลงโทษทางเศรษฐกิจ แต่รวมถึงการลงโทษทางกฎหมายนั้นรุนแรงเกินไป และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมปรากฏการณ์นี้จึงไม่จำกัดอยู่เฉพาะอุตสาหกรรมการสื่อสารเคลื่อนที่ ไม่จำกัดอยู่เฉพาะอุตสาหกรรมรังสี แต่แพร่กระจายไปทั่วทุกภาคส่วน และสิ่งต่างๆ เช่น การสื่อสารเคลื่อนที่ ซึ่งเป็นสิ่งธรรมดาสำหรับทุกคน จะกลายเป็นหายนะหากเกิดความไม่แน่นอนขึ้น [ผู้พูด:] กล่าวอีกนัยหนึ่ง ผู้บริโภคกำลังถูกโกหก และสิ่งนี้มีผลกระทบอย่างกว้างขวาง เนื่องจากการลดทอนและการปฏิเสธความเสี่ยงด้านสุขภาพของการสื่อสารเคลื่อนที่โดยภาคอุตสาหกรรม การล็อบบี้อย่างชาญฉลาด และการแต่งตั้งตำแหน่งเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญซึ่งเอื้อประโยชน์ต่อภาคอุตสาหกรรม แพทย์ส่วนใหญ่จึงมีแนวโน้มที่จะปฏิบัติตามแนวคิด "ไม่มีปัญหา" แต่ก็มีแพทย์ที่มุ่งเน้นแบบองค์รวม เช่น ดร. เพตรา วีเชล หัวหน้าแพทย์ของคลินิกภูเขาสวิส ที่คลินิกของเธอในเมืองคาสตาเนดา ในเขตปกครองกราวด์บุนเดน มีสภาพแวดล้อมที่ปราศจากความเครียดทางดิจิทัลด้วยการตั้งค่ารังสีต่ำที่ออกแบบมาสำหรับทั้งเจ้าหน้าที่และผู้ป่วย [ดร. เพตรา วีเชล ผู้เชี่ยวชาญด้านเวชศาสตร์ชีวภาพ:] ที่นี่ไม่มีเมาส์ไร้สาย เราชี้แจงล่วงหน้าว่าเราไม่มี Wi-Fi ในความหมายที่สามารถใช้งานได้ทุกที่ในคลินิก มีเพียงการเชื่อมต่อผ่านเครือข่ายเท่านั้น โดยสรุปแล้ว เราไม่อนุญาตให้ใช้โทรศัพท์มือถือ ยกเว้นกรณีโทรออกนอกคลินิก คุณสามารถโทรได้ตามใจชอบ และเรายังมีโทรศัพท์บ้านที่แสนดีเหล่านี้อยู่ ซึ่งผมมักจะบอกคนไข้เสมอว่า: โปรดใช้มัน คุณยังสามารถสัมผัสได้ถึงมันในตอนนี้ และถ้าคุณเปิดโหมดเครื่องบินในโทรศัพท์มือถือ คุณก็จะได้รับการปกป้องมากขึ้นอีกนิด แต่ทั้งหมดนี้จะไม่สามารถทำได้ในระดับนี้ในอนาคต และผู้คนก็เรียนรู้ที่จะเข้าใจเรื่องนี้ ดังนั้นเราจึงรักษาสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างปลอดภัยไว้ ซึ่งร่างกายก็มีโอกาสที่จะรักษาตัวเองได้ หากผมจะใช้คำว่า "รักษา" หรือ "ฟื้นตัว" เราก็ไม่ได้ใช้คำเหล่านั้นในความหมายทางการแพทย์อีกต่อไปแล้ว บ่อยครั้งที่มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนั้นด้วยซ้ำ และเราก็ไม่สามารถทำได้จากภายนอกอยู่ดี แต่ถ้าเรามอบความสามารถในการควบคุมตนเองให้กับร่างกายได้ เราก็จะสามารถสังเกตเห็นสิ่งมหัศจรรย์บางอย่างได้ [ผู้พูด:] อย่างไรก็ตาม มาตรฐานคือการอัพเกรดระบบดิจิทัลในโรงพยาบาล การเพิ่มขึ้นของการได้รับรังสีที่เกิดขึ้นนั้นกลับไม่มีใครตั้งคำถามเลย แต่การลดปริมาณรังสีอาจส่งผลดีต่อสุขภาพของทั้งผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่ทุกคนได้ [ดร. วีเชล:] ผมหวังว่าจะมีคนตระหนักรู้มากขึ้น แต่บางทีเราอาจเรียนรู้จากความเสียหายที่เกิดขึ้นที่นี่ด้วย นั่นคือสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกเศร้าใจมากในวันนี้ และทำให้เราต้องพูดว่า "คุณต้องเป็นหมอถึงจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นจริง" เมื่อไม่นานมานี้ สถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายขนาดนี้ เราต้องรักษาเนื้องอกมากมาย ต้องพบผู้ป่วยโรคพาร์กินสันสองหรือสามคนทุกสัปดาห์ โรคความเสื่อมของระบบประสาท โรคภูมิต้านตนเองก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และโปรดอย่าแค่ยืนอยู่เฉยๆ แล้วพูดว่า "อืม" ไม่ใช่ นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น และเป็นผลสะสม มันไม่ใช่สิ่งนี้และไม่ใช่สิ่งนั้น มันเป็นสิ่งที่ชีวิตไม่สามารถชดเชยได้อีกต่อไป และสำหรับผม หัวข้อที่เรากำลังพูดคุยกันในวันนี้เป็นตัวเร่งปฏิกิริยา [ผู้พูด:] ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ กำลังทุกข์ทรมานจากสิ่งที่เรียกว่า EHS หรือภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นโรคในทางการแพทย์แผนปัจจุบัน ตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ การแข่งขันด้านอาวุธดิจิทัลดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างไม่ยั้งคิด ส่งผลร้ายแรงถึงชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ สำหรับหลายๆ คน [ดร. วีเชล:] สำหรับคนเหล่านี้ ความอัปยศอดสูที่สุดมักเป็นการไม่ได้รับการเข้าใจและไม่ได้รับการเอาใจใส่อย่างจริงจัง บุคคลจำนวนมากที่มีภาวะไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าซึ่งท้ายที่สุดแล้วไม่มีโอกาสได้รับการช่วยเหลืออย่างแท้จริง และเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากที่ผมสามารถเป็นแบบอย่างให้พวกเขาได้ โดยที่ผมสามารถค่อยๆ สร้างรากฐานที่ดีขึ้นให้พวกเขา ฟื้นฟูความสามารถในการควบคุมตนเอง และทำให้พวกเขาสามารถปรับตัวเข้ากับชีวิตได้อีกครั้ง นั่นคือทั้งหมดที่ผมต้องการจะบอก และนั่นก็เป็นความจริงมาตลอดหลายปีที่ผ่านมามันพิสูจน์ตัวเองแล้ว และแน่นอน ยังมีโอกาสที่จะได้หายใจ ได้อยู่อย่างสงบ ปลอดภัยจากโลกภายนอกมากขึ้น นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันรู้สึกว่ามันวิเศษมากที่นี่มีแต่ชีวิตที่สวยงามอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ธรรมชาติ ความสงบ และความเงียบ และโอกาสที่จะได้โฟกัสที่ตัวเองและมองดูชีวิตของตัวเองว่าสิ่งต่างๆ เป็นอย่างไรสำหรับฉันจากมุมมองนี้ [ผู้พูด:] สถานการณ์กำลังตึงเครียดสำหรับผู้ที่มีความไวสูงในหมู่พวกเรา และอย่างช้าๆ ดังที่เพิ่งเห็นในเนเธอร์แลนด์ ความไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังได้รับการยอมรับ ในเยอรมนี มันยังคงไม่ใช่ปัญหา [ศาสตราจารย์ ดร. เคลาส์ บูชเนอร์ นักฟิสิกส์ นักการเมือง:] หากเราดูจากข้อเท็จจริง ประมาณร้อยละ 5 ของประชากรกล่าวว่าพวกเขามีความไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ในเชิงอัตวิสัย เราอาจตั้งคำถามได้ แต่ในจำนวนน้อยกว่าร้อยละ 1 เล็กน้อย มีปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้องทางการแพทย์ แน่นอน มักมีการปฏิเสธว่าสิ่งนี้เกิดจากคลื่นวิทยุ แต่กลุ่มประชากรนี้ไม่สามารถเพิกเฉยได้ ดังนั้น – และฉันขออภัยหากใช้คำที่รุนแรง – ฉันถือว่าการพูดว่า "เราไม่สนใจคนเหล่านี้" เป็นอาชญากรรม [ผู้พูด:] เคซารี เรเบอร์ เป็นครูสอนสมาธิที่ประสบความสำเร็จจากมิวนิก เธอเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีความอ่อนไหวสูงที่ศาสตราจารย์เคลาส์ บูชเนอร์ ติดต่อมา เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นอย่างปกติธรรมดา [เคซารี เรเบอร์:] ฉันไปเข้าร่วมสัมมนาสมาธิประมาณสามสัปดาห์ แล้วกลับมาก็รู้สึกไม่สบายอย่างมากในอพาร์ตเมนต์ รู้สึกอ่อนแรงมาก จากนั้นฉันก็ไปร้านขายอาหารออร์แกนิกที่อยู่ใกล้ๆ แค่สองซอย แล้วจู่ๆ ฉันก็รู้สึกตัวในร้านว่า ว้าว นี่อะไรกัน ฉันรู้สึกดีขึ้นอย่างกะทันหัน พลังของฉันกลับมาทันที และฉันก็แบบว่า นี่อะไรกัน จากนั้นฉันก็เดินไปตามถนนทุกสายกลับบ้านและสังเกตเห็นว่า หัวเข่าของฉันมีเสียงดังกรอบแกรบตรงจุดๆ หนึ่งเสมอ และฉันก็รู้สึกอ่อนแรงมาก ดังนั้นฉันจึงเดินไปรอบๆ ทุกทิศทางเพื่อตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น และตอนแรกฉันก็ไม่เห็นมัน จนกระทั่งประมาณสองสัปดาห์ต่อมา ผมถึงได้รู้ว่ามีเสาสัญญาณโทรศัพท์มือถือถูกสร้างไว้บนหลังคาอีกหลังด้านหลัง ตอนนั้นผมถึงได้รู้ว่า: อ๋อ โอเค นั่นแหละคือสาเหตุ ตอนที่ผมย้ายบ้าน ผมได้เราเตอร์ตัวแรกมาและเปิดใช้งาน ตอนนั้นผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า Wi-Fi คืออะไร แล้วผมก็ปวดหัวอย่างรุนแรง ปวดหัวมากจริงๆ ผมเลยวิ่งหนีออกจากอพาร์ตเมนต์ไป และผมก็ยังปวดหัวอยู่หลายชั่วโมงหลังจากนั้น นั่นแหละที่ผมรู้ว่า: อ๋อ มีปุ่มบนเราเตอร์ที่สามารถเปิดปิดได้ Wi-Fi ก็จะเปิดหรือปิด และอาการปวดหัวก็จะอยู่หรือหายไป แล้วตอนนั้นผมก็มีแฟนที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ เขาทำการทดลองต่างๆ กับผมอยู่ตลอด ทดสอบสิ่งต่างๆ ว่าผมสังเกตเห็นสิ่งนี้หรือไม่ และอื่นๆ ใช่แล้ว นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นทั้งหมด [ผู้พูด:] ดร. ดีทริช โมลแดน วิศวกรสิ่งแวดล้อมและนักชีววิทยาอาคาร ได้รับการร้องขอความช่วยเหลือจากผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ไม่แน่ใจว่าปัญหาของพวกเขามีต้นกำเนิดมาจากที่ใด การวัดค่าด้วยเครื่องมือที่มีความแม่นยำสูงของเขาสามารถช่วยค้นหาสาเหตุได้ เขารู้ถึงความอยุติธรรมที่ร้ายแรง เพราะปัญหามากมายที่เกี่ยวข้องกับรังสีจากโทรศัพท์มือถือถูกปฏิเสธ ผู้ที่มีความไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจึงมักถูกให้ยาทางจิตเวชเพื่อระงับอาการ [เคซารี เรเบอร์:] ฉันไปขอคำแนะนำทางการแพทย์ สิ่งที่ฉันได้รับคือ "โอ้ ทำไมคุณไม่ไปโรงพยาบาลจิตเวชข้างๆ ล่ะ" ใช่ นั่นคือคำตอบจริงๆ และใช่ แน่นอน บางครั้งมันอาจเป็นเรื่องทางจิตใจ ถ้าฉันเห็น "อ่า นั่นคือเสาสัญญาณโทรศัพท์" ฉันอาจจะกลัวมัน แต่ถ้าอาการของฉันหายไป หายไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อฉันอยู่ในสถานที่ที่ดี—โดยไม่รู้ว่าอะไรคือสถานที่ที่ดีหรือไม่ดี เพราะคุณไม่สามารถบอกได้เพียงแค่ดูสถานที่นั้น—เช่นนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องทางจิตใจ [เคซารี เรเบอร์:] [ผู้พูด:] เนื่องจากเธอทนใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ไม่ไหวอีกต่อไป เคซารี เรเบอร์จึงย้ายมาอยู่ที่โมเรนไวส์ หมู่บ้านเล็กๆ ในแคว้นบาวาเรีย ระหว่างเมืองเอาส์บวร์กและมิวนิก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอได้สร้างสวรรค์อันอบอุ่นให้กับตัวเอง และเปลี่ยนพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอให้เป็นอาชีพ เธอสอนศิลปะแห่งการทำสมาธิ [เคซารี เรเบอร์:] จริงๆ แล้วเราค้นหาสถานที่ที่มีรังสีน้อยมากโดยเฉพาะ ที่นี่เราไม่มีแม้แต่สัญญาณโทรศัพท์มือถือ ดังนั้นคุณจึงไม่สามารถโทรศัพท์บ้านได้เลย ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีสำหรับฉัน และแน่นอนสำหรับทุกคนที่มาที่นี่และต้องการสัมผัสประสบการณ์นี้ [ผู้พูด:] พ้นจากรังสีได้หรือเปล่า? ยังเป็นไปได้ไหมกับการก่อสร้างเสาส่งสัญญาณที่กำลังเกิดขึ้นอย่างแพร่หลาย? [เคซารี เรเบอร์:] ตอนนี้เรามีเสาส่งสัญญาณขนาดใหญ่อยู่ใกล้ๆ เพื่อเปรียบเทียบ และพวกเขากำลังวางแผนที่จะสร้างเสาส่งสัญญาณแบบนี้อีกสามต้นใกล้ๆ เราสำหรับประชากร 4,200 คน ฉันว่ามันเกินจริงไปหน่อย สิ่งสำคัญคือต้องรู้ว่ามันสามารถเกิดขึ้นกับใครก็ได้ และที่สำคัญคือเขาใช้โทรศัพท์อยู่ตลอดเวลาคุณทนต่อรังสีได้ดี หรืออย่างน้อยก็คิดว่าตัวเองทนได้ดี แล้วจู่ๆ ทุกอย่างก็พังทลายลง และทันใดนั้นคุณก็รู้สึกไม่สบาย [ผู้พูด:] ตั้งแต่ปี 2002 ดร. ดีทริช โมลดัน วิศวกรผู้มีปริญญาเอก ได้ทำงานเป็นนักวิเคราะห์ด้านสิ่งแวดล้อม ลูกค้าของเขารวมถึงเจ้าของอาคารจำนวนมาก หน่วยงานรัฐบาล เมืองและเทศบาล องค์กรอุตสาหกรรมและพาณิชย์ ตลอดจนนักวางแผนและสถาปนิก รวมถึงแพทย์และผู้ประกอบวิชาชีพทางเลือก การวัดในด้านสนามแม่เหล็กไฟฟ้าสามารถช่วยค้นหาวิธีแก้ปัญหาทางชีววิทยาอาคารที่ใช้งานได้จริงเพื่อการมีสุขภาพที่ดี [ดร. ดีทริช โมลดัน:] ผมมองเห็นความกังวลของชีววิทยาอาคารในข้อเท็จจริงที่ว่าในอนาคตเราจะต้องเผชิญกับการเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลของจำนวนผู้ป่วยที่ไม่ทราบสาเหตุของการเจ็บป่วย ซึ่งกลายเป็นภาระของระบบการดูแลสุขภาพ และในมุมมองของผม สิ่งที่ขาดไปก็คือการให้ความรู้ ซึ่งนักชีววิทยาอาคารเพียงอย่างเดียวไม่สามารถให้ได้ แต่สิ่งที่ควรให้ข้อมูลเพิ่มเติมคือ ฝ่ายนิติบัญญัติหรือบริษัทประกันสุขภาพ: โปรดระมัดระวัง ลดการสัมผัสคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า [ผู้พูด:] แต่ฉันเองก็เห็นจากข่าว – หมายถึง เอกสารข้อมูลของบริษัทประกันสุขภาพ – มีคำเตือนเกี่ยวกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าน้อยมาก ตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ ฉันยังจำได้ว่าบริษัทประกันสุขภาพของเยอรมนี (Techniker Krankenkasse) เคยบอกว่า: พาคนรู้จักใหม่มาให้เรา แล้วเราจะให้โทรศัพท์ DECT ฟรี [ผู้พูด:] ความประมาทเลินเล่อ และน่าเสียดายที่มักเกิดจากความไม่รู้ของเราเกี่ยวกับการสื่อสารไร้สาย มักเป็นสาเหตุของปัญหาสุขภาพต่างๆ เนื่องจากเคซารี เรเบอร์ ตระหนักถึงความไวต่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของเธอ เธอจึงได้ข้อสรุปหลายประการจากเรื่องนี้ [เคซารี เรเบอร์:] ดังนั้น เราจึงไม่ใช้ Wi-Fi โทรศัพท์ DECT หรืออะไรทำนองนั้นในบ้านเลย นั่นหมายความว่าฉันยังคงใช้เมาส์แบบมีสายธรรมดาที่ไม่ปล่อยรังสี คีย์บอร์ดแบบมีสายที่ไม่มีบลูทูธ โทรศัพท์ก็เป็นแบบอนาล็อกธรรมดา บางครั้งโทรศัพท์แบบมีสายจะมีเสาอากาศรูปสามเหลี่ยม แต่เครื่องนี้ไม่มี มันจึงปราศจากรังสี และอีกอย่างที่ผมทำคือ ผมปิด Wi-Fi และ Bluetooth บนคอมพิวเตอร์ของผม นั่นหมายความว่าเราพยายามกำจัดทุกอย่างที่เป็นไปได้จริงๆ [ดร. ดิทริช โมลดัน:] เยี่ยมมาก! ผมดีใจมาก สิ่งที่ผมมุ่งหวังคือสุขอนามัยด้านรังสี ไม่ใช่การเลิกใช้เทคโนโลยีทั้งหมด แต่เป็นการใช้เทคโนโลยีอย่างมีสติ ยกตัวอย่างเช่น เมื่อคุณกลับบ้านตอนเย็นและขับรถเข้าโรงรถ คุณคงไม่สตาร์ทเครื่องยนต์ทิ้งไว้เพื่อขับไปทำงานในวันรุ่งขึ้น และมันก็เหมือนกันกับกรณีนี้ ปิดสิ่งที่ไม่ได้ใช้งาน และคุณก็จะไม่ต้องใช้ DECT หรือ Wi-Fi อีกต่อไป [ผู้พูด:] บริษัท Bonn. Telekom ชี้ให้เห็นถึงความเสี่ยงต่อสุขภาพจากรังสีคลื่นความถี่วิทยุ ในคู่มือผู้ใช้ 61 หน้าของเราเตอร์ Wi-Fi Speedport จาก Telekom Deutschland ระบุไว้ในหน้า 21 ภายใต้หัวข้อข้อมูลด้านความปลอดภัยว่า: เสาอากาศในตัวของ Speedport ของคุณจะส่งและรับสัญญาณวิทยุ เช่น เพื่อให้บริการ Wi-Fi แก่คุณ เพื่อลดการสัมผัสกับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า โปรดหลีกเลี่ยงการวางเราเตอร์ Speedport ไว้ใกล้กับห้องนอน ห้องเด็ก และห้องนั่งเล่น [ผู้บรรยาย:] อีกหนึ่งปัญหาทางดิจิทัลที่รู้จักกันดีจากการวิจัยเกี่ยวกับสมองคือ กลไกของการเสพติดและอันตรายที่เกิดขึ้นกับเด็กๆ ของเรา ในการนำเสนอที่น่าประทับใจในงาน 5G Congress ของ Competence Initiative เมื่อปลายปี 2019 ที่ Electoral Palace ในเมืองไมนซ์ ศาสตราจารย์ ดร. Gertraud Teuchert-Noodt ได้พาผู้ชมเดินทางเข้าไปในสมอง ข้อสรุปของเธอคืออะไร? [ศาสตราจารย์ ดร. Gertraud Teuchert-Noodt:] เมื่อการเร่งความเร็วมากเกินไปเริ่มต้นในคอร์เท็กซ์การมองเห็นหรือใต้คอร์เท็กซ์การได้ยิน วงจรนี้จะถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น สารโอปิออยด์จะถูกกระตุ้นและไม่สามารถลดลงได้อีก เราทราบลักษณะเฉพาะของตัวรับโอปิออยด์ [พวกมันยับยั้งการปล่อยสารสื่อประสาทในเนื้อเยื่อประสาท] ดังนั้นจึงไม่สำคัญว่าฉันจะให้เด็กดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป หรือให้ดื่มแอลกอฮอล์ทุกเช้า หรือให้ยาเม็ดทุกเช้า มันไม่สำคัญว่าจะเป็นยาเสพติดทางกายภาพหรือยาที่ดูเหมือนจับต้องไม่ได้ เด็กจะติดมันไปเอง มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ ฉันไม่สามารถพูดได้ว่า "เอาล่ะ นิดหน่อย อาจจะวันละชั่วโมง พวกเขาสามารถดูสิ่งต่างๆ ทางดิจิทัลได้" มันเป็นไปไม่ได้! [ผู้พูด:] กลับคืนสู่ธรรมชาติ สู่การเคลื่อนไหว สู่การเล่น แทนที่จะอยู่บนโลกออนไลน์ตลอดเวลา การใช้แท็บเล็ตและสมาร์ทโฟนกำลังเปลี่ยนแปลงชีวิตทางปัญญา สังคม และอารมณ์ของเด็กๆ เราอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากลัวอยู่แล้วที่เราต้องเปลี่ยนแปลง [ศาสตราจารย์ ดร. เทอเชิร์ต-นู๊ดท์:] ใช่ พวกเขาต้องตื่นตัว ใช่ ฉันเห็นโอกาส ฉันมองเห็นโอกาสที่เด็กยุคปัจจุบันกำลังล้มเหลวอย่างน่าอนาถ ตั้งแต่อายุแปดหรือเก้าขวบ เราก็เริ่มได้ยินสัญญาณแรกของความล้มเหลวแล้ว เช่น พวกเขาจับดินสอไม่ถูกวิธีด้วยซ้ำตอนเริ่มเข้าโรงเรียนเพราะพวกเขาเคยใช้แต่หน้าจอสัมผัสและไม่เคยฝึกฝนการจับปากกาอย่างแม่นยำ พวกเขาจำเป็นต้องพัฒนาทักษะนี้ผ่านเกมสำหรับเด็ก เกมเล่นนิ้วมือ บล็อกตัวต่อ และเลโก้ ทักษะการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อมือเหล่านี้จำเป็นต้องได้รับการฝึกฝนให้เชี่ยวชาญ การจับปากกาอย่างแม่นยำก็จะพัฒนาขึ้นโดยอัตโนมัติ และเด็กก็จะจับปากกาได้อย่างถูกต้องด้วยการจับที่แม่นยำ และถ้าหากพวกเขาทำไม่ได้ในวันนี้เพราะพวกเขาเคยใช้แต่หน้าจอสัมผัสและจับปากกาอย่างไม่ระมัดระวัง นั่นคือความล่าช้าที่ฉันในฐานะนักบำบัดต้องเข้ามาแก้ไข เมื่อเด็กแสดงอาการผิดปกติทางพัฒนาการนี้มากขึ้นในห้องเรียน ฉันต้องส่งนักบำบัดเข้าไปดูแลอย่างเต็มที่ และเราก็เห็นมานานแล้วว่า พวกเขาไม่สามารถพูดได้อย่างถูกต้อง พวกเขาต้องการการสอนพิเศษเพื่อให้สามารถตามทันภาษาได้ นี่คือความบกพร่องที่รุนแรงซึ่งได้เตือนเรามานานแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นตั้งแต่โทรทัศน์เข้ามาในห้องนั่งเล่น เพราะเด็กๆ จ้องมองหน้าจอโดยอัตโนมัติและไม่เข้าใจสิ่งที่พูด แต่พวกเขานั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น แล้วพวกเขาก็เอาตุ๊กตาทีวีไปโรงเรียน และครูก็ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในรูปของตุ๊กตาทีวี [ผู้พูด:] ดูเหมือนว่าปัญหาเกี่ยวกับเด็กๆ ของเรากำลังเริ่มเป็นที่พูดถึงกันมากขึ้น ประเทศในแถบสแกนดิเนเวียเริ่มใช้มาตรการที่เข้มงวดแล้ว รัฐบาลออกคำแนะนำให้ห้ามใช้ และเยอรมนีก็กำลังหารือเรื่องนี้อยู่ [ผู้พูด:] จะเกิดอะไรขึ้นกับสิ่งแวดล้อมของเราหากเรายังคงมุ่งมั่นพัฒนาเทคโนโลยีอย่างไม่ระมัดระวังต่อไป ในเรื่องนี้ก็ยังขาดหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระอยู่เช่นกัน ผู้เลี้ยงผึ้งคนหนึ่งได้แบ่งปันประสบการณ์ของเขา [ไฮน์ริช คริสเตล ผู้เลี้ยงผึ้ง:] ประมาณสามปีที่ผ่านมา ที่นี่ในป่าดำทางตอนเหนือ ภายในรัศมี 20 กิโลเมตรจากคาร์ลสรูห์ถึงพฟอร์ซไฮม์ และจากเวิร์ซัคไปยังสตุทการ์ท เราได้ประสบกับปรากฏการณ์ที่ผึ้งหายไปในเดือนพฤศจิกายน และไม่ใช่แค่รังผึ้งแต่ละรังเท่านั้น แต่ที่นี่ในสมาคมผู้เลี้ยงผึ้งในนอยเฮาเซน – 90 เปอร์เซ็นต์ของผู้เลี้ยงผึ้งสูญเสียผึ้งทั้งหมดไป และในกลุ่มนั้นก็มีผู้เลี้ยงผึ้งหลายคนที่เลี้ยงผึ้งมา 50 ปีแล้ว และไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย ผมได้คุยกับคนคนหนึ่งเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาเสียรังผึ้งไปหลายรัง พอเขาไปตรวจสอบในเดือนพฤศจิกายน ปรากฏว่ารังผึ้งหายไปหมดแล้ว ที่น่าสนใจคือ บริเวณที่ปกติแล้วจะมีผึ้งอยู่ – ถ้าหากเป็นหรือเคยเป็นโรคระบาดในผึ้ง – กลับไม่มีผึ้งให้เห็นเลยสักตัว ดังนั้น สำหรับผมแล้ว ข้อสรุปก็ชัดเจน: มีบางอย่างเพิ่มเข้ามานอกเหนือจากปัญหาอื่นๆ ที่เรามีกับผึ้ง และนั่นก็คือรังสีนี้เอง ซึ่งตอนนี้กำลังส่งผลกระทบอย่างมากต่อผึ้ง คล้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับไกลโฟเซตในอดีต ผึ้งจะสูญเสียทิศทางในการบิน แล้วก็หาทางกลับรังไม่ได้ และตายอยู่ข้างนอก พวกมันบินได้ไกลถึงสามกิโลเมตรเลยทีเดียว [ผู้พูด:] เสาสัญญาณโทรศัพท์มือถือกำลังทำอะไรกับต้นไม้ของเรา? เกือบ 20 ปีแล้วที่แพทย์ผู้ทุ่มเทคนหนึ่งได้ทำการวิจัยคำถามนี้ และเธอก็เริ่มได้รับการยอมรับอย่างจริงจังมากขึ้น แม้แต่จากผู้ที่ไม่เชื่อก็ตาม [ดร. [คอร์เนเลีย วอลด์แมน-เซลซัม แพทย์ด้านสิ่งแวดล้อม] ตั้งแต่ปี 2005 ดิฉันได้สังเกตความเสียหายของต้นไม้ในบริเวณใกล้เคียงเสาสัญญาณโทรศัพท์มือถือร่วมกับผู้อื่น แรงบันดาลใจในการทำงานนี้มาจากการไปเยี่ยมผู้ป่วยเรื้อรังที่อาศัยอยู่ใกล้เสาสัญญาณโทรศัพท์มือถือ เรากังวลเป็นพิเศษเกี่ยวกับความเสียหายของทรงพุ่มที่เกิดขึ้นด้านเดียว ซึ่งเริ่มต้นจากด้านที่หันเข้าหาเสาสัญญาณ นี่จึงกระตุ้นให้เราบันทึกข้อมูลต้นไม้ใกล้เสาสัญญาณจำนวนมาก พร้อมทั้งวัดขนาดด้วย นี่คือตัวอย่าง: คุณจะเห็นต้นลินเดนสองต้น ด้านที่หันเข้าหาเสาสัญญาณในฉากหลัง ใบไม้ทางด้านขวาร่วงไปมาก หากคุณสังเกตดีๆ จะเห็นว่ากิ่งก้านแห้งตายไปแล้ว ในขณะที่ด้านที่หันออกจากเสาสัญญาณ ต้นลินเดนเหล่านี้ยังมีใบอยู่ ต้นลินเดนที่อายุน้อยกว่าทางด้านขวาก็แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างเช่นกัน ส่วนบนของต้นไม้ทางด้านขวามีใบน้อย ในขณะที่อีกด้านหนึ่งยังมีใบดกอยู่ [ผู้พูด:] ต้นไม้จำนวนมากอย่างน่าตกใจในบริเวณใกล้เคียงเสาส่งสัญญาณสองต้นถูกทำเครื่องหมายสีแดง ซึ่งหมายความว่าต้นไม้เหล่านั้นจะถูกตัดโค่น ดร. วอลด์แมน-เซลซัม ได้บันทึกความเชื่อมโยงที่อาจเกิดขึ้นระหว่างรังสีจากโทรศัพท์มือถือและความเสียหายของต้นไม้ได้อย่างน่าประทับใจและสม่ำเสมอ จนผลงานของเธอได้รับการกล่าวถึงในระดับนานาชาติในแวดวงผู้เชี่ยวชาญ คุณหมอไม่เคยเหนื่อยล้า และด้วยเหตุผลที่ดี [ดร. คอร์เนเลีย วอลด์แมน-เซลซัม:] เราไปเยี่ยมชมเสาส่งสัญญาณกว่า 1,000 แห่งและบันทึกทุกอย่าง นั่นคือสิ่งที่กระตุ้นให้ฉันทำงาน ที่เสาส่งสัญญาณทุกแห่ง เราพบการเปลี่ยนแปลงในต้นไม้ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยปัจจัยอื่น แต่ชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงกับเสาส่งสัญญาณ และข้อเท็จจริงที่ว่าคุณพบมันที่เสาส่งสัญญาณทุกแห่ง และในขณะเดียวกัน—เมื่อคุณเข้าไปในเขตอับสัญญาณวิทยุ—คุณกลับพบต้นไม้ที่แข็งแรงอีกครั้ง ดังนั้นแม้กระทั่งตอนนี้ ในเดือนตุลาคม ฉันพบว่าเมื่อฉันเดินไปตามเขตอับสัญญาณวิทยุในฮัมบูร์ก หรือที่ใดก็ตาม ฉันไม่พบต้นไม้ที่แข็งแรง แต่กลับพบต้นไม้ที่มีใบหนาแน่นในเขตอับสัญญาณวิทยุเคยมี และความแตกต่างนี้เป็นสิ่งที่หลายคนกำลังสังเกตเห็นในตอนนี้ ปัญหาที่ผ่านมาก็คือ ผู้เชี่ยวชาญไม่เคยพิจารณาถึงตัวส่งสัญญาณมาก่อน นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขามักจะงุนงง แต่ไม่เคยถามว่า: ตัวส่งสัญญาณเป็นปัญหาหรือไม่? เพราะพวกเขาไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าตัวส่งสัญญาณตั้งอยู่ที่ไหน และตอนนี้ เมื่อนำเรื่องนี้มาพิจารณา และมีการแสดงแผนที่ที่แสดงตำแหน่งของตัวส่งสัญญาณและทิศทางของลำแสงหลัก ผู้เชี่ยวชาญหลายคนเริ่มคิดทบทวนอีกครั้ง [ผู้พูด:] เราจะออกจากภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทางดิจิทัลนี้ได้อย่างไร? แน่นอนว่ามีผู้ที่มีความคิดที่ยอดเยี่ยมหลายคนที่มีไอเดียมานำเสนอ [ศาสตราจารย์ ดร. สุอัต ท็อปสุ ผู้คิดค้นเทคโนโลยีแสงสว่าง:] ที่นี่เรามีองค์ประกอบทั้งหมดที่จำเป็นในการสร้างการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตโดยใช้ Li-Fi [= เทคโนโลยีไร้สายแบบออปติคอลสำหรับการส่งข้อมูล] นั่นคือ โดยไม่ต้องใช้คลื่นวิทยุ ประการแรก มีโคมไฟเพดานที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ต และมันปล่อยแสงในส่วนที่มองไม่เห็นของสเปกตรัม ซึ่งตาไม่สามารถมองเห็นได้ ดังนั้น ข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตจึงถูกถ่ายโอนไปยังอุปกรณ์นี้ ซึ่งในไม่ช้าจะมีขนาดเล็กจนสามารถใส่ในโทรศัพท์มือถือได้ และนี่คือคอมพิวเตอร์ คอมพิวเตอร์เครื่องนี้อยู่ในโหมดเครื่องบิน ไม่ได้เชื่อมต่อกับเครือข่าย Wi-Fi ใดๆ ดังนั้น คอมพิวเตอร์เครื่องนี้จึงปราศจากรังสี หากฉันต้องการค้นหาข้อมูล ฉันจะป้อนคำค้นหา และแน่นอนว่าต้องสังเกตว่าไม่มีการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตบนอุปกรณ์นี้ ตอนนี้ฉันเพียงแค่เชื่อมต่อตัวรับสัญญาณ Li-Fi คอมพิวเตอร์จะสื่อสารกับอินเทอร์เน็ตผ่านตัวรับสัญญาณขนาดเล็กนี้ ตัวรับสัญญาณจะส่งสัญญาณไปยังไฟเพดาน บอกให้เชื่อมต่อฉันกับอินเทอร์เน็ต เนื่องจากตอนนี้คอมพิวเตอร์เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตแล้ว ฉันจึงทำการค้นหาอีกครั้ง ฉันสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตและดูวิดีโอได้ เช่น "ทำความเข้าใจ Li-Fi" ในไม่กี่วินาที เราจะเห็นความเร็วในการเชื่อมต่อ เรายังสามารถทำการทดสอบความเร็วได้ ปิดเสียงเพื่อไม่ให้ถูกรบกวน และเมื่อเราเริ่มทดสอบความเร็วการเชื่อมต่อ Li-Fi เราได้ความเร็วเกือบ 75 เมกะบิตต่อวินาทีด้วยหลอดไฟเพียงดวงเดียว—และเราอยู่ในโหมดเครื่องบินด้วย ดังนั้นผมจึงมีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตไร้สายที่ความเร็ว 80 เมกะบิตต่อวินาที ซึ่งหมายความว่าผมสามารถท่องอินเทอร์เน็ตและค้นหาข้อมูลได้โดยไม่ต้องสัมผัสกับคลื่นวิทยุใดๆ [ผู้พูด:] การพัฒนาเทคโนโลยีให้ดียิ่งขึ้นยังคงดำเนินต่อไป หลังจากที่ศาสตราจารย์สุอัต ท็อปซู นำเสนอระบบ Li-Fi ที่สามารถวางจำหน่ายได้ในปี 2008 เขาได้เดินทางไปทั่วโลกจากปารีส—ในฐานะทูตแห่งแสงสว่างจากเมืองแห่งความรักว่างั้นเถอะ สุอัต ท็อปซู เป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ตั้งแต่อายุ 28 ปี และต่อมาได้รับรางวัลนวัตกรรมมากมาย แต่ความก้าวหน้าครั้งสำคัญในด้านเทคโนโลยีแสงสว่างของเขายังคงรออยู่ ในปี 2022 เขาได้ลาพักร้อนและตั้งแต่นั้นมาก็ได้ล่องเรือโบราณในแม่น้ำเซนกับเพื่อนคนหนึ่ง เขาเป็นคนรักครอบครัวและกำลังชาร์จพลัง การทำงานที่เรียบง่ายในสภาพแวดล้อมที่ยอดเยี่ยมช่วยเขาได้มาก เขารู้ดีว่าภารกิจของเขานั้นยากลำบาก เพราะนวัตกรรมของเขาทำให้เขาต้องแข่งขันกับอุตสาหกรรมที่ดูเหมือนจะทรงอำนาจอย่างมาก ซึ่งประสบความสำเร็จในการพึ่งพาเทคโนโลยีที่มีความเสี่ยง ทำไมผู้ที่ลงทุนอย่างหนักในด้านการทหารจึงควรเปลี่ยนนโยบายของตน? [ศาสตราจารย์ ดร. สุอัต ท็อปซู:] จุดเริ่มต้นคือคำกล่าวที่ว่า: ใช่ คลื่นวิทยุนั้นอันตราย คำถามคือ: ระดับที่ยอมรับได้คือเท่าไหร่ เพื่อให้มันไม่เป็นอันตรายตลอดชีวิต? เพื่อให้มันไม่เป็นอันตรายต่อบุคคลตลอดชีวิตของพวกเขา? เมื่อผมมีแนวคิดที่จะใช้ Li-Fi โดยใช้แสงสว่างที่อยู่กับเรามาตลอด – ตั้งแต่ดวงอาทิตย์ไปจนถึงหลอดไฟ – ผมคิดว่า: โอเค ตอนนี้เรามีทางเลือกแล้ว คุณสามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้ แต่การเสนอทางออกนั้นดีกว่า เพราะจะไม่มีข้อโต้แย้งอีกต่อไป และแล้ว คุณก็สามารถทำสิ่งต่างๆ ได้แตกต่างออกไป มีเทคโนโลยีที่สามารถแก้ปัญหาที่มนุษยชาติกำลังเผชิญอยู่ได้ มันต้องอาศัยเจตจำนง มันต้องอาศัยเจตจำนงทางการเมืองและเศรษฐกิจที่แท้จริงเพื่อการเปลี่ยนแปลง และนั่นคือสิ่งที่ขาดหายไปในปัจจุบัน มันไม่ใช่เทคโนโลยี [ผู้พูด:] ศาสตราจารย์วิลฟรีด คูห์ลิง เป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีความสามารถสูงในด้านการปกป้องสิ่งแวดล้อม ท่านทำงานในหัวข้อนี้มานานหลายทศวรรษ และมุ่งเน้นงานวิจัยเกี่ยวกับสนามแม่เหล็กไฟฟ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งก็มีเหตุผลที่ดี: [ศาสตราจารย์ ดร. วิลฟรีด คูห์ลิง:] เมื่อคุณเจาะลึกเข้าไปในหัวข้อนี้ คุณจะตระหนักว่ามีการโจมตีสิ่งมีชีวิตและกระบวนการดำรงชีวิตโดยทั่วไปเกิดขึ้น เพราะโครงสร้างของเซลล์ได้รับผลกระทบ การทำงานของเซลล์เปลี่ยนแปลงไป เพราะเซลล์ประสาทสื่อสารกันด้วยไฟฟ้า และคลื่นสมองได้รับผลกระทบ และแทบทุกหนทุกแห่ง มีการเปลี่ยนแปลงในสภาวะวิวัฒนาการเกิดขึ้น และเมื่อคุณนึกภาพถึงกระบวนการที่เกิดขึ้น ผลกระทบที่เกิดขึ้น ความเสียหายของโครโมโซม และอื่นๆ...เมื่อพิจารณาสิ่งเหล่านี้ คุณอาจสงสัยว่าวิวัฒนาการจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร หากมนุษย์ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อกระบวนการชีวิตที่หล่อหลอมพวกมันมานานนับล้านปี [ผู้พูด:] ศาสตราจารย์คูห์ลิงยังมองเห็นศักยภาพอันยิ่งใหญ่ในเทคโนโลยีแสง ในขณะที่บริษัทใหญ่สามแห่ง ได้แก่ Apple, Samsung และ Qualcomm ควบคุมตลาด Wi-Fi ที่ใช้รังสีถึงสามในสี่ แต่การวิจัยที่มุ่งเน้นการแก้ปัญหาก็กำลังดำเนินอยู่ในเยอรมนีเช่นกัน ศาสตราจารย์คูห์ลิงเชื่อมั่นในการปฏิวัติไร้สายและมองโลกในแง่ดี [ศาสตราจารย์คูห์ลิง:] ความประทับใจของผมคือ บริษัทต่างๆ ได้ทำงานเกี่ยวกับการใช้ความถี่แสงให้เกิดประโยชน์มากขึ้นมานานแล้ว เพราะมันมีข้อดีสำหรับอนาคตของการสื่อสารที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ปริมาณข้อมูลที่ส่งผ่านจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก พวกเขาคาดการณ์อัตราการเติบโตมากกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ต่อปี และเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าเมื่อหลายปีก่อน ผู้ให้บริการเครือข่ายรายใหญ่รายหนึ่งได้ร่วมมือกับบริษัทผลิตหลอดไฟที่ใหญ่ที่สุดในโลก ผมคิดว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างกำลังดำเนินการอยู่ และแน่นอนว่าจะต้องมีการค้นพบครั้งสำคัญในสักวันหนึ่ง และแน่นอนว่ามันต้องมี [ผู้พูด:] บือเรน อัน แดร์ อาเร – เมืองสวิสที่สวยงามราวกับภาพวาด ไม่ไกลจากเมืองหลวงเบิร์น ตั้งแต่ช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 2023 สถานที่อันงดงามแห่งนี้ได้นำข่าวดีมาสู่ผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์เครือข่ายมือถือ อดีตนักสกีมืออาชีพ คริสเตียน โอเอช และสถาปนิกและนักวางผังเมือง ดาเนียล ลอบเชอร์ กำลังโจมตีหน่วยงานและอุตสาหกรรม โดยการจัดตั้งคดีความและนำพวกเขาขึ้นศาล เพื่อแจ้งให้สาธารณชนชาวสวิสทราบว่าการติดตั้งเสาอากาศ 5G ที่เพิ่งสร้างใหม่นั้นเป็นเพียงการหลอกลวง [ดาเนียล ลอบเชอร์, สถาปนิกและนักวางผังเมือง:] ครับ ผมมีข่าว – เชิญฟังครับ ศาลฎีกาแห่งสหพันธรัฐ – คำอุทธรณ์ของเราได้รับและยอมรับแล้ว ตอนนี้เราต้องการทราบให้แน่ชัด ผมเชื่อว่าหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายระดับมณฑลได้แสดงหลักฐานแล้วว่าพวกเขาทุจริตอย่างเป็นระบบ ตอนนี้เราสามารถเปิดโปงพวกเขาได้แล้ว เสาอากาศเหล่านี้ไม่ได้ปล่อยรังสีน้อยลงอย่างที่หน่วยงานบังคับใช้กฎหมายอ้างเสมอ พวกมันปล่อยรังสีมากขึ้น เราได้พิสูจน์เรื่องนี้แล้ว และร่วมกับสมาคม WIR ของสวิตเซอร์แลนด์ เราได้แสดงให้เห็นว่าในสวิตเซอร์แลนด์โดยทั่วไป แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตปกครองเบิร์นเพียงแห่งเดียว มีเสาอากาศ 386 ต้นใน 127 เทศบาลที่ปล่อยรังสีเกินปริมาณที่ได้รับอนุญาตอย่างผิดกฎหมาย เรากำลังแบ่งปันข้อมูลนี้กับสาธารณชนและผู้ที่ได้รับผลกระทบ ซึ่งนำไปสู่การดำเนินการทางกฎหมาย เราต้องการเรียกร้องให้เทศบาลเหล่านี้เริ่มดำเนินการเพื่อแก้ไขสถานการณ์ทางกฎหมาย ซึ่งหมายถึงการปิดเสาอากาศเหล่านั้นและดูว่าสามารถได้รับอนุญาตหรือไม่ แต่โดยหลักการแล้ว มีการต่อต้านอย่างรุนแรงจากผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์มือถือ เพราะเครือข่ายจะล่มสลาย และนั่นคือเหตุผลที่พวกเขาต่อสู้และต้องการนำคดีไปสู่ศาลฎีกาของรัฐบาลกลาง แม้ว่าศาลฎีกาของรัฐบาลกลางจะเคยตัดสินในประเด็นทางกฎหมายนี้หลายครั้งแล้วก็ตาม แต่นั่นคือกฎหมาย การมีสิทธิและการได้รับความยุติธรรมเป็นสองสิ่งที่ไม่เหมือนกัน และมันต้องใช้ความอดทน ความกล้าหาญ และทรัพยากรทางการเงินที่จำเป็นเพื่อต่อสู้เพื่อสิทธิของตนอย่างแท้จริง [ผู้พูด:] นับตั้งแต่การถกเถียงเรื่องเครือข่ายโทรศัพท์มือถือ 5G รุ่นใหม่ปะทุขึ้นในปี 2019 ก็มีการประท้วงอย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ที่รักธรรมชาติ ดังที่เห็นได้ในเมืองหลวงเบิร์น อย่างไรก็ตาม เมื่อแต่ละรัฐเรียกร้องให้ระงับการติดตั้งเครือข่าย 5G รัฐบาลกลางกลับปฏิเสธข้อเรียกร้องเหล่านั้น เห็นได้ชัดว่าผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมีความสำคัญมากกว่าความกังวลของประชาชน นับตั้งแต่นั้นมา สมาคมไม่แสวงหาผลกำไรแห่งนี้ได้พยายามสร้างความตระหนักรู้ในหมู่ประชาชนชาวสวิสผ่านข้อมูลและการบรรยายที่มุ่งเน้นการคุ้มครองผู้บริโภค แจ้งให้พวกเขาทราบถึงสิทธิของพวกเขาเกี่ยวกับการป้องกันรังสี และสนับสนุนให้พวกเขาร่วมประท้วง ทั้งสองหุ้นส่วนทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและประสบความสำเร็จในความพยายามนี้ [คริสเตียน โอเอช ประธานสมาคม WIR:] สำหรับการบรรยายทุกครั้งที่ผมและแดเนียลร่วมกันจัด เราจะแสดงสไลด์ที่สถานที่จัดงานเสมอ ทุกอย่างมีอยู่บนเว็บไซต์ของเราอย่างโปร่งใส เพื่อให้ผู้คนสามารถติดตามทุกขั้นตอนและค้นคว้าแหล่งข้อมูลด้วยตนเองได้ เราต้องการแนวทาง "อย่าเชื่อเรา" คือ ตรวจสอบด้วยตัวเองด้วยการค้นคว้าของคุณเอง และยืนยันด้วยตัวคุณเอง และผมเชื่อว่าเราได้ก้าวหน้าไปอย่างมากในด้านนี้ในช่วงสามหรือสี่ปีที่ผ่านมา ทำให้ผู้คนสามารถตรวจสอบสิ่งต่างๆ ได้ด้วยตนเอง เราได้เริ่มต้นการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ในสวิตเซอร์แลนด์ ผมหวังว่างานที่เราทำได้ในสวิตเซอร์แลนด์ ด้วยเรื่องราวความสำเร็จแรกๆ ที่ได้รับการยืนยันจากศาลแล้ว จะสามารถนำไปใช้ในระดับสากลได้ แนวคิดที่เราใช้ในสวิตเซอร์แลนด์สามารถนำไปใช้ได้ทุกที่ แม้แต่ในอเมริกาและออสเตรเลีย [ผู้พูด:] การดูเว็บไซต์แสดงให้เห็นว่า..พันธมิตรเพิ่มเติมในเครือข่าย "Gigaherz.ch" เครือข่ายนี้มีมาตั้งแต่เริ่มต้นของการวิพากษ์วิจารณ์และการให้ความรู้เกี่ยวกับโทรศัพท์มือถือ ดังนั้นจึงเป็นเวลากว่า 30 ปีแล้ว พวกเขารวมตัวกันอย่างแข็งแกร่ง แต่ในโลกปัจจุบัน ผู้คนที่ไม่ได้เห็นด้วยกับทุกสิ่งทุกอย่างอย่างงมงายมักจะพบกับความยากลำบาก แม้แต่ในกลุ่มของพวกเขาเอง [แดเนียล ลอบเชอร์:] ด้วยสถานการณ์โควิด-19 ทำให้เกิดการแบ่งแยกในสังคมอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงความดีและความชั่ว สื่อก็ตัดสินด้วยศีลธรรม ดังนั้นคุณจึงเป็นได้แค่ผู้สนับสนุนหรือผู้ต่อต้าน แต่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะโน้มน้าวอีกฝ่ายด้วยข้อเท็จจริงและข้อโต้แย้งทางวิทยาศาสตร์ เพราะในตอนนั้นผมต้องฟังคำด่ามากมาย ทั้งถูกเรียกว่า "คนบ้า" นักทฤษฎีสมคบคิด และสารพัดอย่าง แม้ว่าเราจะสามารถพิสูจน์และยืนยันข้อกล่าวอ้างของเราได้เสมอ แต่มันก็ไม่ได้รับการประเมินค่าเลย และถูกเพิกเฉย แม้แต่ในศาลและในสื่อ ใช่ ลอบเชอร์ เขาเป็นเพียงผู้ต่อต้านคนหนึ่งเท่านั้น แต่ผมก็พูดเสมอว่า ผมใช้โทรศัพท์มือถือเกือบทุกวันเพราะผมต้องพึ่งพามัน แต่ผมมุ่งมั่นที่จะป้องกันการแผ่รังสีที่เพิ่มขึ้นและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และการส่งข้อมูลที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ 5G ควรทำ – ส่งข้อมูลได้มากกว่าเดิมร้อยเท่า เร็วขึ้นร้อยเท่า นั่นไม่ใช่ความคิดเห็นของผม แต่เป็นสิ่งที่ Swisscom พูด และในที่สุดมันก็จะกลายเป็นอันตรายต่อผู้คนและส่งผลกระทบต่อสุขภาพของพวกเขา ผมสังเกตเห็นการแบ่งขั้วและการโต้เถียงนี้แล้ว คุณถูกตราหน้าว่าเป็น "นักทฤษฎีสมคบคิด" คนเลว หรือคนดี และน่าเสียดายที่สิ่งนี้แพร่หลายมากขึ้นในปัจจุบัน หากคุณเรียกร้องสิทธิ์ของคุณ ตามกฎหมายที่เขียนไว้และถูกต้อง คุณมักจะถูกตราหน้าว่าเป็น "ฝ่ายขวา" สองสิ่งนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย แต่เป็นสิ่งที่ผมสังเกตเห็น: ว่าเรากำลังถูกผลักดันไปอยู่ในมุมการเมืองอีกครั้ง – และผมเป็นอิสระทางการเมือง ถ้าจะพูดให้ถูก ผมอยากเน้นไปที่การเมืองเชิงปฏิบัติ วิทยาศาสตร์ที่อิงหลักฐาน ไม่ใช่วิทยาศาสตร์เอง ผมพยายามแสดงให้เห็นว่าเราถูกเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายโกหกอย่างเป็นระบบ และนั่นเป็นเรื่องยากที่จะพิสูจน์ในศาล เพราะภาระการพิสูจน์ตกอยู่กับคุณ [ผู้พูด:] ถ้าการพัฒนาทางสังคมยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป คำว่า "ผู้สมรู้ร่วมคิด" จะกลายเป็นเครื่องหมายแห่งเกียรติยศ สุภาพบุรุษทั้งสองท่านนี้คงไม่ขาดความอดทน สถาปนิก Laubscher เคยวิ่งมาราธอน 100 กิโลเมตรในเมือง Biel มาแล้วหลายครั้ง [ผู้พูด:] หมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของบาวาเรีย บ้านเดี่ยวและบ้านหลายหลังตั้งอยู่ใกล้กับเสาส่งสัญญาณโทรศัพท์มือถือที่ติดตั้งอยู่บนหลังคา เป็นภาพที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุโรป กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ชื่อดังระดับนานาชาติได้เริ่มทำการตรวจสอบว่าผู้อยู่อาศัยที่อยู่ใกล้เสาส่งสัญญาณมีความเสี่ยงต่อสุขภาพสูงกว่าผู้ที่อาศัยอยู่ห่างออกไปหรือไม่ ผู้เข้าร่วมทุกคนในหมู่บ้านได้รับการติดตั้งอุปกรณ์วัดความแปรปรวนของอัตราการเต้นของหัวใจ (HRV) [= วัดความสามารถในการปรับตัวของร่างกาย] การบันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนของอัตราการเต้นของหัวใจ (HRV) ตลอด 24 ชั่วโมง มีจุดประสงค์เพื่อประเมินสถานะของระบบประสาทอัตโนมัติ ในเต็นท์ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษใกล้กับเครื่องส่งสัญญาณ ได้มีการทดสอบและวัดค่าต่างๆ โดยจำลองสภาวะการปล่อยคลื่นสูงและต่ำโดยใช้วัสดุป้องกันรังสี แง่มุมใหม่ของการศึกษาครั้งนี้ ซึ่งมีชื่อว่า "ผลกระทบทางชีวภาพที่ไม่ขึ้นกับอุณหภูมิของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าต่อระบบประสาทอัตโนมัติและความสมบูรณ์ของยีน" คือการใช้ตัวอย่างเลือดที่เก็บมาเพื่อจุดประสงค์นี้โดยเฉพาะจากผู้เข้าร่วมทุกคน เจ็ดชั่วโมงหลังจากเก็บตัวอย่าง ตัวอย่างได้ถูกส่งไปยังสถาบันที่มีชื่อเสียงของศาสตราจารย์ Igor Belyaev ที่สถาบันวิจัยมะเร็งแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์สโลวาเกียในบราติสลาวา ทีมวิจัยของเขาได้ใช้วิธีการทางชีววิทยาของเซลล์ที่ละเอียดอ่อนที่สุดที่มีอยู่ทั่วโลก ผลลัพธ์ที่ได้น่าจะเป็นก้าวสำคัญทางวิทยาศาสตร์ในการปรับปรุงวิธีการจัดการกับสนามแม่เหล็กไฟฟ้า [ดร. Sachin Gulati นักชีววิทยาของเซลล์ บราติสลาวา:] ที่นี่ เรากำลังตรวจสอบโครโมโซม เรากำลังบันทึกเมตาฟิซิสของโครโมโซม หลังจากบันทึกข้อมูลเมตาฟิซิส [= ส่วนเฉพาะของกระดูกยาว] ทั้งหมดแล้ว ฉันจะส่งออกข้อมูลไปยังคอมพิวเตอร์และวิเคราะห์ไดเซนทริซิตี้ [= การมีเซนโทรเมียร์สองอันในโครโมโซมเดียว] และจำนวนวงแหวนสำหรับแต่ละเมตาฟิซิส จากความถี่ของความผิดปกติ [= ความเบี่ยงเบน] เราสามารถระบุได้ว่ามีความเสียหายเกิดขึ้นหรือไม่ [ผู้พูด:] โดยสรุป การตรวจสอบทางชีววิทยาของเซลล์เกี่ยวกับโครงสร้างของโครโมโซมแสดงให้เห็นว่า หลังจากได้รับสารต่างๆ ในปริมาณที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยเป็นเวลาหลายปี [= อิทธิพลทางสิ่งแวดล้อมทั้งหมดที่ได้รับ] การเปลี่ยนแปลงในจีโนมก็เป็นไปได้ การเพิ่มขึ้นของความผิดปกติของโครโมโซมที่สังเกตได้ในกลุ่มที่ 5 ซึ่งเป็นกลุ่มที่ได้รับสาร แสดงให้เห็นถึงความผิดปกติของโครโมโซมที่น่าจะพัฒนาขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา.เพิ่มขึ้นแล้ว ศาสตราจารย์เบลยาเยฟสรุปประเด็นหลักของการศึกษาดังนี้: [ศาสตราจารย์ ดร. อิกอร์ เบลยาเยฟ:] การวิเคราะห์จำนวนความผิดปกติของโครโมโซมทั้งหมดเผยให้เห็นความแตกต่างทางสถิติที่สูงมากระหว่างกลุ่มที่ได้รับรังสีและกลุ่มที่ไม่ได้รับรังสี: ความผิดปกติของโครโมโซมเกิดขึ้นบ่อยกว่าในเซลล์ของกลุ่มที่ได้รับรังสีเกือบสองเท่าเมื่อเทียบกับเซลล์ของกลุ่มที่ไม่ได้รับรังสี [ผู้พูด:] การศึกษา ATHEM-3 กำลังก่อให้เกิดการถกเถียงกันอย่างมากทั่วโลก นักวิจัยเปรียบเทียบอัตราความเสียหายของโครโมโซมที่สังเกตได้กับข้อกำหนดขององค์การพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) และพบว่าเกินขีดจำกัดที่กำหนดไว้ถึง 7.6 เท่า ATHEM-3 อาจเป็นจุดเริ่มต้นของยุคใหม่ [ศาสตราจารย์] ดร. [คริสเตียน ไครส์:] เพื่อนร่วมชาติที่รัก โปรดสังเกตอย่างใกล้ชิด ถามคำถาม อย่าหันหน้าหนี แม้กระทั่งสิ่งที่ไม่น่าพึงพอใจเท่าที่จะทนได้ – แล้วจึงสรุปผลที่จำเป็นและทำการเปลี่ยนแปลง [มิเชล ริวาซี:] ความหวังของฉันอยู่ที่ความรู้และคำถามที่ว่า “ชีวิตของฉันมีความหมายอย่างไร?” เราสามารถเห็นได้แล้ว แม้แต่ในหมู่คนหนุ่มสาว – แม้ว่าพวกเขาจะชอบเล่นโทรศัพท์มือถือ ฯลฯ – ว่าหลายคนกำลังถามตัวเองว่าชีวิตของพวกเขามีความหมายอย่างไร ความหวังของฉันคือเราจะกลับไปสู่สิ่งที่สำคัญที่สุด [ศาสตราจารย์ ดร. เคลาส์ บูชเนอร์ นักฟิสิกส์ นักการเมือง:] ...เพื่อห้ามใช้ Wi-Fi โทรศัพท์ DECT และสิ่งต่างๆ เหล่านั้นในอพาร์ตเมนต์ แต่ให้ทำผ่านเทคโนโลยีแสงสว่างแทน และในที่ที่ไม่สามารถทำได้ – ภายนอกอาคาร – ให้วางแผนคลื่นวิทยุอย่างระมัดระวังเพื่อให้ได้กำลังส่ง 100 ไมโครวัตต์ นั่นคือเป้าหมายของฉัน และได้รับการรับรองทางกฎหมายแล้ว โดยได้รับการยืนยันเป็นเป้าหมายในศาล [ดร. ฟิโอเรลลา เบลปอกกี:] ความฝันของฉันคือวิทยาศาสตร์จะกลับไปสู่ยุคอดีต และนักวิทยาศาสตร์จะกลับมาเป็นแพทย์ผู้รู้และแบ่งปันความรู้ของตนอีกครั้ง [ดร. คอร์เนเลีย วอลด์แมน-เซลซัม:] ฉันมีความมั่นใจและหวังอย่างแท้จริงว่าจะมีนักวิทยาศาสตร์ที่เร่งตรวจสอบเรื่องนี้และจะได้รับการยอมรับ ความมั่นใจนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ฉัน [เคซารี เรเบอร์ ครู/โค้ชการทำสมาธิ:] ใช่แล้ว อย่างแน่นอนว่าเราจะเริ่มใช้เทคโนโลยีอย่างชาญฉลาด ใช้อุปกรณ์ของเราอย่างชาญฉลาด ใช้เทคโนโลยีที่ไม่เป็นอันตราย [ศาสตราจารย์ ดร. สุอัต ท็อปซู:] ความฝันของฉันคือเทคโนโลยีและนวัตกรรมจะช่วยให้สังคมและมนุษย์ก้าวหน้าขึ้น ฉันมักจะพูดเสมอว่านวัตกรรมควรช่วยให้มนุษยชาติก้าวข้ามขีดจำกัดที่มีอยู่ในปัจจุบันไปสู่สิ่งที่ไม่รู้จัก – แต่ต้องเคารพธรรมชาติและไม่บดบังอนาคต Li-Fi เป็นเทคโนโลยีที่สามารถเพิ่มพูนการเชื่อมต่อได้อย่างแท้จริง คุณจะได้เรียนรู้มากมาย คุณจะเชื่อมต่อเครือข่าย และคุณสามารถใช้การเชื่อมต่อได้โดยไม่ต้องใช้คลื่นวิทยุ โดยไม่มีความเสี่ยง และนั่นคือเหตุผลที่ความฝันของผมคือการที่มันจะเกิดขึ้นจริง เทคโนโลยีนี้จะถูกนำมาใช้เพื่อความก้าวหน้าอย่างมีความหมาย เพื่อความก้าวหน้าของมนุษยชาติ [ศาสตราจารย์ ดร. วิลฟรีด คูห์ลิง:] เรากำลังสังเกตเห็นการเพิ่มขึ้นทั่วโลกของโรคร้ายแรง ปัญหาการนอนหลับ และอัตราการเกิดมะเร็ง ซึ่งจะยังคงเพิ่มขึ้นต่อไป เราจำเป็นต้องคิดถึงสาเหตุและทำการวิจัยเพื่อระบุปัจจัยที่นำไปสู่การพัฒนาทั้งหมดนี้ น่าเสียดายที่ในที่สุดสิ่งนี้ถูกมองข้ามไปโดยการมุ่งเน้นไปที่อาการและสิ่งที่สามารถทำได้เพื่อแก้ไข มันชัดเจนมาโดยตลอดว่าเราต้องหาสาเหตุ ไม่ใช่แค่รักษาอาการ [แดเนียล ลอบเชอร์ สถาปนิกและนักวางผังเมือง สวิตเซอร์แลนด์:] ความฝันของผมคือ—ผมพยายามบอกครอบครัวเสมอ—ว่าจริงๆ แล้วผมไม่ได้ต้องการ ผมไม่เคยต้องการที่จะเจาะลึกในหัวข้อนี้ ความฝันของผมคือผมจะไม่ต้องทำงานเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป เพราะความยุติธรรมและกฎหมายจะได้รับชัยชนะ นั่นคือความฝันของผม—และ 5G อย่างที่พวกเขาต้องการก็จะไม่เกิดขึ้นจริง ดังนั้น ผมจึงฝันถึงสิ่งนั้น แต่บางครั้งผมก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นแค่ความฝันหรือโอกาสที่จะเป็นจริงมีมากแค่ไหน ผมยังไม่หมดหวังครับ [คริสเตียน โอเอช ประธานสมาคม WIR:] ความฝันของผมคือทุกคนบนโลกจะเข้าใจอย่างแท้จริงว่าการสื่อสารเคลื่อนที่คืออะไร และมันแสดงออกมาอย่างไรในชีวิตส่วนตัวของเรา เมื่อเราเอาโทรศัพท์มือถือแนบหูและใช้งานอุปกรณ์นี้ มันสำคัญมากที่ทุกคนจะต้องเข้าใจว่า นี่ไม่ใช่แค่เพียงอุปกรณ์ แต่มันคืออาวุธ และเราจำเป็นต้องรู้วิธีจัดการกับอาวุธ และผมอยากมีส่วนร่วมให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้โดยเร็วที่สุด เพื่อให้ผู้คนเข้าใจว่ามันอันตรายแค่ไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราคิดว่าเราสามารถให้โทรศัพท์มือถือแก่เด็กและใช้มันเป็นเหมือนพี่เลี้ยงเด็กได้การใช้มันน่ะ มันแย่มาก [ดร. เพตรา วีเชล:] การเริ่มต้นทำความเข้าใจอันตรายของชีวิต การเอาจริงเอาจังกับมัน และโปรดจำไว้ว่า: เริ่มต้นที่ตัวเองเสมอ นั้นสมเหตุสมผลมาก เพราะถ้าฉันเข้าใจสิ่งที่ฉันทำกับตัวเอง ฉันสามารถลดภาระเพิ่มเติมที่ฉันสร้างให้กับร่างกายได้อย่างมีประสิทธิภาพมาก คุณรู้ไหม ตอนนี้ฉันคิดไปไกลกว่านั้น ฉันคิดถึงสิ่งที่เรากิน ฉันคิดถึงรอยสัก ฉันยังคิดถึงวิธีที่เราใช้โทรศัพท์มือถือ วิธีใช้ให้ถูกสุขอนามัยและดีต่อสุขภาพด้วย ฉันจะรับมือกับการชะลอตัวลงสักพักได้ไหม ฉันจะรับมือกับการมีวันที่ไม่ใช้โทรศัพท์ได้ไหม นั่นจะเป็นของขวัญให้กับชีวิตและของขวัญให้กับตัวเอง และฉันเชื่อว่าถ้าเราได้รับอนุญาตให้พัฒนาความรักต่อตัวเอง—และนั่นคือสิ่งที่พวกเราแพทย์ทำอยู่—เราก็สามารถชี้นำผู้อื่นไปสู่ความตระหนักรู้เดียวกันนี้ได้ มันไม่ใช่เรื่องของการห้ามปราม แต่มันเกี่ยวกับการเป็นแบบอย่างและลงมือทำด้วยตัวเอง เพราะมันถึงจุดที่เราต้องยืนตรงนี้แล้วพูดว่า: มันส่งผลกระทบต่อเด็ก ๆ แล้ว มันส่งผลกระทบต่อวัยรุ่นในปัจจุบัน มันส่งผลกระทบต่อผู้ใหญ่ เรากำลังนำโรคภัยไข้เจ็บที่ไม่ควรมีอยู่ในชีวิตของคน ๆ หนึ่งมาสู่จุดสนใจ [ศาสตราจารย์ ดร. มาร์ติน แอล. พอลล์:] ผมคิดว่าสิ่งเดียวที่เราทำได้คือส่งพวกมันลงนรก แต่... ผมพูดแบบนั้นในการสัมภาษณ์ได้ไหม ผมไม่รู้ว่าเราควรทำอะไรอีก คุณรู้ไหม ระบบการเมืองมันทุจริต สื่อก็ทุจริตเกือบทั้งหมด ดังนั้นเราควรทำอย่างไร เราต้องปกป้องตัวเอง

from A

Sources/Links: Creative Commons Lizenzen https://www.creativecommons.org/licenses/
The digital dilemma https://das-digitale-dilemma.de/
LINK to support https://das-digitale-dilemma.de/das-aufklaerungsprojekt-unterstuetzen/